மன்னிக்க வேண்டுகிறேன்

காவல்துறையின் உயர் அதிகாரியான (DSP) ஒருவர், 15 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தான் படித்த பள்ளிக்கு சென்றார். கம்பீரமான சீருடையோடு நேராகத் தன் உடற்கல்வி ஆசிரியரைத் தேடிச் சென்று நின்றார்.

ஆசிரியரின் பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கி, "சார்... இன்னைக்கு நான் இந்த உயர்ந்த பதவியில உட்கார்ந்திருக்கேன்னா, அதுக்கு நீங்கதான் காரணம்!" என்றார்.

அந்த ஆசிரியர் வியப்புடன், "எப்படிப்பா?" என்று கேட்டார்.

அந்த அதிகாரி தன் பள்ளிப் பருவ நினைவை நெகிழ்ச்சியோடு பகிர்ந்துகொண்டார்:

"சார்... 15 வருஷத்துக்கு முன்னாடி விளையாட்டு மைதானத்தில் விளையாடிட்டு இருக்கும்போது, ஒரு மாணவனோட கைக்கடிகாரம் காணாமல் போயிடுச்சு. உடனே நீங்க அங்கிருந்த மாணவர்கள் எல்லோருடைய கண்களையும் துணியால் கட்டிட்டு, ஒவ்வொருத்தர் சட்டைப் பையிலும் கையை விட்டுத் தேடினீங்க. உண்மையில், அந்த வாட்சை ஆசைப்பட்டு திருடி என் சட்டை பையில மறைச்சு வச்சிருந்தது நான்தான் சார். என் பையிலிருந்து அந்த வாட்சை எடுத்து மேஜை மேல வச்சுட்டு, எல்லாரோட கண்கட்டையும் அவிழ்க்கச் சொன்னீங்க. 'வாட்ச் கிடைச்சிருச்சு, இனி யாரும் இதைப் பத்திப் பேசக்கூடாது'னு சொல்லி அனுப்பிட்டீங்க."

தொடர்ந்து கண்கலங்கியபடி சொன்னார்:

"அன்னைக்கு நீங்க எல்லார் முன்னாடியும் என்னை அவமானப்படுத்தி, திருடன் பட்டம் கட்டியிருந்தா, நான் அன்னைக்கே அழிஞ்சு போயிருப்பேன். ஆனா, பள்ளிப் படிப்பு முடியுற வரைக்கும் நீங்க ஒரு வார்த்தை கூட அதைப் பத்தி என்கிட்ட கேட்கவே இல்லை. அடுத்தவர் பொருளைத் தொடக்கூடாது என்ற குற்ற உணர்வை எனக்குள் உண்டாக்கி, தண்டிப்பதை விட மனதை மாற்றுவதே பெருந்தன்மை என்பதை எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தது உங்க குணம் தான் சார். அதனாலதான் இன்னைக்கு நான் ஒரு போலீஸ் அதிகாரியா நிற்கிறேன்! ஆனால் 15 வருஷமா எனக்குள்ள இருக்கிற ஒரே கேள்வி... ஏன் சார் அன்னைக்கு என்கிட்ட தனியாகக் கூட நீ எதுக்கு வாட்சை எடுத்தேன்னு கேட்கவே இல்லை?"

ஆசிரியர் மெலிதாகப் புன்னகைத்துவிட்டுச் சொன்னார்:

"நீ சொன்ன சம்பவம் எனக்கு நல்லா ஞாபகம் இருக்குப்பா. ஆனால் உனக்கு ஒரு விஷயம் தெரியாது... அன்னைக்கு மாணவர்கள் உங்க எல்லாரோட கண்களையும் கட்டியிருந்த அதே நேரத்துல, நான் என் கண்களையும் துணியால கட்டிக்கிட்டுதான் உங்க பையில கையை விட்டேன்! ஏன்னா, எந்தப் பையன் அந்தத் தப்பைச் செய்தான்னு எனக்குத் தெரிஞ்சா, அவன் மேல எனக்குக் கோபமும் வெறுப்பும் வந்திடும்; என் பார்வையில் அவன் தப்பானவனா தெரிவான். அவன் குற்ற உணர்ச்சியால கூனிக்குறுகிவிடக் கூடாதுன்னுதான், யார் எடுத்தாங்கன்னு நானே பார்க்க விரும்பலப்பா."

ஆசிரியரின் பெருந்தன்மையைக் கேட்டு அந்த உயர் அதிகாரிக்கு வார்த்தைகளே வரவில்லை; கண்கள் குளமாக நின்றார்.

ஒரு தவறை உடனே தண்டித்து திருத்துவதை விட, அதை அவமானப்படுத்தாமல் அன்பாலும், பக்குவத்தாலும் மன்னிக்கத் தெரிந்த ஒரு வழிகாட்டியால்தான் ஒரு மனிதனை உண்மையான மனிதனாக உருவாக்க முடியும்!