இன்றைய நாள் இனிய நாளாக அமைந்திட வாழ்த்துகள்.

மேஷம்: வெளியூரில் இருந்து நல்ல செய்திகள் வரும். குடும்பத்தினரின் ஆசைகள், விருப்பங்களை அறிந்து நிறை வேற்றுவீர்கள். அடிக்கடி பழுதாகும் வாகனத்துக்காக இனிமேல் செலவு செய்யாமல், வாகனத்தை மாற்றுவீர்கள்.

ரிஷபம்: புதிய மின்னணு, மின்சார சாதனங்கள், வீட்டு உபயோகப் பொருட்கள் வாங்கி மகிழ்வீர்கள். குடும்பத்தில் மனநிம்மதி கிடைக்கும். நெடுநாட்களாக நீங்கள் பார்க்க நினைத்திருந்த ஒருவர் உங்களைத் தேடி வருவார். பண வரவு உண்டு.

மிதுனம்: எதிர்பாராத பணவரவால் பழைய கடனை பைசல் செய்வீர்கள். சேமிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றும். பிள்ளைகள் பொறுப்பாக நடந்து கொள்வார்கள். உத்யோகத்தில் வேலைச் சுமை குறையும். பேச்சில் பொறுமை தேவை.

கடகம்: குடும்பத்தினருடன் கலந்துபேசி முக்கிய முடிவுகளை எடுப்பீர்கள். பிள்ளைகள் ஆதரவாக இருப்பார்கள். விலகிச் சென்ற நண்பர்கள் உங்களைப் புரிந்து கொள்வார்கள். வியாபாரத்தில் பழைய பாக்கிகள் வசூலாகும்.

சிம்மம்: குடும்பத்தில் கலகலப்பான சூழல் ஏற்படும். தங்கம், வெள்ளி ஆபரணங்கள் வாங்கி மகிழ்வீர்கள். உத்யோகத்தில் உயர் அதிகாரிகள் உங்களை நம்பி சில பொறுப்புகளை ஒப்படைப்பார்கள். காரியத்தில் நிதானம் அவசியம்.

கன்னி: நெருங்கிய சொந்த பந்தங்களால் வீண் செலவுகள் வரக்கூடும். கணவன் - மனைவிக்குள் மனஸ்தாபம் உண்டாகும். திடீர் பயணங்களால் அலைச்சல், அசதி ஏற்படும். அலுவலகத்தில் வேலைச் சுமை அதிகரிக்கும். ஆன்மிக நாட்டம் கூடும்.

துலாம்: எடுத்த வேலையை முடிக்க முடியாமல் திணறு வீர்கள். வீண் விவாதங்களில் தலையிடாமல் இருப்பது நல்லது. வியாபாரத்தில் அவசர முடிவுகள் எடுக்க வேண்டாம். முக்கிய கோப்புகளை கவனமாக கையாள வேண்டும்.

விருச்சிகம்: புதிய முயற்சிகளில் ஆர்வம் காட்டுவீர்கள். குடும்பத்தினரின் எண்ணங்களைப் பூர்த்தி செய்வீர்கள். கூட்டுத் தொழிலில் பங்குதாரர்கள் ஆதரவாக இருப்பார்கள். அரசு, வங்கி வேலைகள் முடிவுக்கு வரும். பொருட்கள் சேரும்.

தனுசு: குடும்பத்தில் மகிழ்ச்சி உண்டு. கலைப் பொருட்கள் வாங்குவீர்கள். சகோதர வகையில் இருந்த அலைச்சல் விலகும். புதிய வேலை அமையும். வியாபாரத்தை விரிவுபடுத்த முயற்சிப்பீர்கள். பங்குதாரர்கள் ஆதரவாக இருப்பார்கள்.

மகரம்: வருங்கால வளர்ச்சிக்காக புதிய திட்டங்களைத் தீட்டுவீர்கள். நாடி வந்தவர்களுக்கு இயன்ற உதவிகளைச் செய்வீர்கள். அதிகாரிகளின் நட்பும், அதனால் ஆதாயமும் கிடைக்கும். யாரையும் எடுத்தெறிந்து பேசக் கூடாது.

