இப்படியும் ஒரு முதல் அமைச்சர்

"ஐயா... குளிரூட்டப்பட்ட காத்திருப்போர் அறையில் உள்ள சாய்வு நாற்காலி ஒன்றில் ஒரு முதியவர் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்.

அவரிடம் பயணச்சீட்டு இல்லை; அங்கிருந்து வெளியேறுமாறு கேட்டபோதும் அவர் மறுத்துவிட்டார்," என்று நிலையத்தின் காத்திருப்போர் அறைகளைப் பராமரிக்கும் பெண்மணி நிலைய அதிகாரியிடம் (Station Master) முறையிட்டார்.

இந்தச் சம்பவம் ராஜமுந்திரி ரயில் நிலையத்தில் நடந்தது.

அப்போது அதிகாலை ஐந்து மணி.

"சரி, போகலாம்," என்று கூறிய நிலைய அதிகாரி, அந்தப் பெண்ணுடன் காத்திருப்போர் அறைக்குச் சென்றார்.

அங்கே, அழுக்கடைந்த ஆடைகளை அணிந்திருந்த முதியவர் ஒருவர் சாய்வு நாற்காலியில் அயர்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்.

அந்த முதியவரைப் பார்த்ததும் நிலைய அதிகாரி அதிர்ச்சியடைந்தார்.

அந்த முதியவர் வேறு யாருமல்ல, ஆந்திர மாநிலத்தின் முதல் முதலமைச்சரான டங்குடூரி பிரகாசம் பந்துலுதான்.

பிரகாசம் பந்துலு காலமாவதற்கு ஓராண்டுக்கு முன்பு இந்தச் சம்பவம் நடந்தது.

நிலைய அதிகாரி உடனடியாக டங்குடூரி பிரகாசம் பந்துலுவை வணங்கி, "ஐயா... நிஜமாகவே நீங்கள்தானா?" என்று கேட்டார். மேலும், "நான் ராஜேஸ்வர ராவ் அவர்களின் மகன்—உங்கள் மாணவன்," என்று கூறி மரியாதையுடன் வணங்கினார்.

பிரகாசம் அவர்கள் கண்களைத் திறந்து, "சொல்லுங்கள்... நீங்கள் உணவு சாப்பிட்டீர்களா?" என்று கேட்டார்.

நிலைய அதிகாரிக்கு அந்தக் கேள்வி புரியவில்லை.

அதிகாலை ஐந்து மணிக்கு மக்கள் பொதுவாக, "காபி குடித்துவிட்டீர்களா?" அல்லது "காலை உணவு சாப்பிட்டீர்களா?" என்றுதான் கேட்பார்கள். ஆனால் பந்துலுவோ, "உணவு சாப்பிட்டீர்களா?" என்று கேட்டார். ஒருவேளை, முதுமை காரணமாக என்ன கேட்பது என்று அவருக்குச் சரியாகத் தெரியவில்லையோ என்னவோ.

இப்படி நினைத்தபடியே அவர் பந்துலுவிடம் கூறினார்:

"ஐயா, இப்போது அதிகாலை ஐந்து மணி... நீங்கள் காபி குடித்தேனா என்று கேட்க நினைத்து, அதற்குப் பதிலாக உணவு சாப்பிட்டேனா என்று கேட்டுவிட்டீர்கள்..." என்று அவர் சொன்னார்.

அதற்குப் பந்துலு அவர்கள் இப்படிக் கூறினார்:

"இதோ பாருங்கள், உங்கள் தந்தை ராஜேஸ்வர ராவ் உங்களுக்கு இப்படிப்பட்ட வளர்ப்பைத்தான் கொடுத்தாரா? நான் உங்களை என்ன கேட்டேன்? 'சாப்பிட்டீர்களா?' என்றுதானே கேட்டேன்? அதற்கு நீங்கள் என்ன பதில் சொல்லியிருக்க வேண்டும்? 'நான் சாப்பிட்டுவிட்டேன்; நீங்களும் சாப்பிட்டீர்களா?' என்றுதானே சொல்லியிருக்க வேண்டும்—சரிதானே?" நிலைய அதிகாரி நிலைமையைப் புரிந்துகொண்டார்.

