இரவு தங்கினால் கல்லாக மாறிவிடுவார்களா?

ராஜஸ்தானின் கிராடு கோயிலைச் சுற்றி நிலவும் மர்மமான நம்பிக்கையும் அதன் உண்மையான வரலாறும்

இந்தியாவில் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் பழமையான கோயில்கள் உள்ளன. சில கோயில்கள் தங்களது கட்டடக் கலையால் உலகையே வியக்க வைக்கின்றன. சில கோயில்கள் அற்புதங்களுக்காக புகழ்பெற்றவை. இன்னும் சில கோயில்கள், அவற்றைச் சுற்றி நிலவும் மர்மக் கதைகளாலும், மக்களின் பாரம்பரிய நம்பிக்கைகளாலும் பிரபலமாகின்றன.

அப்படிப்பட்ட மர்மமான திருத்தலங்களில் மிகவும் பிரபலமான ஒன்று ராஜஸ்தான் மாநிலம், பார்மேர் (Barmer) மாவட்டத்தில், தார் பாலைவனப் பகுதியில் அமைந்துள்ள கிராடு (Kiradu) கோயில் வளாகம்.

இந்தக் கோயிலைப் பற்றி பல ஆண்டுகளாக மக்களிடையே ஒரு வித்தியாசமான நம்பிக்கை பரவி வருகிறது.

"சூரியன் மறைந்த பிறகு இந்தக் கோயிலில் யாராவது தங்கினால், அவர்கள் கல்லாக மாறிவிடுவார்கள்!"

இந்தக் கூற்றுக்கு வரலாற்று அல்லது அறிவியல் ஆதாரம் இல்லை. இருந்தாலும், அந்த நம்பிக்கை இன்றளவும் அப்பகுதி மக்களிடையே வாழ்ந்து வருகிறது.

அப்படியானால், இந்த மர்ம நம்பிக்கைக்கு பின்னால் இருக்கும் வரலாறு என்ன? விரிவாக அறிந்து கொள்வோம்.

தார் பாலைவனத்தின் மத்தியில் மறைந்திருக்கும் கலைப் பொக்கிஷம்

கிராடு கோயில் வளாகம், தார் பாலைவனத்தின் அமைதியான சூழலில் அமைந்துள்ளது.

இங்கு ஒருகாலத்தில் ஐந்து பிரம்மாண்டமான கோயில்கள் இருந்ததாக தொல்லியல் ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன.

இவற்றில் தற்போது மிகவும் சிறப்பாக நிலைத்திருப்பது சோமேஸ்வரர் சிவன் கோயில் ஆகும்.

மற்ற கோயில்கள் காலத்தின் தாக்கத்தால் பெருமளவில் சிதிலமடைந்துள்ளன.

வரலாற்று ஆய்வாளர்களின் கருத்துப்படி, இந்தக் கோயில்கள் 11 மற்றும் 12-ஆம் நூற்றாண்டுகளில் பரமார அரசர்களின் ஆதரவிலும், சாளுக்கியர் (சோலங்கி) கட்டடக்கலை தாக்கத்துடனும் உருவாக்கப்பட்டவை.

ராஜஸ்தானின் "கஜுராஹோ"

கிராடு கோயிலின் சுவர்கள்...

தூண்கள்...

வாயில்கள்...

அனைத்தும் மிக நுணுக்கமான சிற்ப வேலைப்பாடுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன.

இந்த சிற்பங்களின் அழகைக் கண்டு, பலர் இந்தத் திருத்தலத்தை "ராஜஸ்தானின் கஜுராஹோ" என்று அழைக்கின்றனர்.

மரு-குஜராத் கட்டடக்கலையின் தாக்கத்துடன் உருவாக்கப்பட்ட இந்தக் கோயில், இந்தியாவின் நடுக்காலக் கட்டடக் கலையின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகக் கருதப்படுகிறது.

மக்களின் நம்பிக்கையில் வாழும் சாபக் கதை

கிராடு கோயிலைப் பற்றிய மிகவும் பிரபலமான கதை, ஒரு துறவியையும் அவரது சீடரையும் சுற்றியே அமைந்துள்ளது.

பாரம்பரிய ஐதீகத்தின்படி...

பரமார மன்னர் சோமேஸ்வரர், தனது நாட்டில் மீண்டும் வளம் திரும்ப வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், ஒரு பெரிய துறவியை அழைத்து வந்தார்.

துறவி சில நாட்கள் அங்கே தங்கி, தனது சீடரை அங்கு விட்டுவிட்டு யாத்திரைக்குச் சென்றார்.

சில காலத்திற்குப் பிறகு...

அந்தச் சீடர் உடல்நலக் குறைவால் மிகவும் பலவீனமடைந்தார்.

ஆனால், அப்பகுதி மக்கள் யாரும் அவரை கவனிக்கவில்லை.

ஒரே ஒரு பெண் மட்டும்...

அதுவும் ஒரு குயவரின் மனைவி...

மனிதநேயத்துடன் அவருக்கு உணவு அளித்து, மருந்து கொடுத்து, அன்புடன் கவனித்துக் கொண்டார்.

துறவியின் கோபம்

யாத்திரையை முடித்துத் திரும்பிய துறவி...

