ஐந்து ரூபாய் தேநீர்

ஒரு சிறிய கிராமத்தில் முருகன் என்று ஒரு தேநீர் கடைக்காரர் இருந்தார். வயது எழுபதைத் தாண்டிவிட்டது. ஆனாலும் ஒவ்வொரு நாளும் அதிகாலையிலேயே எழுந்து, கடையைத் திறந்து, முதல் தேநீரைத் தானே குடித்துப் பார்த்து விட்டுத்தான் விற்பனையைத் தொடங்குவார்.

அவர் கடையில் தேநீர் ஐந்து ரூபாய் தான். யார் காசு இல்லை என்று சொன்னாலும், "பரவாயில்லைப்பா, நாளைக்குக் கொடு" என்று சிரித்துக்கொண்டே கொடுத்துவிடுவார். ஆனால் யாரிடமும் அவர் அந்தக் காசைத் திரும்பக் கேட்டதே இல்லை.

ஒரு மழை நாள். மாலை நேரம். குளிரில் நடுங்கிக்கொண்டே ஒரு சிறுவன் அந்தக் கடைக்கு வந்தான். சட்டை கிழிந்திருந்தது. கையில் ஒரு பழைய பை.

"தாத்தா... ஒரு தேநீர் தருவீங்களா? என்கிட்ட காசு இல்லை" என்று மெதுவாகக் கேட்டான்.

முருகன் தாத்தா ஒன்றும் பேசவில்லை. சூடாக ஒரு தேநீரை ஊற்றி, கூடவே ஒரு பிஸ்கட்டையும் வைத்துக் கொடுத்தார்.

"குடிடா கண்ணு... மழையில நனைஞ்சிட்டே. உடம்பு சூடாகும்" என்றார்.

அந்த சிறுவன் தேநீரைக் குடித்துவிட்டு, கண்கள் கலங்க, "தாத்தா, நான் பெரியவனானதும் உங்க கடனை எல்லாம் திருப்பித் தருவேன்" என்றான்.

தாத்தா சிரித்தார். "எனக்குக் கடன் எதுவும் வேணாம்டா. நீ நாளைக்கு யாருக்காவது இப்படி ஒரு தேநீர் வாங்கிக் கொடுத்தாப் போதும். அதுதான் எனக்குத் திருப்பித் தர்றது" என்றார்.

இருபது ஆண்டுகள் கழிந்தன.

ஒரு நாள் முருகன் தாத்தாவுக்கு உடல் நிலை சரியில்லாமல் போய், பெரிய மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டார். மருத்துவச் செலவு பல லட்சம் ஆகும் என்று சொன்னார்கள். குடும்பமே கலங்கிப் போனது.

அப்போது மருத்துவமனைக்கு ஒரு இளம் மருத்துவர் வந்தார். தாத்தாவைப் பார்த்ததும் அவர் கண்கள் கலங்கின. அவர் தான் அன்று மழையில் நனைந்து வந்த அந்தச் சிறுவன்.

அவர் மருத்துவமனை கணக்குத் தாளில் இப்படி எழுதினார்:

"மருத்துவச் செலவு முழுவதும் செலுத்தப்பட்டுவிட்டது. இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒரு ஐந்து ரூபாய் தேநீரும், ஒரு பிஸ்கட்டும், ஒரு அன்பான சொல்லும் கொடுத்து என்னை வளர்த்தவருக்கு இது நான் திருப்பித் தரும் அன்பு."

தாத்தா அதைப் படித்துவிட்டு, கண்ணீரோடு சிரித்தார்.

நீங்கள் செய்யும் சிறிய அன்பு கூட வீண் போவதில்லை. அது எங்காவது, எப்போதாவது, பெரிய அன்பாகத் திரும்பி வந்தே தீரும்.