ஒரு மாலை நேரம். வானம் திடீரென இருண்டு, பெரும் மழை கொட்டத் தொடங்கியது. தெருவில் நடந்து சென்றவர்கள் எல்லோரும் ஓடி ஒதுங்கினார்கள். அப்போது கையில் ஊன்றுகோலுடன், மெதுவாக நடந்து வந்த ஒரு முதியவர் மழையில் மாட்டிக்கொண்டார். அவரிடம் குடை இல்லை. ஒதுங்க இடமும் இல்லை. மழையில் நனைந்தபடியே அவர் நடந்துகொண்டிருந்தார். அதைப் பார்த்த பலர், தங்கள் வேலையைப் பார்த்தபடி கடந்து சென்றனர்.

அப்போது அங்கு வந்த அருண் என்ற இளைஞன், ஒரு நொடி கூட யோசிக்கவில்லை. தன் குடையை எடுத்து அந்த முதியவருக்குப் பிடித்தபடி, அவருடன் சேர்ந்து நடந்தான். தான் மழையில் நனைந்தாலும் பரவாயில்லை என்று குடையை முழுவதும் அவர் பக்கம் சாய்த்தான். வீடு வரை அவரைக் கொண்டு விட்டு, “பத்திரமாக இருங்கள் ஐயா” என்று சொல்லிவிட்டுத் திரும்பினான். அந்த முதியவரின் கண்களில் நன்றியும், முகத்தில் சிரிப்பும் நிறைந்திருந்தது.

அன்று அருண் யாருக்கும் பெரிய உதவி செய்யவில்லை. ஒரு குடையை மட்டுமே கொடுத்தான். ஆனால் அந்த ஒரு சிறிய செயல், அந்த முதியவருக்கு அன்றைய நாளையே வெளிச்சமாக்கியது. மனித நேயம் என்பது பெரிய பணமோ, பெரிய பதவியோ இல்லை.

அடுத்தவர் கஷ்டத்தைப் பார்த்ததும் மனம் இரங்கி, நாம் செய்யும் சிறிய உதவிதான். அந்த உதவி சிறியதாக இருந்தாலும், அது கொடுக்கும் ஆறுதல் மிகப் பெரியது.

ஒரு சிறிய கிராமத்தில் முருகன் என்ற முதியவர் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் வீட்டில் பெரிய செல்வம் இல்லை. ஆனால் ஒவ்வொரு மாலையும் தன் வீட்டு வாசலில் ஒரு மண் விளக்கை ஏற்றி வைப்பது அவரது வழக்கம். காற்று அடித்தாலும், மழை தூறினாலும், அந்த விளக்கு அணையாமல் பார்த்துக்கொள்வார். ஊரில் உள்ள சிறுவர்கள் அதைப் பார்த்து, “தாத்தா, ஏன் தினமும் இந்த விளக்கை ஏற்றுகிறீர்கள்?” என்று கேட்பார்கள்.

ஒரு நாள் அவரது பேரன் கண்ணன் அதே கேள்வியைக் கேட்டான். முருகன் சிரித்தபடி சொன்னார், “இந்த விளக்கு வெளிச்சத்துக்காக மட்டும் இல்லடா. வழி தெரியாமல் இருட்டில் நடக்கிற யாராவது ஒருவருக்கு இது வழி காட்டும். நாம் செய்யும் சிறிய நல்ல செயல்கூட, யாரோ ஒருவரின் இருட்டைப் போக்கும்.” அன்றிலிருந்து கண்ணனும் தினமும் மாலையில் அந்த விளக்கைத் தானே ஏற்றத் தொடங்கினான்.

பல ஆண்டுகள் கழித்து முருகன் இல்லாமல் போனாலும், அந்த வீட்டு வாசலில் விளக்கு இன்னும் எரிந்துகொண்டிருக்கிறது. இப்போது அதை ஏற்றுவது கண்ணன். அவன் மகனும் அருகில் அமர்ந்து அந்த ஒளியைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான். ஒரு நல்ல பழக்கம், ஒரு தலைமுறையிலிருந்து அடுத்த தலைமுறைக்கு விளக்கைப் போலவே கடந்து செல்கிறது.

