ஒரு ரொட்டி - ஆயிரம் உறவுகள்

ஒருமுறை, ஒரு நண்பருடன் நான் பாஸ்போர்ட் அலுவலகத்திற்கு சென்றேன்.

அவருக்கு Tatkal முறையில் அவசரமாக பாஸ்போர்ட் தேவைப்பட்டது.

நீண்ட வரிசைகள்…

படிவங்கள்…

மணிநேரக் காத்திருப்பு…

சூரியன் சாயத் தொடங்கியபோது தான் எங்கள் முறை வந்தது.

கட்டணம் செலுத்தப் போன சமயத்தில், கிளார்க் ஜன்னலை மூடி,

“நேரம் முடிந்தது. நாளை வாருங்கள்” என்றார்.

நான் பணிவுடன் கேட்டேன்:

“நாங்கள் முழு நாளும் காத்திருக்கிறோம். கட்டணம் மட்டும் தான்.”

அவர் கோபமாக:

“நீங்கள் காத்திருந்தது என் தவறா? அரசாங்கத்திடம் போய் கூடுதல் பணியாளர்களை நியமிக்கச் சொல்லுங்கள். காலை முதல் நான் வேலை செய்கிறேன்.”

என் நண்பர் மனம் உடைந்து:

“விடு… நாளை வரலாம்” என்றார்.

ஆனால் என் உள்ளம் சொன்னது:

“இங்கே இன்னொரு கதவு திறக்கப் போகிறது. காத்திரு.”

அந்த அதிகாரி தன் பையை எடுத்துக் கொண்டு வெளியே சென்றார்.

நான் மெளனமாக அவரைத் தொடர்ந்து சென்றேன்.

கேண்டீனில் அவர் தனியாக அமர்ந்து, டிபன் பாக்ஸைத் திறந்து சாப்பிட ஆரம்பித்தார்.

நான் எதிரே உட்கார்ந்தேன்.

மெதுவாக சிரித்து கேட்டேன்:

“நாள்தோறும் முக்கியமான மனிதர்களை சந்திப்பீர்கள் இல்லையா?”

அவர் பெருமையுடன்:

“IAS, IPS, MLA… என் இருக்கையின் முன் பலரும் நிற்கிறார்கள்.”

நான் சிறிது மௌனம் காத்து, எதிர்பாராத கேள்வி ஒன்றை கேட்டேன்:

“உங்கள் தட்டிலிருந்து ஒரு ரொட்டி கொடுக்க முடியுமா?”

அவர் அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தார்…

பிறகு:

“எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்” என்றார்.

ஒரு ரொட்டியை எடுத்தேன்.

காய்கறியுடன் சாப்பிட்டு சொன்னேன்:

“உங்கள் மனைவி அற்புதமாக சமைக்கிறாள்.”

பின்னர் மெதுவாகச் சொன்னேன்:

“நீங்கள் ஒரு முக்கியமான இருக்கையில் அமர்ந்திருக்கிறீர்கள்.

பல சக்திவாய்ந்தவர்கள் உங்களிடம் வருகிறார்கள்.

ஆனால்… அந்த பொறுப்பை நீங்கள் மதிக்கிறீர்களா?”

அவர் குழப்பமாக:

“என்ன அர்த்தம்?”

நான் அமைதியாக:

“உங்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட பொறுப்பை மதித்திருந்தால்,

மக்களை இப்படிப் பேசியிருக்க மாட்டீர்கள்.

நீங்கள் தனியாக சாப்பிடுகிறீர்கள்.

தனியாக அமர்கிறீர்கள்.

மக்களை உதவுவதற்குப் பதிலாக, அனுப்பி விடுகிறீர்கள்.

தூர இடங்களிலிருந்து, சோர்வுடன், நம்பிக்கையுடன் வரும் மக்களிடம்

‘அரசாங்கத்திடம் சொல்லுங்கள்’ என்பதே உங்கள் பதில்.

ஒரு விஷயம் யோசித்துப் பாருங்கள்…

கூடுதல் ஊழியர்கள் வந்தால்,

உங்கள் இருக்கையின் முக்கியத்துவம் குறையுமல்லவா?”

அவர் அமைதியானார்.

நான் தொடர்ந்தேன்:

“கடவுள் உங்களுக்கு பணம் சம்பாதிக்க மட்டுமல்ல,

உறவுகளை கட்டமைக்க ஒரு வாய்ப்பையும் கொடுத்துள்ளார்.