கும்பம்: பழைய பிரச்சினைகளை சுமுகமாக பேசித் தீர்ப்பீர்கள். பிள்ளைகளின் உடல்நலம் சீராகும். வியாபாரத்தில் அனுபவமிக்க ஊழியர்கள் கிடைப்பார்கள். உத்யோகத்தில் உங்கள் உழைப்புக்கு அங்கீகாரம் கிடைக்கும். ஆன்மிக நாட்டம் கூடும்.

மீனம்: எடுத்த வேலை தாமதமாவதால் பதற்றத்துடன் காணப்படுவீர்கள். குடும்பத்தில் விட்டுக் கொடுத்துச் செல்வது நல்லது. வியாபாரத்தில் அலைச்சல் இருந்தாலும், ஆதாயமும் உண்டு. வாகனப் பயணத்தில் கவனம் தேவை.

ஸ்ரீ பராபவ வருடம் புரட்டாசி மாதம் 25 ஆம் தேதி திங்கட்கிழமை 12.10.2026.

இன்று இரவு 10.28 வரை துவிதியை. பின்னர் திரிதியை.

இன்று முழுவதும் சுவாதி.

இன்று இரவு 10.15 வரை விஷ்கம்பம்.. பின்னர் ப்ரீதி

இன்று காலை 10.06 வரை பாலவம். பின்னர் இரவு 10.28 வரை கௌலவம். பின்பு தைத்தூலம்.

இன்று காலை 06.01வரை சித்த யோகம். பின்னர் அமிர்த யோகம்.

நல்ல நேரம்:

காலை : 09.15 முதல் 10.15 மணி வரை

பகல்: 01.45 முதல் 02.45 மணிவரை

மாலை : 04.45 முதல் 05.45 மணி வரை

இரவு : 07.30 முதல் 08.30 மணி வரை

ஒரு சிறிய கிராமத்தின் மலைச்சரிவில், பெரிய பாறை ஒன்றின் நிழலில் ஒரு சின்ன விதை விழுந்து கிடந்தது. மண்ணுக்குள் இருட்டாக இருந்தது. மேலே பாறையின் எடை அழுத்தியது.

ஒருநாள் மழை பெய்தது. விதை மெதுவாக முளைவிட்டது. அந்தச் சின்னஞ்சிறு முளை வெளிச்சத்தைத் தேடி மேலே நகர்ந்தது. ஆனால் பாறை அதன் வழியை அடைத்திருந்தது.

அருகில் இருந்த பழைய ஆலமரத்தின் வேர் கேட்டது: "குழந்தாய், இவ்வளவு பெரிய பாறையை உன்னால் எப்படித் தள்ள முடியும்? திரும்பிப் போய்விடு."

முளை சிரித்தது: "நான் பாறையைத் தள்ளப் போவதில்லை. அதைச் சுற்றிக்கொண்டு போவேன். எனக்கு ஒரே ஒரு வழி போதும்."

அது ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு விரல் அளவு மட்டுமே வளர்ந்தது. பாறையின் ஓரத்தில் ஒரு சிறு இடுக்கைக் கண்டுபிடித்து, அதன் வழியாக மெல்ல மெல்ல மேலே ஏறியது. சில நாள் காற்று அதை வளைத்தது. சில நாள் வெயில் வாட்டியது. அப்போதும் அது நிறுத்தவில்லை.

ஒரு சில வாரங்கள் கழித்து, ஒரு காலை நேரத்தில் இரண்டு இளம் இலைகள் பாறையின் இடுக்கிலிருந்து வெளியே எட்டிப் பார்த்தன. கிழக்கே சூரியன் தங்க நிறத்தில் உதித்துக் கொண்டிருந்தது. முதல் கதிர் அந்த இலைகளின் மேல் பட்டது. முளை மெல்லிய குரலில் சொன்னது: "நான் வந்துவிட்டேன்."