ஒரு சிறிய கிராமத்தில் பாட்டி காமாட்சியும், அவள் பேத்தி மீனாவும் வசித்து வந்தார்கள்.

பாட்டிக்கு வயது எண்பது. ஆனால் தோட்டத்தில் ஒரு மாமரம் வைத்திருந்தாள். அந்த மரத்தில் காய்க்கும் முதல் மாம்பழத்தை யாருக்கும் கொடுக்காமல், தன் பேத்தி மீனாவுக்குத்தான் கொடுப்பாள்.

"என் செல்லத்துக்குத்தான் முதல் பழம்" என்று சிரித்துக்கொண்டே கொடுப்பாள்.

மீனாவுக்கு அந்தப் பழத்தை வாங்கும்போது கண்கள் மின்னும். "பாட்டி, நீ எனக்குத் தர்றதுல எனக்கு எவ்வளவு சந்தோஷம் தெரியுமா?" என்பாள்.

ஒரு நாள் மீனா பள்ளியில் ஆசிரியர் சொன்ன கதையை நினைத்துக் கொண்டாள். "அன்பைக் கொடுப்பதில்தான் உண்மையான இன்பம் இருக்கிறது" என்று ஆசிரியர் சொல்லியிருந்தார்.

அன்று மாலை, பாட்டி திண்ணையில் உட்கார்ந்திருந்தாள். மீனா தோட்டத்திற்கு ஓடினாள். அங்கே பூத்திருந்த மிக அழகான செம்பருத்திப் பூவைப் பறித்தாள். ஓடி வந்து பாட்டியின் கையில் கொடுத்தாள்.

"பாட்டி, இது உனக்காக! நீ எனக்கு மாம்பழம் கொடுக்கும்போது உனக்கு எவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்கும்? அதே சந்தோஷம் இப்போ எனக்கும் இருக்கு பாரு!" என்றாள்.

பாட்டியின் கண்கள் கலங்கின. பூவை வாங்கிக் கொண்டு, பேத்தியை அணைத்துக் கொண்டாள்.

"அடியே, நீ பூ கொடுத்ததுல எனக்கு இன்பம். நான் பழம் கொடுத்ததுல உனக்கு இன்பம். பார்த்தியா, அன்பு ஒரு பக்கம் மட்டும் போகல. அது ரெண்டு பக்கமும் போய், ரெண்டு பேரையும் சந்தோஷப்படுத்துது" என்றாள் பாட்டி.

அன்று இருவரும் சேர்ந்து திண்ணையில் உட்கார்ந்து, மாம்பழத்தைப் பகிர்ந்து சாப்பிட்டார்கள். பாட்டியின் தலையில் அந்தச் செம்பருத்திப் பூ அழகாகச் சிரித்தது.

அன்பைப் பெறும்போது மனம் மகிழ்கிறது.

அன்பைக் கொடுக்கும்போது மனம் இன்னும் அதிகமாக மகிழ்கிறது.

அன்பு கொடுக்கக் கொடுக்கக் குறைவதில்லைடா, கொடுக்கக் கொடுக்கத்தான் பெருகும்.

ஒரு சிறிய கிராமத்தில் முருகன் என்று ஒரு தேநீர் கடைக்காரர் இருந்தார். வயது எழுபதைத் தாண்டிவிட்டது. ஆனாலும் ஒவ்வொரு நாளும் அதிகாலையிலேயே எழுந்து, கடையைத் திறந்து, முதல் தேநீரைத் தானே குடித்துப் பார்த்து விட்டுத்தான் விற்பனையைத் தொடங்குவார்.

அவர் கடையில் தேநீர் ஐந்து ரூபாய் தான். யார் காசு இல்லை என்று சொன்னாலும், "பரவாயில்லைப்பா, நாளைக்குக் கொடு" என்று சிரித்துக்கொண்டே கொடுத்துவிடுவார். ஆனால் யாரிடமும் அவர் அந்தக் காசைத் திரும்பக் கேட்டதே இல்லை.

ஒரு மழை நாள். மாலை நேரம். குளிரில் நடுங்கிக்கொண்டே ஒரு சிறுவன் அந்தக் கடைக்கு வந்தான். சட்டை கிழிந்திருந்தது. கையில் ஒரு பழைய பை.