பந்துலு காரு பசியுடன் இருப்பதை அவர் உணர்ந்தார்.

உடனடியாக, அவருக்குத் தேவையான உணவைச் சமைக்குமாறு அவர் தன் வீட்டில் உள்ளவர்களுக்குப் பணித்தார்.

இதற்கிடையில், பிரகாசம் பந்துலு காரு ராஜமுந்திரி நிலையத்தில் இருப்பதை அறிந்த மக்கள், அவரைப் பார்க்கத் திரண்டு வந்தனர்.

"நீங்கள் இப்போது எங்கு செல்ல வேண்டும், பந்துலு காரு?" என்று ஒரு பெரியவர் அவரிடம் கேட்டார்.

"நான் விஜயவாடா செல்கிறேன்," என்று பந்துலு காரு பதிலளித்தார்.

பந்துலு காருவிடம் பணம் இல்லை என்பதை உணர்ந்த அங்கிருந்த மக்கள், தாமாகவே முன்வந்து—சிலர் இரண்டு ரூபாயும், வேறு சிலர் ஐந்து ரூபாயுமாக—மொத்தம் 72 ரூபாயைச் சேகரித்து அவர் பையில் வைத்தனர்; மேலும் அவர் விஜயவாடா செல்லும் ரயிலில் ஏறவும் உதவினார்கள்.

ரயில் புறப்படத் தயாராக இருந்தபோது, ​​ஒரு நபர் ஓடி வந்து பந்துலு காருவின் கால்களில் விழுந்து கதறினார்:

"பந்துலு காரு... நீங்கள் ராஜமுந்திரி நிலையத்தில் இருப்பதை அறிந்து நான் பத்து மைல் தூரம் ஓடி வந்தேன்... என் மனைவி புற்றுநோயால் அவதிப்படுகிறாள்..." என்று கூறி அவர் சத்தமாக அழத் தொடங்கினார்.

பந்துலு காரு அவரை எழுப்பி, "இதோ பாருங்கள், மனிதர்கள் வாழ்க்கையில் கஷ்டங்களைச் சந்திக்காமல் இருக்க முடியுமா?" என்று கேட்டார். "சரி, இப்போதைக்கு இந்த 72 ரூபாயை வைத்துக்கொள்ளுங்கள்," என்று கூறி, தன் பையில் இருந்த அந்த 72 ரூபாயை அந்த நபரின் கையில் வைத்தார்.

இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஒரு பெரியவர் மிகுந்த உணர்ச்சியுடன், "ஐயா... உங்களிடம் இருந்த கடைசிப் பணம் வரை அனைத்தையும் கொடுத்துவிட்டீர்களே. குறைந்தபட்சம் பத்து ரூபாயாவது உங்களுக்காக வைத்திருக்க வேண்டாமா? உண்மைதான், நீங்கள் எப்படியோ விஜயவாடா சென்றுவிடுவீர்கள்; ஆனால் அங்கு சென்றதும் உங்களுக்கு உணவு தரவோ அல்லது ரயிலில் ஏற உதவவோ யாராவது தேவைப்படுவார்களே. ஒரு காலத்தில் மிகச் சிறப்பான வாழ்க்கையை வாழ்ந்த நீங்கள், ஏன் இப்படிப்பட்ட இக்கட்டான நிலையை எதிர்கொள்ள வேண்டும், ஐயா?" என்று கேட்டார்.

அந்த மனிதரின் தோள் மீது கை வைத்து, பந்துலு காரு பதிலளித்தார்: "பாருங்கள், எனக்கு ஏதேனும் நேர்ந்தால் என்னைக் கவனித்துக்கொள்ள எவ்வளவோ பேர் இருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்தப் பாவம் செய்த மனிதருக்கு... யார் இருக்கிறார்கள்?" என்று அவர் கூறியபோது, ​​அவர் கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது. அக்காலத்தில், தலைவர்கள் தமக்காக அல்லாமல் மக்களுக்காகவே வாழ்ந்தனர்.

முதலமைச்சராக பணியாற்றியிருந்தும், பந்துலு அவர்கள் எந்தவிதமான தனிப்பட்ட சொத்தையும் சேர்த்து வைக்கவில்லை.