ஆலமரத்தின் வேர் புன்னகைத்தது: "நீ பாறையை வெல்லவில்லை. உன் பொறுமையால் வழியைக் கண்டுபிடித்தாய். அதுவே பெரிய வெற்றி."

ஒரு அழகான கிராமத்தில், ஆன்டன் என்ற முதியவர் வசித்து வந்தார். அவரிடம் ஒரு பெரிய தோட்டம் இருந்தது. அந்தத் தோட்டத்தில் பல வகையான மலர்களும் மரங்களும் செழித்து வளர்ந்திருந்தன.

காலை நேரம் கதிரவன் உதிக்கும் வேளையில், ஆன்டன் தன் தோட்டத்தில் உள்ள பூக்களுக்குத் தண்ணீர் ஊற்றுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். ஒரு நாள் காலையில், அவர் ஒரு சிறிய செடியின் அருகில் சென்றபோது, அதில் ஒரு மொட்டு இன்னும் மலராமல் வாடித் தொங்குவதைக் கண்டார்.

ஆன்டன் மெல்ல அந்தச் செடியிடம் சென்று, "என் குட்டியே, ஏன் இன்னும் மலரவில்லை? மற்ற பூக்களெல்லாம் சூரியனின் ஒளியைக் கண்டு மகிழ்ச்சியுடன் சிரித்துவிட்டனவே!" என்றார்.

அதற்கு அந்தச் சின்ன மொட்டு சோகமாக, "ஐயா, சூரியனின் ஒளி மிகவும் பிரகாசமாக இருக்கிறது. என் இதழ்கள் மிகவும் மென்மையானவை. அந்தப் பெரு வெளிச்சத்தை என்னால் தாங்க முடியுமோ என்னவோ என்ற பயமாக இருக்கிறது. அதனால் நான் திறக்காமல் மூடிக்கொண்டே இருக்கிறேன்" என்றது.

ஆன்டன் புன்னகையுடன் தன் கைகளால் அந்தச் செடியை மென்மையாகத் தடவிக்கொடுத்துவிட்டுச் சொன்னார்: "என் அன்பே, பயம் நம்மை எப்போதும் உள்ளேயே முடக்கிவிடும். சூரியனின் ஒளி உன்னை எரிப்பதற்காக வரவில்லை; உன்னை அழகுபடுத்தவும், உன்னுடைய உண்மையான நிறத்தை உலகிற்குக் காட்டவுமே வருகிறது. உன் மீது நீ நம்பிக்கை வைத்து ஒருமுறை உன்னைத் திறந்து பார், பிரகாசம் உனக்கு அழகைத் தரும்."

சிறிய மொட்டு சிறிது நேரம் யோசித்தது. பிறகு, மெல்லத் தனது இதழ்களை ஒவ்வொன்றாகத் திறக்கத் தொடங்கியது. காலைக் கதிரவனின் கதகதப்பான பொன்னிற ஒளியும், மெல்லிய காற்றும் அதன் மீது பட்டதும், அந்த மொட்டு வியக்கத்தக்க வகையில் ஒரு அழகிய மலராக மலர்ந்து மணம் பரப்பத் தொடங்கியது. அதைக் கண்ட அந்த முதியவரின் முகத்தில் மகிழ்ச்சிப் புன்னகை மலர்ந்தது.

கதையின் கருத்து: நமது வாழ்க்கையிலும் பல புதிய வாய்ப்புகளும் நாள்களும் சூரிய ஒளியைப் போல நம்மைத் தேடி வரும். பழைய பயங்களையும் தயக்கங்களையும் கடந்து, நம் திறமைகளை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினால், ஒவ்வொரு நாளும் நமக்கு ஒரு பொன்னான மலர்ச்சி காத்திருக்கும்.

காலை மணி ஆறு. கமலம் பாட்டி தினமும் தன் பூச்செடிகளுக்கு தண்ணீர் ஊற்றுவாள். அதில் ஒரு செடி மட்டும் மாதக்கணக்காக பூக்கவே இல்லை.