"தாத்தா... ஒரு தேநீர் தருவீங்களா? என்கிட்ட காசு இல்லை" என்று மெதுவாகக் கேட்டான்.

முருகன் தாத்தா ஒன்றும் பேசவில்லை. சூடாக ஒரு தேநீரை ஊற்றி, கூடவே ஒரு பிஸ்கட்டையும் வைத்துக் கொடுத்தார்.

"குடிடா கண்ணு... மழையில நனைஞ்சிட்டே. உடம்பு சூடாகும்" என்றார்.

அந்த சிறுவன் தேநீரைக் குடித்துவிட்டு, கண்கள் கலங்க, "தாத்தா, நான் பெரியவனானதும் உங்க கடனை எல்லாம் திருப்பித் தருவேன்" என்றான்.

தாத்தா சிரித்தார். "எனக்குக் கடன் எதுவும் வேணாம்டா. நீ நாளைக்கு யாருக்காவது இப்படி ஒரு தேநீர் வாங்கிக் கொடுத்தாப் போதும். அதுதான் எனக்குத் திருப்பித் தர்றது" என்றார்.

இருபது ஆண்டுகள் கழிந்தன.

ஒரு நாள் முருகன் தாத்தாவுக்கு உடல் நிலை சரியில்லாமல் போய், பெரிய மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டார். மருத்துவச் செலவு பல லட்சம் ஆகும் என்று சொன்னார்கள். குடும்பமே கலங்கிப் போனது.

அப்போது மருத்துவமனைக்கு ஒரு இளம் மருத்துவர் வந்தார். தாத்தாவைப் பார்த்ததும் அவர் கண்கள் கலங்கின. அவர் தான் அன்று மழையில் நனைந்து வந்த அந்தச் சிறுவன்.

அவர் மருத்துவமனை கணக்குத் தாளில் இப்படி எழுதினார்:

"மருத்துவச் செலவு முழுவதும் செலுத்தப்பட்டுவிட்டது. இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒரு ஐந்து ரூபாய் தேநீரும், ஒரு பிஸ்கட்டும், ஒரு அன்பான சொல்லும் கொடுத்து என்னை வளர்த்தவருக்கு இது நான் திருப்பித் தரும் அன்பு."

தாத்தா அதைப் படித்துவிட்டு, கண்ணீரோடு சிரித்தார்.

நீங்கள் செய்யும் சிறிய அன்பு கூட வீண் போவதில்லை. அது எங்காவது, எப்போதாவது, பெரிய அன்பாகத் திரும்பி வந்தே தீரும்.

ஸ்ரீ பராபவ வருடம் ஐப்பசி மாதம் 27 ஆம் தேதி வெள்ளிக்கிழமை 13.11.2026.

இன்று இரவு 07.44 வரை சதுர்த்தி. பின்னர் பஞ்சமி.

இன்று மாலை 05.08 வரை மூலம். பின்னர் பூராடம்.

இன்று அதிகாலை 05.08 வரை சுகர்மம். பின்னர் திருதி.

இன்று அதிகாலை 06.41 வரை வனிசை. பின்னர் இரவு 07.44 வரை பத்திரை. பின்பு பவம்.

இன்று காலை 06.11 வரை சித்த யோகம். பின்னர் மாலை 05.08 வரை அமிர்த யோகம். பிறகு சித்த யோகம்

நல்ல நேரம் :

காலை : 09.15 முதல் 10.15 மணி வரை

பகல் : 12.15 முதல் 01.15 மணி வரை

மாலை : 04.45 முதல் 05.45 மணி வரை

மாலை : 06.30 முதல் 07.30 மணி வரை

இன்றைய நாள் இனிய நாளாக அமைந்திட வாழ்த்துகள்.

மேஷம்: பழைய பிரச்​சினைகளைத் தீர்க்க புது வழி யோசிப்​பீர்​கள். புது வேலை கிடைக்​கும். தந்​தையின் உடல்​நலம் சீராகும். பழைய நண்​பர்​கள் தேடி வரு​வர். தொழி​லில் பங்​குதா​ரர்​கள் ஒத்​துழைப்பு தரு​வார்​கள். அலு​வல​கத்​தில் அடுத்​தவர் விஷயத்​தில் தலை​யிடாதீர்.

