sivam

இந்த உலகம் கட்டிடங்களால் ஆனதல்ல, மனிதர்களால் ஆனது. மனிதர்கள் ஒன்று சேர்ந்து வாழும் போது தான் அது சமூகமாகிறது. அந்த சமூகம் அழகாக வாழ மூன்று விஷயங்கள் அவசியம் - அடுத்தவரை மதிப்பது, அவர்களின் உணர்வுகளை புரிந்துகொள்வது, அவர்களின் பசியை அறிவது.

மதித்தல் என்பது மனிதத்தின் அடிப்படை. நாம் எல்லோரும் வேறுபட்டவர்கள். வயது, வேலை, பணம், படிப்பு எல்லாம் வேறு. ஆனால் ஒவ்வொருவருக்கும் தன்மானம் உண்டு. சிறு குழந்தை முதல் முதியவர் வரை, தெருவை கூட்டுபவர் முதல் அலுவலகம் செல்பவர் வரை ஒருவரை ஒருவர் "நீயும் என்னை போல் ஒரு மனிதன்" என்று மதிக்கும் போது தான் சமத்துவம் பிறக்கிறது. மதித்தல் என்பது வணக்கம் சொல்வது மட்டுமல்ல, அடுத்தவர் பேசும் போது குறுக்கே பேசாமல் கேட்பது, அவரது உழைப்பை சிறிதென நினைக்காமல் இருப்பது.

உணர்வுகளை புரிந்துகொள்வது தான் உறவின் உயிர். ஒருவரின் சிரிப்புக்கு பின்னால் வலி இருக்கலாம், மௌனத்திற்கு பின்னால் ஆயிரம் கதை இருக்கலாம். அடுத்தவர் இடத்தில் நின்று யோசிப்பதை தான் பரிவு என்கிறோம். "இந்த இடத்தில் நான் இருந்தால் எப்படி உணர்வேன்?" என்று ஒரு நொடி யோசித்தால், நம் வார்த்தைகள் கூர்மையாகாது, செயல்கள் கடுமையாகாது. ஒரு முதியவரின் தனிமையை, ஒரு தாயின் கவலையை, ஒரு குழந்தையின் பயத்தை புரிந்து கொண்டால், உலகில் பாதி சண்டைகள் இல்லாமல் போகும்.

பசியை அறிவது தான் மிகப்பெரிய தர்மம். இங்கு பசி என்பது வயிற்று பசி மட்டுமல்ல. வயிற்று பசி, அன்புக்கான பசி, அங்கீகாரத்திற்கான பசி, ஆறுதலுக்கான பசி. பசித்தவனுக்கு உணவு கொடுப்பது போல் புண்ணியம் எதுவும் இல்லை என்கிறார் திருவள்ளுவர். நம் தட்டில் இருக்கும் ஒரு பிடி சோற்றை பகிரும் போது, நாம் உணவை மட்டுமல்ல, நம்பிக்கையை பகிர்கிறோம். "நான் இருக்கிறேன்" என்று சொல்வதே பசித்தவனுக்கு முதல் மருந்து.

ஆக, மதித்தல், புரிதல், பகிர்தல் இந்த மூன்றும் இருக்கும் இடத்தில் தான் மனிதம் வாழ்கிறது. அங்கு தான் வீடு கோயிலாகிறது, தெரு உறவாகிறது. நாம் ஒவ்வொருவரும் இதை கடைபிடித்தால், இந்த சமூகம் இன்னும் அழகாகும்.

ஒரு கிராமத்தில் ஆலமரத்தடியில் இரண்டு சிறுவர்கள் நண்பர்களாக இருந்தனர். ஒருவன் பணக்கார வீட்டு பள்ளி பையன், மற்றொருவன் ஏழை விவசாயி மகன். தினமும் மாலை ஒன்றாக விளையாடுவார்கள். ஒரு நாள் பணக்கார பையன் தன் வீட்டு டிபன் பாக்ஸில் பிரியாணி கொண்டு வந்தான், ஏழை பையனிடம் ஒன்றும் இல்லை.பணக்கார பையன், “வா, பகிர்ந்து சாப்பிடலாம்” என்று வாழை இலையில் இருவருக்கும் சமாக பரிமாறினான். ஏழை பையன் தயங்கி, “நான் நாளை உனக்கு ஏதாவது தருவேன்” என்றான். மறுநாள் அவன் வயலில் இருந்து இரண்டு சுடச்சுட வடைகளை தன் சட்டை பையில் மறைத்து கொண்டு வந்து, அதே வாழை இலையில் வைத்தான்.