பக்கத்து வீட்டுப் பெண் கேட்டாள், "இந்த செடியை ஏன் வச்சிருக்கீங்க, பூக்கவே மாட்டேங்குது, பிடுங்கி எறிஞ்சிடுங்க."

பாட்டி சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள், "நான் பூவுக்காக மட்டும் தண்ணி ஊத்தலம்மா, அது உயிரோட இருக்குறதுக்காக ஊத்துறேன். பூக்குறது அதோட வேலை, பார்த்துக்குறது என்னோட வேலை."

ஒரு வாரம் கழித்து, அந்த செடியில் தான் முதலில் மிக அழகான பெரிய பூ பூத்தது. முற்றம் முழுவதும் மணம் வீசியது.

கருத்து: எல்லாவற்றுக்கும் அதற்கான நேரம் உண்டு. பலனை எதிர்பார்க்காமல் நாம் செய்ய வேண்டிய கடமையை அன்போடு செய்தால், அழகான முடிவு தானாக வரும்.

இந்த பாட்டியின் காலை தோட்டம் போல உங்கள் நாளும் மலரட்டும்.

அதிகாலை ஐந்து மணி. சுப்பையா தாத்தா வழக்கம் போல் வீட்டுத் திண்ணையில் வந்து அமர்ந்தார். கோலம் போட்ட முற்றம், ஆடும் வேப்பங்காற்று, வயல்வெளியில் பனி விலகும் சூரியன்.

மனைவி கொண்டு வந்து கொடுத்த சூடான தேநீரை கையில் வைத்துக்கொண்டு அவர் புன்னகைத்தார். எதிர் வீட்டு சிறுவன் ஓடி வந்து, "தாத்தா, இன்னிக்கு பள்ளிக்கு போக மாட்டேன், பயமா இருக்கு" என்றான்.

தாத்தா தேநீரை அவனுக்குக் கொடுத்து, "பயம் வருவது தப்பில்லடா. அதை தேநீர் மாதிரி நினைச்சுக்கோ. ரொம்ப சூடா இருக்கும்போது குடிக்க முடியாது. கொஞ்சம் ஆற விட்டா, அதுவே இதமா இருக்கும். உன் பயத்தையும் கொஞ்சம் ஆற விடு" என்றார்.

சிறுவன் சிரித்தான். தேநீர் குடித்ததும் பயம் போனது.

தாத்தா நினைத்தார் - வாழ்க்கையும் இப்படித்தான். காலையில் நாம் எப்படி தொடங்குகிறோமோ, அப்படித்தான் நாள் முழுவதும் இதமாக இருக்கும். அவசரம் வேண்டாம், ஆற அமர ரசிக்க வேண்டும்.

கருத்து: ஒவ்வொரு காலையும் ஒரு புதிய தேநீர் போல. பதற்றத்தை விட்டு, நிதானமாக ரசித்தால், நாள் முழுவதும் இனிமையாகும்.

இந்த உலகம் கட்டிடங்களால் ஆனதல்ல, மனிதர்களால் ஆனது. மனிதர்கள் ஒன்று சேர்ந்து வாழும் போது தான் அது சமூகமாகிறது. அந்த சமூகம் அழகாக வாழ மூன்று விஷயங்கள் அவசியம் - அடுத்தவரை மதிப்பது, அவர்களின் உணர்வுகளை புரிந்துகொள்வது, அவர்களின் பசியை அறிவது.

மதித்தல் என்பது மனிதத்தின் அடிப்படை. நாம் எல்லோரும் வேறுபட்டவர்கள். வயது, வேலை, பணம், படிப்பு எல்லாம் வேறு. ஆனால் ஒவ்வொருவருக்கும் தன்மானம் உண்டு. சிறு குழந்தை முதல் முதியவர் வரை, தெருவை கூட்டுபவர் முதல் அலுவலகம் செல்பவர் வரை ஒருவரை ஒருவர் "நீயும் என்னை போல் ஒரு மனிதன்" என்று மதிக்கும் போது தான் சமத்துவம் பிறக்கிறது. மதித்தல் என்பது வணக்கம் சொல்வது மட்டுமல்ல, அடுத்தவர் பேசும் போது குறுக்கே பேசாமல் கேட்பது, அவரது உழைப்பை சிறிதென நினைக்காமல் இருப்பது.