ரிஷபம்: மக​னின் படிப்​புக்​காக அலைய வேண்டி வரும். மகளின் திரு​மணம் தொடர்​பான பேச்சு​வார்த்​தையில் முன்​னேற்​றம் இருக்​கும். குடும்​பத்​தா​ரிடம் விட்​டுக் கொடுத்து போகவும். வியாபாரத்​தில் அவசரப்​பட வேண்​டாம். அலு​வல​கத்​தில் பணிச்​சுமை அதி​கரிக்​கும்.

மிதுனம்: குடும்​பத்​தில் மகிழ்ச்சி தங்​கும். தாயாரின் உடல்​நிலை சீராக அமையும். உறவினர் வருகை​யால் வீடு களைகட்​டும். வியாபாரத்​தில் வீண் விவாதங்​கள் நீங்​கும். லாபம் கூடும். பயணம் திருப்தி தரும். அலு​வல​கரீதி​யாக பிரபலங்​களை சந்​திக்​கும் வாய்ப்பு கிட்​டும்.

கடகம்: குழப்​பம் நீங்கி குடும்​பத்​தில் சந்​தோஷம் நிலைக்​கும். பிள்​ளைகளின் சாதனைகளால் பெருமை அடைவீர். வியாபாரத்​தில் வேற்​றுமொழி, மதத்​தின​ரால் ஆதாயம் உண்டு. அலு​வல​கத்​தில் பணிகளை விரைந்து முடிப்​பீர். மேலதி​காரி​களின் பாராட்​டைப் பெறு​வீர்.

சிம்​மம்: பிரிய​மானவர்​களின் சந்​திப்​பால் மகிழ்ச்சி அடைவீர். குடும்​பத்​தினரிடம் மனம் விட்​டுப் பேசுவீர். தலை​வலி, தூக்​கமின்மை நீங்​கும். வியாபாரத்​தில் பழைய பாக்​கி​கள் வசூலாகும். அலு​வல​கத்​தில் தான் உண்டு தன் வேலை உண்டு என்று இருக்க பழகிக் கொள்​ளவும்.

கன்னி: பிரபலங்​கள் சிலரை சந்​திப்​ப​தால் உங்​கள் வாழ்​வில் சில மாற்​றங்​கள் வரக்​கூடும். ஆன்​மிகத்​தில் ஈடு​பாடு அதி​கரிக்​கும். வியாபாரத்​தில் பணி​யாட்​கள் உதவி​கர​மாக இருப்​பர். புதிய பங்​குதாரர்​களின் ஆலோ​சனைகளை ஏற்​கவும். உத்​தி​யோகம் சிறக்​கும்.

துலாம்: குடும்​பத்​தா​ரின் எண்​ணங்​களை கேட்​டறிந்து பூர்த்தி செய்​வீர். புது வேலை கிடைக்​கும். பிள்​ளைகளின் பாச மழையில் நனைவீர்​கள். அலு​வல​கத்​தில் பணிகளை முடிப்​பீர். வியாபாரத்​தில் புதிய யுக்​தி​களை கையாண்டு வாடிக்​கை​யாளர்​களை கவரு​வீர்.

விருச்​சிகம்: பழைய பிரச்​சினைகளுக்கு மாறு​பட்ட அணுகுமுறை​யால் தீர்வு காண்​பீர்​கள். எலக்ட்​ரானிக்ஸ் பொருட்​கள் வீடு வந்து சேரும். வியாபாரத்​தில் முக்​கிய பிர​முகர்​களின் அறி​முகம் கிட்​டும். அலு​வல​கத்​தில் மேலதி​காரி​களை பகைத்​துக் கொள்ள வேண்​டாம்.

தனுசு: முக்​கிய முடிவு​களை கவனமாக எடுக்​கவும். மூத்​தோரின் சொல்​பேச்சை கேட்டு செயல்​படுங்​கள். வாக​னம் செலவு வைக்​கும். வியாபாரத்​தில் போராடி பாக்​கி​கள் வசூலிப்​பீர். புதிய யுக்​தி​களைக்கையாண்டு வெற்றி பெறு​வீர். அலு​வல​கத்​தில் அமைதி காக்​கவும்.

