நம்பிக்கைதான் முதலீடு

சென்னையில் ஸ்ரீ முருகன் எந்திரப் பணி என்று ஒரு சிறிய பட்டறை இருந்தது. அதன் முதலாளி முருகேசன். அவரிடம் இருபது ஆண்டுகளாக வேலை செய்து வந்த தொழிலாளி வேலு. வேலு வெறும் தொழிலாளி இல்லை. அந்தப் பட்டறையின் ஒவ்வொரு இயந்திரத்தின் சத்தத்தையும், ஒவ்வொரு வாடிக்கையாளரின் குணத்தையும் அறிந்தவன். முருகேசன் வேலுவைத் தன் தம்பி போலத்தான் நடத்தினார். சம்பளம், முன்பணம், வீட்டுச் செலவு என்று எதுவாக இருந்தாலும் வேலு கேட்கும் முன்பே முருகேசன் கொடுத்து விடுவார். ஏனென்றால் அவருக்குத் தெரியும், வேலு ஒருபோதும் தன்னை ஏமாற்ற மாட்டான் என்று.

ஒரு முறை பட்டறைக்குப் பெரிய நெருக்கடி வந்தது. ஒரு பெரிய ஆர்டர் தவறாகிப் போய், பல இலட்சம் நட்டம் வந்தது. கடன் வாங்கியவர்கள் கதவைத் தட்டினார்கள். பட்டறையை மூடி விடலாமா என்று முருகேசன் கலங்கி நின்றார். அப்போது வேலுதான் முன் வந்தான். தன் சொந்த சேமிப்பை எடுத்து வந்து முதலாளியிடம் கொடுத்தான். "ஐயா, இந்தப் பட்டறை என் வீடு மாதிரி. நீங்க என்னைக் கைவிட்டதே இல்லை. இப்ப நான் உங்களைக் கைவிடுவேனா?" என்றான். அதே நேரத்தில் மற்ற தொழிலாளர்களும் சம்பளம் வேண்டாம் என்று சொல்லி இரவு பகலாக வேலை செய்தார்கள்.

சில மாதங்களில் பட்டறை மீண்டும் எழுந்தது. அதை விடப் பெரிய ஆர்டர் கிடைத்தது. முருகேசன் லாபத்தைத் தனியாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. முதல் லாபத்தில் வேலுவுக்கும் மற்ற தொழிலாளர்களுக்கும் தங்கச் சங்கிலியும், கூடுதல் போனசும் கொடுத்தார். அன்று அவர் சொன்ன வார்த்தை இதுதான்: "பணம் போனால் சம்பாதிக்கலாம். ஆனால் நம்பிக்கை போனால் திரும்ப வராது. தொழிலாளி முதலாளியை நம்பணும், முதலாளி தொழிலாளியை நம்பணும். அந்த இரண்டு நம்பிக்கையும் சேர்ந்தால்தான் ஒரு நிறுவனம் வாழும்."

கதையின் கருத்து: முதலாளி தொழிலாளியைத் தன் குடும்பமாக நினைக்க வேண்டும். தொழிலாளி முதலாளியின் தொழிலைத் தன் தொழிலாக நினைக்க வேண்டும். இந்த இரு வழி நம்பிக்கைதான் உண்மையான முதலீடு.