உணர்வுகளை புரிந்துகொள்வது தான் உறவின் உயிர். ஒருவரின் சிரிப்புக்கு பின்னால் வலி இருக்கலாம், மௌனத்திற்கு பின்னால் ஆயிரம் கதை இருக்கலாம். அடுத்தவர் இடத்தில் நின்று யோசிப்பதை தான் பரிவு என்கிறோம். "இந்த இடத்தில் நான் இருந்தால் எப்படி உணர்வேன்?" என்று ஒரு நொடி யோசித்தால், நம் வார்த்தைகள் கூர்மையாகாது, செயல்கள் கடுமையாகாது. ஒரு முதியவரின் தனிமையை, ஒரு தாயின் கவலையை, ஒரு குழந்தையின் பயத்தை புரிந்து கொண்டால், உலகில் பாதி சண்டைகள் இல்லாமல் போகும்.

பசியை அறிவது தான் மிகப்பெரிய தர்மம். இங்கு பசி என்பது வயிற்று பசி மட்டுமல்ல. வயிற்று பசி, அன்புக்கான பசி, அங்கீகாரத்திற்கான பசி, ஆறுதலுக்கான பசி. பசித்தவனுக்கு உணவு கொடுப்பது போல் புண்ணியம் எதுவும் இல்லை என்கிறார் திருவள்ளுவர். நம் தட்டில் இருக்கும் ஒரு பிடி சோற்றை பகிரும் போது, நாம் உணவை மட்டுமல்ல, நம்பிக்கையை பகிர்கிறோம். "நான் இருக்கிறேன்" என்று சொல்வதே பசித்தவனுக்கு முதல் மருந்து.

ஆக, மதித்தல், புரிதல், பகிர்தல் இந்த மூன்றும் இருக்கும் இடத்தில் தான் மனிதம் வாழ்கிறது. அங்கு தான் வீடு கோயிலாகிறது, தெரு உறவாகிறது. நாம் ஒவ்வொருவரும் இதை கடைபிடித்தால், இந்த சமூகம் இன்னும் அழகாகும்.

ஒரு கிராமத்தில் ஆலமரத்தடியில் இரண்டு சிறுவர்கள் நண்பர்களாக இருந்தனர். ஒருவன் பணக்கார வீட்டு பள்ளி பையன், மற்றொருவன் ஏழை விவசாயி மகன். தினமும் மாலை ஒன்றாக விளையாடுவார்கள். ஒரு நாள் பணக்கார பையன் தன் வீட்டு டிபன் பாக்ஸில் பிரியாணி கொண்டு வந்தான், ஏழை பையனிடம் ஒன்றும் இல்லை.பணக்கார பையன், “வா, பகிர்ந்து சாப்பிடலாம்” என்று வாழை இலையில் இருவருக்கும் சமாக பரிமாறினான். ஏழை பையன் தயங்கி, “நான் நாளை உனக்கு ஏதாவது தருவேன்” என்றான். மறுநாள் அவன் வயலில் இருந்து இரண்டு சுடச்சுட வடைகளை தன் சட்டை பையில் மறைத்து கொண்டு வந்து, அதே வாழை இலையில் வைத்தான்.