மகரம்: திடீரென்று அறி​முக​மாகும் சிலரால் ஆதாயம் உண்டு. உறவினர், நண்​பர்​கள் தேடி வரு​வார்​கள். குடும்​பத்​தில் நிம்​மதி தங்​கும். இழுபறி​யாக இருந்த அரசு வேலைகள் முடியும். வியாபார நெளிவு சுளிவு​களைக் கற்​றுக் கொள்​வீர். அலு​வல​கத்​தில் விவாதம் வேண்​டாம்.

கும்பம்: சாதிக்க வேண்டு​மென்ற எண்ணம் அதி​கரிக்​கும். சமூகத்​தில் பெரிய அந்​தஸ்​தில் இருப்​பவர்​களின் நட்பு கிட்​டும். மூத்த சகோ​தரர்​கள் ஆதர​வாக இருப்​பார்​கள். வியாபாரத்​தில் பங்​குதா​ரரின் கருத்​துக்கு மதிப்பளிக்​கவும். அலு​வல​கத்​தில் பொறுப்​பு​கள் அதி​கரிக்​கும்.

மீனம்: குழப்​பம் நீங்கி குடும்​பத்​தில் மகிழ்ச்சி தங்​கும். கணவன் - மனைவிக்​குள் இருந்த பனிப்​போர் மாறும். பணவரவு உண்டு. வாக​னச் செலவு குறையும். அலு​வலக ரீதி​யாக சிலரை சந்​திப்​பீர். மேலதி​காரி​யின் ஆதரவு கிட்​டும். வியாபாரத்​தில் சரக்​குகள் விற்றுத் தீரும்.

சென்னையில் ஸ்ரீ முருகன் எந்திரப் பணி என்று ஒரு சிறிய பட்டறை இருந்தது. அதன் முதலாளி முருகேசன். அவரிடம் இருபது ஆண்டுகளாக வேலை செய்து வந்த தொழிலாளி வேலு. வேலு வெறும் தொழிலாளி இல்லை. அந்தப் பட்டறையின் ஒவ்வொரு இயந்திரத்தின் சத்தத்தையும், ஒவ்வொரு வாடிக்கையாளரின் குணத்தையும் அறிந்தவன். முருகேசன் வேலுவைத் தன் தம்பி போலத்தான் நடத்தினார். சம்பளம், முன்பணம், வீட்டுச் செலவு என்று எதுவாக இருந்தாலும் வேலு கேட்கும் முன்பே முருகேசன் கொடுத்து விடுவார். ஏனென்றால் அவருக்குத் தெரியும், வேலு ஒருபோதும் தன்னை ஏமாற்ற மாட்டான் என்று.

ஒரு முறை பட்டறைக்குப் பெரிய நெருக்கடி வந்தது. ஒரு பெரிய ஆர்டர் தவறாகிப் போய், பல இலட்சம் நட்டம் வந்தது. கடன் வாங்கியவர்கள் கதவைத் தட்டினார்கள். பட்டறையை மூடி விடலாமா என்று முருகேசன் கலங்கி நின்றார். அப்போது வேலுதான் முன் வந்தான். தன் சொந்த சேமிப்பை எடுத்து வந்து முதலாளியிடம் கொடுத்தான். "ஐயா, இந்தப் பட்டறை என் வீடு மாதிரி. நீங்க என்னைக் கைவிட்டதே இல்லை. இப்ப நான் உங்களைக் கைவிடுவேனா?" என்றான். அதே நேரத்தில் மற்ற தொழிலாளர்களும் சம்பளம் வேண்டாம் என்று சொல்லி இரவு பகலாக வேலை செய்தார்கள்.

