sivam

இந்தியா முழுவதும் பாட்டிகள் சொல்லும் மிகவும் பிரபலமான பஞ்சதந்திரக் கதை இது.

ஒரு ஊரில் ஒரு பெரிய குளம் இருந்தது. அதில் ஒரு ஆமை வசித்தது. அந்த ஆமைக்கு இரண்டு அன்னப்பறவைகள் நல்ல நண்பர்கள்.

கோடை காலம் வந்தது. குளம் வற்ற ஆரம்பித்தது. அன்னப்பறவைகள் சொன்னது, "நண்பா, இந்த குளம் வற்றிவிட்டால் நீ இறந்துவிடுவாய். நாங்கள் வேறு ஒரு பெரிய குளத்திற்கு போகிறோம். உன்னையும் கூட்டி செல்கிறோம்."

ஆமை கேட்டது, "எப்படி? எனக்கு பறக்க தெரியாதே!"

அன்னங்கள் ஒரு யோசனை சொன்னது, "ஒரு குச்சியை கொண்டு வருகிறோம். நாங்கள் இருவரும் இரண்டு முனையை வாயில் பிடித்துக் கொள்வோம். நீ நடுவில் உன் வாயால் கெட்டியாக பிடித்துக் கொள். ஆனால் ஒரே ஒரு நிபந்தனை, வழியில் யார் என்ன கேட்டாலும், என்ன சொன்னாலும் நீ வாயை திறக்கவே கூடாது. திறந்தால் கீழே விழுந்து இறந்துவிடுவாய்."

ஆமை "சரி" என்று ஒப்புக்கொண்டது.

படத்தில் இருப்பது போல, இரண்டு அன்னங்களும் குச்சியை தூக்க, ஆமை நடுவில் தொங்கிக் கொண்டு வானத்தில் பறந்தது.

கீழே கிராமத்து மக்கள் இந்த அதிசயத்தை பார்த்து கத்தினார்கள், "அடேய் பாருங்கடா, ஆமை பறக்குது! ஆமை பறக்குது!"

இதைக் கேட்ட ஆமைக்கு கோபம் வந்தது. "நான் பறக்கவில்லை, என் நண்பர்கள் என்னை தூக்கி செல்கிறார்கள் என்று சொல்ல வேண்டும்" என்று நினைத்து வாயை திறந்தது.

அடுத்த நொடி, "ஆ..." என்று சொல்ல முயல, குச்சியை பிடித்திருந்த வாய் திறந்து, ஆமை நேராக கீழே விழுந்து இறந்து போனது.

நீதி:

இந்திய பாரம்பரியம் சொல்லும் பெரிய உண்மை - வாயை மூடிக் கொண்டிருப்பது தான் பல நேரங்களில் உயிரை காக்கும். பேச வேண்டிய நேரத்தில் பேசாமல் இருப்பதும் தவறு, பேசக்கூடாத நேரத்தில் பேசுவதும் ஆபத்து. நண்பர்களின் அறிவுரையை கடைசி வரை கேட்க வேண்டும்.

இலங்கையில் குழந்தைகள் முதல் பெரியவர்கள் வரை எல்லோரும் சொல்லும் பெயர் அந்தரே. இவர் இலங்கை மன்னனின் அரசவை விகடகவி, நம்ம ஊர் தெனாலிராமன் மாதிரி.

ஒரு முறை மன்னர் அந்தரேயை சோதிக்க நினைத்தார்.

மன்னர் அந்தரேயிடம் ஒரு பழைய ஓலைச்சுவடி கணக்கு புத்தகத்தை கொடுத்து, "அந்தரே, நேற்று அரண்மனை செலவு கணக்கை நீ தான் பார்க்க வேண்டும். இதில் 100 பொன் தங்கம் காணவில்லை. எங்கே போனது என்று கண்டுபிடி" என்றார்.

அமைச்சர்கள் எல்லாம் பயந்தனர், ஏனென்றால் அந்த தங்கத்தை அவர்கள் தான் மெல்ல எடுத்திருந்தனர்.

அந்தரே புத்தகத்தை வாங்கி, ஒரு நிமிடம் பார்த்தார். பிறகு சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார்:

"மன்னா, கணக்கு மிகச் சரியாக இருக்கிறது! 100 பொன் காணவில்லை என்று நீங்கள் சொல்கிறீர்கள். ஆனால் இந்த ஓலையில் நான் பார்ப்பது என்ன தெரியுமா?"

"என்ன?" என்றார் மன்னர்.