வருடங்கள் ஓடின, பணக்கார பையன் வெளிநாடு சென்று பெரிய அதிகாரி ஆனான். ஒரு நாள் அவனது அப்பா உடல்நிலை சரியில்லாமல் ஊருக்கு வந்தபோது, யாரும் உதவவில்லை. அப்போது அதே ஏழை நண்பன், இப்போது ஊர் மருத்துவ உதவியாளராக, இரவு பகலாக அருகில் இருந்து கவனித்தான். அதிகாரி கண்ணீருடன் கேட்டான், “ஏன் இவ்வளவு செய்கிறாய்?” நண்பன் சிரித்து, “அன்று நீ வாழை இலையில் பாதி சோறு பகிர்ந்தாய், இன்று நான் வாழ்க்கையில் பாதி துன்பத்தை பகிர்கிறேன். நட்பு என்பது கணக்கு பார்ப்பது அல்ல, கஷ்டத்தில் கூட இருப்பது.”

நீதி: நல்ல நட்பு பணத்தை பார்க்காது, மனதை பார்க்கும். பகிர்ந்த உணவு போல, பகிர்ந்த துன்பமும் இனிமையாகும்.

அபூர்வ உண்மைத் தகவல்:

உலகிலேயே கெட்டுப்போகாத ஒரே இயற்கை உணவு தேன் மட்டும் தான். எகிப்து பிரமிடுகளில் தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் கண்டெடுத்த 3000 ஆண்டுகள் பழமையான மண் பானை தேன், 2024-ல் சோதனை செய்தபோதும் உண்ணக்கூடியதாக, வேதியியல் ரீதியாக கெடாமல் இருந்தது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.

ஏன் கெடுவதில்லை தெரியுமா?

தேனில் ஈரப்பதம் வெறும் 17% தான், அதனால் பாக்டீரியா வளர முடியாது. மேலும் தேனீக்கள் சேர்க்கும் இயற்கை என்சைம் ஹைட்ரஜன் பெராக்சைடை உருவாக்கி கிருமிகளை கொல்கிறது.

மண் பானையில் காற்று புகாமல் அடைக்கப்பட்டதால் 3000 ஆண்டுகள் கழித்தும் அப்படியே இருந்தது. இது National Geographic மற்றும் Smithsonian அருங்காட்சியக ஆய்வுகளில் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட உண்மை.

வாழ்க்கை என்பது பிரச்சனைகள் இல்லாத பயணம் அல்ல. குடும்பத்தில் கருத்து வேறுபாடு, வேலையில் அழுத்தம், பணத் தட்டுப்பாடு, உடல் நலக் கவலை, உறவுகளில் ஏமாற்றம் என ஒவ்வொரு வயதிலும் ஒவ்வொரு வடிவில் பிரச்சனைகள் வரும். நம் தவறு என்னவென்றால், பிரச்சனையை விட அதைப் பற்றிய பயத்தை பெரிதாக்குகிறோம். ஒரு கல் நீரில் விழுந்தால் சிறு அலை தான், ஆனால் அதையே மனதில் மீண்டும் மீண்டும் நினைத்தால் புயலாகிறது.

பிரச்சனைகளை நிதானமாக தீர்க்க 3 பழக்கங்கள்:

1. நிறுத்து - மூச்சு விடு - பார்: கோபம், பதட்டம் வரும்போது உடனே முடிவு எடுக்காதீர்கள். 10 முறை ஆழமாக மூச்சு விடுங்கள். குளத்து நீர் கலங்கும்போது மீன் தெரியாது, தெளிந்த பிறகே தெளிவு தெரியும். நிதானம் தான் தெளிவைத் தரும்.

2. பிரித்து எழுது: உங்கள் பிரச்சனையை ஒரு காகிதத்தில் எழுதுங்கள். “என் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது எது? இல்லாதது எது?” என இரண்டாக பிரியுங்கள். கட்டுப்பாட்டில் உள்ளதை மட்டும் செய்யுங்கள். இல்லாததை இறைவனிடம், காலத்திடம் விடுங்கள்.