தனது சீடரின் நிலையைப் பார்த்து மிகவும் வேதனை அடைந்தார்.

மக்களின் நன்றியின்மையும், அலட்சியமும் அவரை ஆழமாகப் புண்படுத்தியது.

கோபமடைந்த அவர்,

"இந்த ஊரில் மனிதநேயம் மறைந்துவிட்டது. இங்குள்ள மக்கள் அனைவரும் கல்லாக மாறட்டும்!"

என்று சபித்ததாக ஐதீகம் கூறுகிறது.

ஆனால்...

தன் சீடருக்கு உதவிய குயவரின் மனைவியை மட்டும் அழைத்து,

"இரவுக்குள் இந்த ஊரை விட்டு வெளியேறிவிடு. ஆனால் ஒரு விஷயம் மட்டும் நினைவில் கொள்... எக்காரணம் கொண்டும் திரும்பிப் பார்க்காதே!"

என்று எச்சரித்தார்.

ஒரு பார்வை... ஒரு சாபம்...

அந்தப் பெண் ஊரை விட்டு வெளியேறத் தொடங்கினார்.

ஆனால்...

மனித இயல்பு...

ஆர்வம்...

பழகிய ஊரை கடைசியாக ஒருமுறை பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம்...

அவளைத் திரும்பிப் பார்க்க வைத்தது.

அந்த நொடியிலேயே...

அவளும் கல்லாக மாறிவிட்டதாக உள்ளூர் ஐதீகம் கூறுகிறது.

இன்றும், அந்தப் பெண்ணின் கல் உருவம் கோயில் வளாகத்திற்கு அருகே இருப்பதாக அப்பகுதி மக்கள் நம்புகின்றனர்.

இந்தக் கதை, உள்ளூர் மரபில் வழங்கப்படும் ஐதீகம் மட்டுமே; இதற்கு வரலாற்று ஆதாரங்கள் இல்லை.

இரவில் யாரும் தங்காத கோயில்

இந்தக் கதையால், இன்று வரை ஒரு வித்தியாசமான நம்பிக்கை நிலவி வருகிறது.

சூரியன் மறைந்த பிறகு...

யாரும் இந்தக் கோயிலில் தங்கக் கூடாது.

தங்கினால்...

அடுத்த நாள் கல்லாக மாறிவிடுவார்கள் என்று மக்கள் நம்புகின்றனர்.

இந்த நம்பிக்கைக்கு எந்தவிதமான அறிவியல் அல்லது தொல்லியல் ஆதாரமும் இல்லை.

மேலும், இக்கோயில் இரவு நேரத்தில் பொதுமக்களுக்கு திறந்திருக்காது.

மாலை நேரத்தில் வெறிச்சோடும் மர்மம்

பகல் நேரங்களில் சுற்றுலாப் பயணிகளால் நிரம்பியிருக்கும் இந்தக் கோயில்...

மாலை நேரம் நெருங்கியவுடன்...

மெல்ல அமைதியாகிவிடுகிறது.

சூரியன் மறைந்த பிறகு...

தார் பாலைவனத்தின் நடுவே...

காற்றின் சத்தம் மட்டுமே கேட்கும் அளவிற்கு...

அந்த இடம் வெறிச்சோடி விடுகிறது.

இந்த அமைதியே, அந்த மர்ம நம்பிக்கையை இன்னும் வலுப்படுத்துகிறது.

இன்றைய நிலை

தற்போது, இந்திய தொல்லியல் ஆய்வுத்துறை (ASI) இந்தக் கோயில் வளாகத்தை பாதுகாக்கிறது.

பொதுவாக, பார்வையாளர்கள் காலை முதல் மாலை வரை மட்டுமே அனுமதிக்கப்படுகின்றனர்.

நுழைவுக் கட்டணம் மற்றும் நேரம் காலத்திற்கேற்ப மாறக்கூடும்.

கதை சொல்லும் உண்மை

கிராடு கோயிலைப் பற்றிய இந்தச் சாபக் கதை...

உண்மையா?

கற்பனையா?

என்பதை உறுதியாக யாராலும் நிரூபிக்க முடியவில்லை.

ஆனால்...

இந்தக் கதையின் உள்ளார்ந்த செய்தி மிகவும் அழகானது.

ஒரு நோயாளியை கவனிக்காமல் விட்ட சமுதாயம்...

ஒரு மனிதநேயமிக்க பெண்...

நன்றியின்மையின் விளைவு...

இவை அனைத்தும் மனிதர்களுக்கு ஒரு வாழ்க்கைப் பாடமாகவே இந்தக் கதையில் சொல்லப்படுகின்றன.

இறுதியாக ஒரு சிந்தனை...

மனிதர்களை கல்லாக்குவது...

ஒரு சாபம் அல்ல...

கருணையற்ற மனம்தான்.

அன்பு...

இரக்கம்...

உதவும் மனப்பான்மை...

இவை இருக்கும் வரை...

எந்த சாபமும் மனிதனை வெல்ல முடியாது.

கிராடு கோயிலின் மர்மக் கதையும்...

அதே உண்மையை அமைதியாக நினைவூட்டுகிறது.