"10 பொன் எலிகள் தின்றுவிட்டன, 20 பொன் கரையான் அரித்துவிட்டது, 30 பொன் காற்றில் பறந்துவிட்டது, 40 பொன் தண்ணீரில் கரைந்துவிட்டது என்று இந்த கணக்கு சொல்கிறது!"

அவையே சிரித்தது. மன்னர் கோபமாக, "என்ன முட்டாள்தனம்! தங்கத்தை எலி தின்னுமா? கரையான் அரிக்குமா?" என்றார்.

உடனே அந்தரே, "அரசே, அதைத்தான் நானும் கேட்கிறேன்! தங்கத்தை எலியும் கரையானும் தின்ன முடியாது என்றால், அதை மனிதர்கள் தானே எடுத்திருக்க வேண்டும்? அதுவும் இந்த அவையில் உள்ளவர்கள் தான்!"

மன்னருக்கு உண்மை புரிந்தது. உடனே விசாரணை நடத்தி, திருடிய அமைச்சர்களை பிடித்து தண்டித்தார்.

பிறகு அந்தரேயை பார்த்து, "உன் புத்திசாலித்தனத்தால் தான் உண்மை வெளியே வந்தது" என்று பரிசு கொடுத்தார்.

இந்த கதையின் கருத்து:

இலங்கை பாட்டிகள் சொல்லும் நீதி - பொய்க் கணக்கு என்றும் நிலைக்காது. உண்மையை மறைக்க எலி, கரையான் கதை சொன்னாலும், புத்திசாலிகளிடம் அது பலிக்காது. நேர்மையே சிறந்த கணக்கு.

ஒரு சிறிய கிராம வீட்டில் சுப்பிரமணிய தாத்தா, அவர் மனைவி மற்றும் பேரன் அர்ஜுன் வசித்து வந்தனர்.

தாத்தாவுக்கு வயது 78. கண் பார்வை கொஞ்சம் மங்கல், காது கொஞ்சம் கேட்காது, நடக்கும்போது கை நடுங்கும். சாப்பிடும்போது சோறு கொஞ்சம் சிந்திவிடும்.

அர்ஜுன் சின்ன வயதில் தாத்தா மீது ரொம்ப பாசம். ஆனால் கொஞ்சம் வளர்ந்ததும், நண்பர்கள் முன் தாத்தாவை கேலி செய்ய ஆரம்பித்தான். "தாத்தா மெதுவா நடங்க, உங்களால தான் லேட்" என்று எரிச்சலுடன் சொல்வான்.

ஒரு நாள் பள்ளியில் ஆசிரியர் ஒரு கதை சொன்னார்.

"ஒரு சின்ன பையன் தன் தந்தை தன் தாத்தாவை தனியா மூலையில் உட்கார வைத்து சாப்பாடு போடுவதை பார்த்தான். உடனே அவன் ஒரு மரத்துண்டை எடுத்து ஏதோ செய்ய ஆரம்பித்தான். தந்தை கேட்டார் 'என்ன செய்கிறாய்?' பையன் சொன்னான் 'நீங்கள் வயதான பிறகு உங்களுக்கு சாப்பாடு போட இந்த தட்டை செய்கிறேன்' என்று."

அந்த கதை அர்ஜுன் மனதை தாக்கியது.

அன்று மாலை பள்ளி முடிந்து வீட்டுக்கு வந்ததும், தாத்தா திண்ணையில் இருந்து எழ முடியாமல் தடுமாறினார். அர்ஜுன் ஓடிப் போய் தாத்தாவின் கையை பிடித்தான். மெதுவாக, அன்பாக நடத்தி கூட்டி வந்தான்.

"தாத்தா, நீங்க சிந்தின சோத்துல உங்க உழைப்பு இருக்கு. நீங்க மெதுவா நடக்கிற ஒவ்வொரு அடியிலும் எனக்காக நீங்க நடந்த பாதை இருக்கு. இனி நான் உங்க கையை விடமாட்டேன்" என்றான்.

வாசலில் நின்ற பாட்டி கண்களில் கண்ணீர், முகத்தில் சிரிப்பு. அந்த படத்தில் இருப்பது போல, சூரியன் மறையும் நேரத்தில், பேரனின் கையை பிடித்து தாத்தா நடந்த அந்த நடை தான் அந்த வீட்டின் மிகப்பெரிய சொத்து ஆனது.

கருத்து / நீதி:

வயதானவர்கள் சுமை அல்ல, நம் வேர்கள். இன்று நாம் அவர்களுக்கு காட்டும் மரியாதையும் அன்பும் தான், நாளை நம் பிள்ளைகள் நமக்கு காட்டும் பாடம். அவர்கள் கை நடுங்கலாம், ஆனால் அந்த கை தான் நம்மை தூக்கி வளர்த்தது.