3. சிறு வெற்றிகளை கொண்டாடு: பெரிய பிரச்சனையை ஒரே நாளில் தீர்க்க முடியாது. தினமும் ஒரு சிறு செயல் செய்யுங்கள் - அதிகாலை 20 நிமிட நடை, கடனில் சிறு தொகை அடைப்பு, மனைவி/கணவரிடம் ஒரு அன்பான சொல். இந்த சிறு கற்கள் தான் படத்தில் உள்ளது போல் வாழ்க்கையை சமநிலையில் நிறுத்தும்.

நிம்மதியாக வாழ்வது என்பது பிரச்சனை இல்லாமல் வாழ்வது அல்ல, பிரச்சனைகளுக்கு நடுவேயும் அமைதியை தக்க வைப்பது. தினமும் 10 நிமிட மௌனம், நன்றி சொல்லும் பழக்கம், இயற்கையோடு ஒரு தொடர்பு - இவை மூன்றும் மனதை காலி குடம் போல் சத்தம் இல்லாமல், நிறை குடம் போல் அமைதியாக வைக்கும். நினைவில் கொள்ளுங்கள்: வாழ்க்கை உங்களுக்கு எதிராக நடப்பது இல்லை, உங்களுக்காகவே நடக்கிறது - பாடம் கற்றுக்கொள்ள.

ஒரு வயதான விவசாயி இருந்தார். ஒவ்வொரு ஆண்டும் அறுவடைக்குப் பிறகு சிறந்த நெல்மணிகளை ஒரு மூங்கில் கூடையில் சேர்த்து வைப்பார். அவரது பேரன் கேட்டான், “தாத்தா, ஏன் இதை விற்காமல் வைத்திருக்கிறீர்கள்?”தாத்தா சிரித்தபடி பேரன் கையில் ஒரு பிடி நெல்லை கொடுத்து, “இதை விதைக்காமல் பெட்டியில் வைத்தால் என்ன ஆகும்?” என்றார். “பூச்சி பிடித்து வீணாகிவிடும்” என்றான் பேரன். “சரி, இதை வயலில் விதைத்தால்?” “ஒரு பிடி விதை ஆயிரம் பிடி நெல்லாகும்” என்றான்.

தாத்தா சொன்னார், “வாழ்க்கையும் அப்படித்தான். நம்மிடம் உள்ள அறிவு, அன்பு, பணத்தை நாமே வைத்துக் கொண்டால் அது அழுகிவிடும். மற்றவர்களுக்கு பகிர்ந்தால் தான் பெருகும். நான் சேர்க்கும் இந்த விதைகள் அடுத்த வருடம் ஊருக்கே உணவாகும். பகிர்தல் தான் வாழ்வின் உண்மையான சேமிப்பு.” பேரன் அன்று முதல் தன் புத்தகங்களை நண்பர்களுக்கு கொடுத்து பகிரத் தொடங்கினான்.

நீதி: வைத்திருப்பது குறைந்து போகும், பகிர்வது பெருகி வளரும்.

ஒரு கிராமத்தில் குரு ஒருவர் ஆலமரத்தடியில் அமர்ந்து சீடர்களுக்கு உபதேசம் செய்து வந்தார். ஒரு நாள் பணக்கார இளைஞன் ஒருவன், “குருவே, என்னிடம் எல்லாம் இருக்கிறது, ஆனால் மன அமைதி இல்லை” என்று வந்து நின்றான். குரு சிரித்தபடி ஒரு காலி மண் குடத்தை கொடுத்து, “இதை குளத்தில் நிரப்பி வா, ஆனால் தண்ணீர் சிந்தாமல் வர வேண்டும்” என்றார்.

இளைஞன் குளத்துக்கு ஓடி குடத்தை நிரப்பி, தலையில் வைத்து மெதுவாக நடந்து வந்தான். வழியில் யார் என்ன பேசினாலும், என்ன நடந்தாலும் அவன் கவனம் முழுவதும் குடத்தின் மீதே இருந்தது. தண்ணீர் சிந்தாமல் குருவிடம் கொண்டு வந்து சேர்த்தான். குரு கேட்டார், “வழியில் என்ன பார்த்தாய்?” இளைஞன் சொன்னான், “ஒன்றும் பார்க்கவில்லை குருவே, குடம் மீதே கவனம் இருந்தது.”