வருடங்கள் ஓடின, பணக்கார பையன் வெளிநாடு சென்று பெரிய அதிகாரி ஆனான். ஒரு நாள் அவனது அப்பா உடல்நிலை சரியில்லாமல் ஊருக்கு வந்தபோது, யாரும் உதவவில்லை. அப்போது அதே ஏழை நண்பன், இப்போது ஊர் மருத்துவ உதவியாளராக, இரவு பகலாக அருகில் இருந்து கவனித்தான். அதிகாரி கண்ணீருடன் கேட்டான், “ஏன் இவ்வளவு செய்கிறாய்?” நண்பன் சிரித்து, “அன்று நீ வாழை இலையில் பாதி சோறு பகிர்ந்தாய், இன்று நான் வாழ்க்கையில் பாதி துன்பத்தை பகிர்கிறேன். நட்பு என்பது கணக்கு பார்ப்பது அல்ல, கஷ்டத்தில் கூட இருப்பது.”

நீதி: நல்ல நட்பு பணத்தை பார்க்காது, மனதை பார்க்கும். பகிர்ந்த உணவு போல, பகிர்ந்த துன்பமும் இனிமையாகும்.

அபூர்வ உண்மைத் தகவல்:

உலகிலேயே கெட்டுப்போகாத ஒரே இயற்கை உணவு தேன் மட்டும் தான். எகிப்து பிரமிடுகளில் தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் கண்டெடுத்த 3000 ஆண்டுகள் பழமையான மண் பானை தேன், 2024-ல் சோதனை செய்தபோதும் உண்ணக்கூடியதாக, வேதியியல் ரீதியாக கெடாமல் இருந்தது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.

ஏன் கெடுவதில்லை தெரியுமா?

தேனில் ஈரப்பதம் வெறும் 17% தான், அதனால் பாக்டீரியா வளர முடியாது. மேலும் தேனீக்கள் சேர்க்கும் இயற்கை என்சைம் ஹைட்ரஜன் பெராக்சைடை உருவாக்கி கிருமிகளை கொல்கிறது.

மண் பானையில் காற்று புகாமல் அடைக்கப்பட்டதால் 3000 ஆண்டுகள் கழித்தும் அப்படியே இருந்தது. இது National Geographic மற்றும் Smithsonian அருங்காட்சியக ஆய்வுகளில் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட உண்மை.

வாழ்க்கை என்பது பிரச்சனைகள் இல்லாத பயணம் அல்ல. குடும்பத்தில் கருத்து வேறுபாடு, வேலையில் அழுத்தம், பணத் தட்டுப்பாடு, உடல் நலக் கவலை, உறவுகளில் ஏமாற்றம் என ஒவ்வொரு வயதிலும் ஒவ்வொரு வடிவில் பிரச்சனைகள் வரும். நம் தவறு என்னவென்றால், பிரச்சனையை விட அதைப் பற்றிய பயத்தை பெரிதாக்குகிறோம். ஒரு கல் நீரில் விழுந்தால் சிறு அலை தான், ஆனால் அதையே மனதில் மீண்டும் மீண்டும் நினைத்தால் புயலாகிறது.

பிரச்சனைகளை நிதானமாக தீர்க்க 3 பழக்கங்கள்:

1. நிறுத்து - மூச்சு விடு - பார்: கோபம், பதட்டம் வரும்போது உடனே முடிவு எடுக்காதீர்கள். 10 முறை ஆழமாக மூச்சு விடுங்கள். குளத்து நீர் கலங்கும்போது மீன் தெரியாது, தெளிந்த பிறகே தெளிவு தெரியும். நிதானம் தான் தெளிவைத் தரும்.

2. பிரித்து எழுது: உங்கள் பிரச்சனையை ஒரு காகிதத்தில் எழுதுங்கள். “என் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது எது? இல்லாதது எது?” என இரண்டாக பிரியுங்கள். கட்டுப்பாட்டில் உள்ளதை மட்டும் செய்யுங்கள். இல்லாததை இறைவனிடம், காலத்திடம் விடுங்கள்.

3. சிறு வெற்றிகளை கொண்டாடு: பெரிய பிரச்சனையை ஒரே நாளில் தீர்க்க முடியாது. தினமும் ஒரு சிறு செயல் செய்யுங்கள் - அதிகாலை 20 நிமிட நடை, கடனில் சிறு தொகை அடைப்பு, மனைவி/கணவரிடம் ஒரு அன்பான சொல். இந்த சிறு கற்கள் தான் படத்தில் உள்ளது போல் வாழ்க்கையை சமநிலையில் நிறுத்தும்.

