புலிக்கொடி மன்னனும் ஒரு பிடி தானியமும்

சோழ தேசத்தை ஆண்ட ஒரு ராஜா இருந்தார். அவர் பெரிய வீரர், நியாயமானவர். ஒவ்வொரு அமாவாசை அன்றும் அரண்மனையில் யார் வேண்டுமானாலும் வந்து குறை சொல்லலாம் என்பது அவர் விதி.

ஒரு முறை ஒரு ஏழை விவசாயி கிழவர், ஒரு சாக்கு பையில் கொஞ்சம் தானியத்துடன் அரண்மனைக்கு வந்தார்.

அமைச்சர்கள் சிரித்தனர். "ஏய் கிழவா, ராஜாவிடம் தங்கமும் வைரமும் கேட்கும் இடத்தில், ஒரு பிடி தானியத்தை எடுத்து வந்திருக்கிறாயா?"

கிழவர் நடுங்கிக் கொண்டே சொன்னார், "அரசே, இந்த வருடம் பஞ்சம். என் வயலில் விளைந்தது இவ்வளவு தான். ஆனால் இந்த நாட்டின் விதிப்படி, முதல் பிடியை மன்னனுக்கு காணிக்கையாக தர வேண்டும். அதனால் தான் கொண்டு வந்தேன்."

ராஜா சிம்மாசனத்தில் இருந்து இறங்கி வந்தார். கிழவரின் அருகில் தரையில் அமர்ந்தார். அமைச்சர்கள் அதிர்ந்து போயினர்.

ராஜா சொன்னார், "இந்த பிடி தானியத்தில் என் நாட்டின் உழைப்பு இருக்கிறது. வைரத்தை விட இது தான் விலை உயர்ந்தது. தங்கம் பசியை போக்காது, இந்த தானியம் போக்கும்."

பிறகு தன் அமைச்சர்களை பார்த்து, "இன்று முதல், கஜானாவில் இருந்து தானிய கிடங்கை நிரப்புங்கள். பஞ்சத்தில் வரி வசூல் இல்லை. மக்கள் வயிறு நிறைந்தால் தான் நாடு செழிக்கும்" என்று கட்டளையிட்டார்.

கிழவருக்கு தன் நிலத்துக்கு தேவையான விதைகளையும், ஒரு ஜோடி காளைகளையும் பரிசாக கொடுத்து அனுப்பினார்.

நீதி:

பதவியின் உயரம் மனிதனை மேலே தூக்கலாம், ஆனால் மக்களின் பசியை உணர தரையில் இறங்கி வர வேண்டும். ஒரு ராஜாவின் உண்மையான பொக்கிஷம் கஜானாவில் இல்லை, குடிமக்களின் வியர்வையில் இருக்கிறது.