சில மாதங்களில் பட்டறை மீண்டும் எழுந்தது. அதை விடப் பெரிய ஆர்டர் கிடைத்தது. முருகேசன் லாபத்தைத் தனியாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. முதல் லாபத்தில் வேலுவுக்கும் மற்ற தொழிலாளர்களுக்கும் தங்கச் சங்கிலியும், கூடுதல் போனசும் கொடுத்தார். அன்று அவர் சொன்ன வார்த்தை இதுதான்: "பணம் போனால் சம்பாதிக்கலாம். ஆனால் நம்பிக்கை போனால் திரும்ப வராது. தொழிலாளி முதலாளியை நம்பணும், முதலாளி தொழிலாளியை நம்பணும். அந்த இரண்டு நம்பிக்கையும் சேர்ந்தால்தான் ஒரு நிறுவனம் வாழும்."

கதையின் கருத்து: முதலாளி தொழிலாளியைத் தன் குடும்பமாக நினைக்க வேண்டும். தொழிலாளி முதலாளியின் தொழிலைத் தன் தொழிலாக நினைக்க வேண்டும். இந்த இரு வழி நம்பிக்கைதான் உண்மையான முதலீடு.

ஒரு சிறிய கிராமத்தில் கண்ணன் என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் அப்பா வயலில் வேலை செய்யும் கூலித் தொழிலாளி, அம்மா வீட்டில் இட்லி விற்று குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுபவர். கண்ணனுக்குப் படிப்பில் ஆசை அதிகம். ஆனால் குடும்பக் கஷ்டம் காரணமாகப் பகலில் பட்டறையில் வேலை, இரவில் படிப்பு என்று வாழ்ந்தான். ஊரில் பலர் அவனைப் பார்த்து, "உன்னால் முடியாது, கூலி வேலைக்கே போ" என்று கேலி செய்தார்கள். ஆனால் கண்ணன் தன்னம்பிக்கையை மட்டும் விடவே இல்லை. "என் உழைப்பே என் அடையாளம்" என்பதுதான் அவன் மனதில் எப்போதும் ஒலித்த வார்த்தை.

அதே ஊரில் மீனா என்ற பெண் வாழ்ந்தாள். அவள் பள்ளி ஆசிரியையாக வேண்டும் என்று கனவு கண்டவள். கண்ணனின் உழைப்பையும், அவன் பெற்றோரிடம் காட்டும் மரியாதையையும் பார்த்து மீனா அவனை நேசிக்கத் தொடங்கினாள். கண்ணனும் அவளை நேசித்தான். ஆனால் இருவரும் ஒரு முடிவு எடுத்தார்கள். "காதல் என்றால் ஓடிப்போவது இல்லை. பெற்றோரை மதித்து, அவர்கள் ஆசியுடன் வாழ்வதுதான் உண்மையான காதல்" என்று உறுதியாக இருந்தார்கள். அதனால் கண்ணன் இன்னும் கடுமையாக உழைத்தான். படிப்பில் முதலிடம் பெற்று, சொந்தமாக ஒரு சிறிய பட்டறையைத் தொடங்கினான். மீனாவும் ஆசிரியர் தேர்வில் வெற்றி பெற்றாள்.

ஒரு நாள் கண்ணன், மீனாவின் வீட்டிற்குச் சென்று இரு வீட்டுப் பெற்றோரிடமும் மரியாதையோடு தன் காதலைச் சொன்னான். "நான் இன்று இந்த நிலைக்கு வந்தது என் அப்பா அம்மாவின் உழைப்பால்தான். அவர்களை விட்டு நான் எங்கும் போக மாட்டேன். மீனாவை என் குடும்பத்தின் மகளாகத்தான் அழைத்துப் போவேன்" என்று சொன்னான். பெற்றோர்கள் கண்ணீருடன் இருவரையும் ஆசீர்வதித்தார்கள். அன்று மாலை கோவில் வாசலில் நடந்த திருமணத்தில் ஊரே கலந்து கொண்டது. கண்ணன் மீனாவிடம் சொன்னான், "உழைப்பு இருந்தால் தன்னம்பிக்கை வரும், பெற்றோர் ஆசி இருந்தால் காதல் ஜெயிக்கும்."

கதையின் கருத்து: தன்னம்பிக்கை விடாதே, உழைப்பை நம்பு, பெற்றோரை மதி. அப்போது காதலும் வாழ்க்கையும் அழகாகும்.