ஆனால் அதை நீங்கள் இழந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்.

பணம் இருந்தும்,

உறவுகள் இல்லையென்றால்,

அந்த பணம் எதற்கு?

நடத்தை சரியில்லையென்றால்,

வீட்டுக்குள்ளேயே மகிழ்ச்சி நிலைக்காது.”

அவர் கண்களில் கண்ணீர் தேங்கியது.

மெதுவாக சொன்னார்:

“நீங்கள் சொல்வது உண்மை, ஐயா…

என் மனைவி சண்டைக்கு பிறகு வீட்டை விட்டு சென்றார்.

என் குழந்தைகள் என்னிடம் அன்பாக இல்லை.

என் அம்மா பேசவே மாட்டாள்.

காலையில் சில ரொட்டிகள் செய்து வைக்கிறாள்.

நான் இங்கே வந்து தனியாக சாப்பிடுகிறேன்.

வீட்டுக்கே போக மனம் இல்லை.

எங்கே தவறு செய்தேன் என்று தெரியவில்லை.”

நான் அவர் தோளில் கை வைத்து:

“மக்களுடன் இணைந்திருங்கள்.

உதவ முடிந்தால், தயங்காமல் உதவுங்கள்.

நான் இங்கே என் நண்பருக்காக வந்தேன்.

எனக்கு ஏற்கனவே பாஸ்போர்ட் இருக்கிறது.

அதுதான் உறவுகளின் அடித்தளம்.

அதனால் எனக்கு நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள்…

உங்களுக்கு தனிமை.”

அவர் எழுந்து, கண்களைத் துடைத்து:

“வாருங்கள், ஜன்னலுக்கு.

இன்றே உங்கள் வேலை செய்து தருகிறேன்.”

வேலை முடிந்தது.

புறப்படும் முன் என் மொபைல் எண்ணைக் கேட்டார்.

பல ஆண்டுகள் கடந்தன.

ரக்ஷா பந்தன் நாளில் ஒரு அழைப்பு வந்தது.

“ரவேந்திர குமார் சௌதாரி பேசுகிறேன், ஐயா.

பல ஆண்டுகளுக்கு முன் பாஸ்போர்ட் அலுவலகத்தில்

நீங்கள் என்னுடன் ஒரு ரொட்டி சாப்பிட்டீர்கள்…”

என் இதயம் நின்றது போல ஆனது.

அவர் சந்தோஷமாகச் சொன்னார்:

“அந்த நாளுக்குப் பிறகு நிறைய யோசித்தேன்.

பணம் பலர் தருகிறார்கள்…

ஆனால் உட்கார்ந்து சாப்பிடும் மனிதன் ஒருவனும் இல்லை.

அடுத்த நாளே என் மனைவியின் தாய்வீட்டுக்குச் சென்றேன்.

அவள் வர மறுத்தாள்.

அவள் தட்டிலிருந்து ஒரு ரொட்டியை எடுத்து:

‘எனக்கு ஊட்டி விடுவாயா?’ என்று கேட்டேன்.

அவள் அழுதாள்…

என்னுடன் வீட்டுக்கு வந்தாள்.

குழந்தைகளும் வந்தார்கள்.

இப்போது நான் பணம் சம்பாதிப்பதில்லை,

உறவுகளை சம்பாதிக்கிறேன்.

என்னிடம் வரும் யாருடைய வேலையையும்

மகிழ்ச்சியுடன் செய்து தருகிறேன்.”

பின்னர் மெதுவாக:

“இன்று உங்களுக்கு ரக்ஷா பந்தன் வாழ்த்து சொல்ல அழைத்தேன்.

உறவுகளை கட்டமைக்க நீங்கள் எனக்கு கற்றுக் கொடுத்தீர்கள்.

என் மகளுக்கு அடுத்த மாதம் திருமணம்.

நீங்கள் வந்து ஆசீர்வதிக்க வேண்டும்.

நீங்கள் ஒரு உறவை உருவாக்கிவிட்டீர்கள்.”

நான் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தேன்…

ஒரு ரொட்டி, ஒரு வாழ்க்கையை மாற்றும் என்பதை

அன்று உணர்ந்தேன். *மக்களை வெல்வது விதிகளாலும், அதிகாரத்தாலும், பணத்தாலும் அல்ல.*

*கருணை, மரியாதை, மனதோடு இணைதல் –*

*இவைகளால்தான் மனிதர்கள் வெல்லப்படுகிறார்கள்.*