தாத்தாவின் கை

ஒரு சிறிய கிராம வீட்டில் சுப்பிரமணிய தாத்தா, அவர் மனைவி மற்றும் பேரன் அர்ஜுன் வசித்து வந்தனர்.

தாத்தாவுக்கு வயது 78. கண் பார்வை கொஞ்சம் மங்கல், காது கொஞ்சம் கேட்காது, நடக்கும்போது கை நடுங்கும். சாப்பிடும்போது சோறு கொஞ்சம் சிந்திவிடும்.

அர்ஜுன் சின்ன வயதில் தாத்தா மீது ரொம்ப பாசம். ஆனால் கொஞ்சம் வளர்ந்ததும், நண்பர்கள் முன் தாத்தாவை கேலி செய்ய ஆரம்பித்தான். "தாத்தா மெதுவா நடங்க, உங்களால தான் லேட்" என்று எரிச்சலுடன் சொல்வான்.

ஒரு நாள் பள்ளியில் ஆசிரியர் ஒரு கதை சொன்னார்.

"ஒரு சின்ன பையன் தன் தந்தை தன் தாத்தாவை தனியா மூலையில் உட்கார வைத்து சாப்பாடு போடுவதை பார்த்தான். உடனே அவன் ஒரு மரத்துண்டை எடுத்து ஏதோ செய்ய ஆரம்பித்தான். தந்தை கேட்டார் 'என்ன செய்கிறாய்?' பையன் சொன்னான் 'நீங்கள் வயதான பிறகு உங்களுக்கு சாப்பாடு போட இந்த தட்டை செய்கிறேன்' என்று."

அந்த கதை அர்ஜுன் மனதை தாக்கியது.

அன்று மாலை பள்ளி முடிந்து வீட்டுக்கு வந்ததும், தாத்தா திண்ணையில் இருந்து எழ முடியாமல் தடுமாறினார். அர்ஜுன் ஓடிப் போய் தாத்தாவின் கையை பிடித்தான். மெதுவாக, அன்பாக நடத்தி கூட்டி வந்தான்.

"தாத்தா, நீங்க சிந்தின சோத்துல உங்க உழைப்பு இருக்கு. நீங்க மெதுவா நடக்கிற ஒவ்வொரு அடியிலும் எனக்காக நீங்க நடந்த பாதை இருக்கு. இனி நான் உங்க கையை விடமாட்டேன்" என்றான்.

வாசலில் நின்ற பாட்டி கண்களில் கண்ணீர், முகத்தில் சிரிப்பு. அந்த படத்தில் இருப்பது போல, சூரியன் மறையும் நேரத்தில், பேரனின் கையை பிடித்து தாத்தா நடந்த அந்த நடை தான் அந்த வீட்டின் மிகப்பெரிய சொத்து ஆனது.

கருத்து / நீதி:

வயதானவர்கள் சுமை அல்ல, நம் வேர்கள். இன்று நாம் அவர்களுக்கு காட்டும் மரியாதையும் அன்பும் தான், நாளை நம் பிள்ளைகள் நமக்கு காட்டும் பாடம். அவர்கள் கை நடுங்கலாம், ஆனால் அந்த கை தான் நம்மை தூக்கி வளர்த்தது.