குரு சொன்னார், “இதுதான் வாழ்க்கை. உன் மனம் என்னும் குடத்தை அமைதி என்னும் நீரால் நிரப்ப வேண்டும் என்றால், உலக வதந்திகள், பொறாமை, ஆசைகள் மீது கவனம் செலுத்தாமல், உன் உள் நோக்கி கவனம் வை. நீ எதன் மீது கவனம் வைக்கிறாயோ, அதுவே நிரம்பும். காலி குடமாக இருந்தால் சத்தம் அதிகம், நிரம்பிய குடம் அமைதியாக இருக்கும்.” இளைஞன் அன்று ஞானம் பெற்றான்.

நன்னிலம் பக்கத்தில் ஒரு கிராமத்தில் ராமசாமி என்பவன் இருந்தான். அவனுக்கு ஒரு சோம்பேறி கழுதை இருந்தது. ஒருநாள் பஞ்சாயத்து ஆபீஸ் முன்னாடி தேர்தல் நடக்குது, கழுதை நடு ரோட்டில் படுத்து தூங்கிடுச்சு. ஊர் மக்கள் எல்லாம் "ஏய் ராமசாமி, உன் கழுதையை நகர்த்து, வண்டி போகணும்"னு கத்தினாங்க.ராமசாமி யோசிச்சான். "இந்த ஊர் மக்கள் எப்பவும் என்னை குறை சொல்றாங்க. கழுதையை நடக்க வச்சா 'அடிக்கிறான்'னு சொல்வாங்க, இழுத்தா 'துன்புறுத்துறான்'னு சொல்வாங்க. இன்னைக்கு நானே அதை தூக்கிட்டு போறேன், அப்ப யாரும் எதுவும் சொல்ல முடியாது"னு நினைச்சான்.

உடனே 80 கிலோ கழுதையை தோளில் தூக்கிக்கிட்டு, "பாருங்கப்பா, நான் என் கழுதையை எவ்வளவு மரியாதையா நடத்துறேன்!"னு ஊரை சுற்றி வர ஆரம்பிச்சான். டீக்கடை, பஞ்சாயத்து ஆபீஸ், கோவில் வாசல் எல்லா இடத்திலும் மக்கள் விழுந்து விழுந்து சிரிச்சாங்க. சின்ன பையன் ஒருத்தன் "அண்ணே, கழுதை உன்னை தூக்கணும், நீ ஏன் அதை தூக்குற?"னு கேட்டான்.

ராமசாமிக்கு மூச்சு வாங்குது, வியர்வை கொட்டுது. கழுதையோ அவன் தோளில் ஜாலியா காலை ஆட்டிக்கிட்டு இருக்கு. கடைசியில் கீழே போட்டுட்டு, "அடேய், ஊர் மக்களை திருப்தி படுத்த நான் என்னதான் பண்ணனும்?"னு கத்தினான்.அப்போ டீக்கடை பாட்டி சொன்னாங்க, "டேய் ராமசாமி, கழுதை வேலை கழுதை செய்யணும், மனுஷன் வேலை மனுஷன் செய்யணும். ஊர் என்ன சொல்லும்னு யோசிச்சு நீ உன் புத்தியை கழுதை மாதிரி ஆக்கிடாதே. சரியானதை செய், சிரிக்கிறவங்க சிரிச்சிட்டு போகட்டும்."

ராமசாமிக்கு புரிஞ்சுது. கழுதையை கீழே இறக்கி, அதை நடக்க வச்சு, தானும் நடந்து போனான். இனிமே யார் என்ன சொன்னாலும் கவலைப்பட மாட்டேன்னு முடிவு பண்ணினான்.

கருத்து: ஊர் வாயை மூட முடியாது. எல்லோரையும் திருப்தி படுத்த நினைச்சா நீ தான் கழுதையாகி விடுவாய். உன் புத்திக்கு சரி என்று படுவதை செய்.