சோறு போடும் கைகள்

நகரத்தில் வளர்ந்த பிரகாஷ், விடுமுறைக்காகத் தன் தாத்தா ஊருக்குச் சென்றான். அவன் கையில் எப்போதும் கைப்பேசி. சாப்பாட்டைக் கூட, “இது பிடிக்கவில்லை, அது பிடிக்கவில்லை” என்று குறை சொல்லியே சாப்பிடுவான். ஒரு நாள் சாப்பாட்டுத் தட்டில் சோற்றை மீதம் வைத்துவிட்டு எழுந்தான். அதைப் பார்த்த தாத்தா முருகேசன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. மறுநாள் காலையில், “வா, என்னோடு வயலுக்கு வா” என்று அவனை அழைத்துச் சென்றார்.

வயலில் வெயில் கொளுத்தியது. முருகேசன் சேற்றில் இறங்கி, நாற்று நட்டுக்கொண்டிருந்தார். பிரகாஷ் வரப்பில் நின்று வேடிக்கை பார்த்தான். சிறிது நேரத்தில் அவனுக்குக் கால் வலித்தது, தாகம் எடுத்தது, வெயில் தாங்க முடியவில்லை. அப்போது தாத்தா சொன்னார், “தம்பி, நீ ஒரு மணி நேரம் கூட இந்த வெயிலில் நிற்க முடியவில்லை. ஆனால் உழவன் காலை முதல் மாலை வரை இந்தச் சேற்றிலும் வெயிலிலும் நின்று உழைக்கிறான். அவன் உழைப்புதான் நீ சாப்பிடும் ஒவ்வொரு பருக்கைச் சோறாக மாறுகிறது.”

அந்த வார்த்தைகள் பிரகாஷின் மனதைத் தொட்டன. அன்று முதல் அவன் சோற்றை வீணாக்குவதை நிறுத்தினான். உழவர்களைக் கண்டால் மரியாதையோடு வணங்கத் தொடங்கினான்.

இன்றைய இளைஞர்களுக்கு ஒரு புத்திமதி: நாம் சாப்பிடும் சோறு கடையில் விளைவது இல்லை. அது ஒரு உழவனின் வியர்வையில் விளைவது. சோற்றை வீணாக்காதீர்கள். உழவர்களைக் கேலி செய்யாதீர்கள். அவர்கள் இல்லையென்றால், நமக்குச் சோறு இல்லை. விவசாயியை மதிப்பது என்பது, நம் வயிற்றுக்குச் சோறு போடும் கைகளை மதிப்பதற்குச் சமம்.