நிம்மதியாக வாழ்வது என்பது பிரச்சனை இல்லாமல் வாழ்வது அல்ல, பிரச்சனைகளுக்கு நடுவேயும் அமைதியை தக்க வைப்பது. தினமும் 10 நிமிட மௌனம், நன்றி சொல்லும் பழக்கம், இயற்கையோடு ஒரு தொடர்பு - இவை மூன்றும் மனதை காலி குடம் போல் சத்தம் இல்லாமல், நிறை குடம் போல் அமைதியாக வைக்கும். நினைவில் கொள்ளுங்கள்: வாழ்க்கை உங்களுக்கு எதிராக நடப்பது இல்லை, உங்களுக்காகவே நடக்கிறது - பாடம் கற்றுக்கொள்ள.

ஒரு வயதான விவசாயி இருந்தார். ஒவ்வொரு ஆண்டும் அறுவடைக்குப் பிறகு சிறந்த நெல்மணிகளை ஒரு மூங்கில் கூடையில் சேர்த்து வைப்பார். அவரது பேரன் கேட்டான், “தாத்தா, ஏன் இதை விற்காமல் வைத்திருக்கிறீர்கள்?”தாத்தா சிரித்தபடி பேரன் கையில் ஒரு பிடி நெல்லை கொடுத்து, “இதை விதைக்காமல் பெட்டியில் வைத்தால் என்ன ஆகும்?” என்றார். “பூச்சி பிடித்து வீணாகிவிடும்” என்றான் பேரன். “சரி, இதை வயலில் விதைத்தால்?” “ஒரு பிடி விதை ஆயிரம் பிடி நெல்லாகும்” என்றான்.

தாத்தா சொன்னார், “வாழ்க்கையும் அப்படித்தான். நம்மிடம் உள்ள அறிவு, அன்பு, பணத்தை நாமே வைத்துக் கொண்டால் அது அழுகிவிடும். மற்றவர்களுக்கு பகிர்ந்தால் தான் பெருகும். நான் சேர்க்கும் இந்த விதைகள் அடுத்த வருடம் ஊருக்கே உணவாகும். பகிர்தல் தான் வாழ்வின் உண்மையான சேமிப்பு.” பேரன் அன்று முதல் தன் புத்தகங்களை நண்பர்களுக்கு கொடுத்து பகிரத் தொடங்கினான்.

நீதி: வைத்திருப்பது குறைந்து போகும், பகிர்வது பெருகி வளரும்.

ஒரு கிராமத்தில் குரு ஒருவர் ஆலமரத்தடியில் அமர்ந்து சீடர்களுக்கு உபதேசம் செய்து வந்தார். ஒரு நாள் பணக்கார இளைஞன் ஒருவன், “குருவே, என்னிடம் எல்லாம் இருக்கிறது, ஆனால் மன அமைதி இல்லை” என்று வந்து நின்றான். குரு சிரித்தபடி ஒரு காலி மண் குடத்தை கொடுத்து, “இதை குளத்தில் நிரப்பி வா, ஆனால் தண்ணீர் சிந்தாமல் வர வேண்டும்” என்றார்.

இளைஞன் குளத்துக்கு ஓடி குடத்தை நிரப்பி, தலையில் வைத்து மெதுவாக நடந்து வந்தான். வழியில் யார் என்ன பேசினாலும், என்ன நடந்தாலும் அவன் கவனம் முழுவதும் குடத்தின் மீதே இருந்தது. தண்ணீர் சிந்தாமல் குருவிடம் கொண்டு வந்து சேர்த்தான். குரு கேட்டார், “வழியில் என்ன பார்த்தாய்?” இளைஞன் சொன்னான், “ஒன்றும் பார்க்கவில்லை குருவே, குடம் மீதே கவனம் இருந்தது.”

குரு சொன்னார், “இதுதான் வாழ்க்கை. உன் மனம் என்னும் குடத்தை அமைதி என்னும் நீரால் நிரப்ப வேண்டும் என்றால், உலக வதந்திகள், பொறாமை, ஆசைகள் மீது கவனம் செலுத்தாமல், உன் உள் நோக்கி கவனம் வை. நீ எதன் மீது கவனம் வைக்கிறாயோ, அதுவே நிரம்பும். காலி குடமாக இருந்தால் சத்தம் அதிகம், நிரம்பிய குடம் அமைதியாக இருக்கும்.” இளைஞன் அன்று ஞானம் பெற்றான்.