மனிதநேயம் மட்டுமே உலகம் (சற்று பெரிய பதிவுதான். அவசியம் படியுங்கள்)

வாரணாசி நகரின் கங்கைக் கரையில் அதிகாலைப் பொழுது புலரத் தொடங்கியிருந்தது. பனிமூட்டமும், தூபப் புகையும் கலந்த அந்த அமைதியான காலை வேளையில், கையில் ஒரு பழைய கருப்புப் குடையைப் பிடித்துக்கொண்டு, ஒரு முதியவர் சாதாரணமாக நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார். கிழிந்த தையல் போடப்பட்ட எளிய காட்டன் உடையும், காலில் தேய்ந்துபோன சாதாரண செருப்பும் அணிந்திருந்த அவரைப் பார்த்தால், ஏதோ ஒரு ஏழைக் குடும்பத்தின் பெரியவர் என்றுதான் தோன்றும். ஆனால், அந்த வாரணாசி மண்ணிற்கு அவர் வெறும் மனிதர் அல்ல, மனித வடிவில் நடமாடும் ஒரு தெய்வம். அவர்தான் பத்மஸ்ரீ டாக்டர் தபன்குமார் லாஹிரி.

அவருடைய இந்த உன்னதமான தியாகக் கதையை ஒரு அழகான காவியம் போல இங்கே பார்ப்போம்.

கதை தொடங்குவது கொல்கத்தாவின் ஒரு மிகப்பெரிய, வசதி படைத்த பாரம்பரியமிக்க குடும்பத்தில். தபன்குமாரின் தந்தை தாரகேஷ்வர் லாஹிரி, அந்த மாகாணத்தில் அசாத்தியப் புகழ்பெற்ற ஒரு வழக்கறிஞர். வீட்டில் செல்வத்திற்கு எந்தக் குறையும் இல்லை. தபன்குமார் நினைத்திருந்தால், தன் தந்தையின் பணத்தில் சொகுசாக வாழ்ந்திருக்கலாம். ஆனால், இளமையிலேயே அவரிடம் ஒரு துறவிக்கான அமைதியும், பிறர் துயர் துடைக்கும் இரக்க குணமும் குடிகொண்டிருந்தது.

மருத்துவப் படிப்பை முடித்த தபன்குமார், இதய அறுவை சிகிச்சையில் உலகத்தரம் வாய்ந்த நிபுணத்துவம் பெற வேண்டும் என்பதற்காக இங்கிலாந்து (UK) சென்றார். அங்குள்ள ராயல் காலேஜ் ஆஃப் சர்ஜன்ஸ் நிறுவனத்தில் படித்து, மிக உயரிய எஃப்.ஆர்.சி.எஸ் (FRCS) பட்டமும் பெற்றார். 70-களில் ஒரு இந்திய மருத்துவருக்கு லண்டனிலும் அமெரிக்காவிலும் இருந்த மவுசே தனி. அங்கேயே தங்கியிருந்தால், பல நூறு கோடிகளுக்கு அதிபதியாகி, சொகுசு கார்களில் வலம் வந்திருக்கலாம். ஆனால், ஒருநாள் லண்டனின் ஜன்னல் வழியே பெய்து கொண்டிருந்த மழையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தபன்குமாரின் மனதில் ஒரு கேள்வி எழுந்தது. "இந்தக் கல்வி எனக்காகவா, அல்லது என் நாட்டு ஏழை மக்களுக்காகவா?"

அடுத்த கணமே தன் பெட்டிகளைக்கட்டினார். சொகுசு வாழ்க்கையை அப்படியே உதறிவிட்டு, தன் தாய்நாட்டிற்குத் திரும்பினார்.

1974 ஆம் ஆண்டு, உத்தரப் பிரதேசத்தின் ஆன்மீக பூமியான வாரணாசிக்கு வந்து சேர்ந்தார் தபன்குமார். அங்குள்ள புகழ்பெற்ற பனாரஸ் இந்து பல்கலைக்கழகத்தின் (BHU) மருத்துவமனையில் ஒரு சாதாரண இதய அறுவை சிகிச்சை நிபுணராகத் தன் பணியைத் தொடங்கினார். அப்போது அந்த மருத்துவமனையில் இதய அறுவை சிகிச்சைக்கான வசதிகள் மிக மிகக் குறைவு. டெல்லி போன்ற பெருநகரங்களுக்குச் செல்ல காசில்லாமல், ஏழை மக்கள் மாரடைப்பாலும் இதய நோய்களாலும் கொத்துக் கொத்தாக மடிந்து கொண்டிருந்தனர்.

டாக்டர் தபன்குமார் களத்தில் இறங்கினார். பகல், இரவு பாராமல் உழைத்து, அதிநவீன மருத்துவக் கருவிகளை வரவழைத்து, அந்தத் துறையையே வட இந்தியாவின் மிக முக்கிய இதய சிகிச்சை மையமாக மாற்றிக் காட்டினார். தன் அசாத்திய கைவண்ணத்தால், முப்பத்தி நாலாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட இதய அறுவை சிகிச்சைகளைச் செய்து, மரணத்தின் விளிம்பில் இருந்த பல்லாயிரக்கணக்கான ஏழை எளிய மக்களின் இதயங்களை மீண்டும் துடிக்க வைத்தார்.

அது 1994 ஆம் ஆண்டின் ஒரு குளிர் காலம். அன்று இரவு ஒரு மிகச் சிக்கலான இதய அறுவை சிகிச்சையை முடித்துவிட்டு, டாக்டர் தபன்குமார் தன் அறைக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது மருத்துவமனையின் வராந்தாவில் ஒரு ஏழைத் தாய், தன் கையில் ஒரு குழந்தையை வைத்துக்கொண்டு விம்மி விம்மி அழுதுகொண்டிருந்தாள். அவளுடைய கணவனுக்கு இதயம் பலவீனமாக இருந்தது. அறுவை சிகிச்சை இலவசமாக முடிந்தாலும், அதற்குப் பின் வாங்க வேண்டிய மருந்துகளுக்கு அவளிடம் ஒரு பைசாகூட இல்லை.

அந்தத் தாயின் கண்ணீரும், அவல நிலையும் டாக்டர் தபன்குமாரின் இதயத்தை உலுக்கியது. "லட்சக்கணக்கில் சம்பளம் வாங்கி பேங்கில் சேர்த்து வைக்கும் இந்த காகிதப் பணம், என் கண் முன்னால் இருக்கும் ஒரு ஏழையின் உயிரைக் காப்பாற்ற உதவாதபோது இந்த வாழ்க்கைக்கு என்ன அர்த்தம்?" என்று யோசித்தார்.

அன்றைய இரவே ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க முடிவை எடுத்தார். மறுநாள் காலை பல்கலைக்கழக நிர்வாகத்திற்கு ஒரு கடிதம் எழுதினார். "இனிமேல் என் வாழ்நாளில் எனக்கு வரும் சம்பளத்தில் ஒரு பைசாகூட என் சொந்தப் பயன்பாட்டிற்கு வேண்டாம். அதை அப்படியே பல்கலைக்கழகத்தின் 'ஏழை நோயாளிகள் நிதிக் கணக்கிற்கு' மாற்றிவிடுங்கள்" என்று எழுதித் தந்துவிட்டார். அன்று முதல், மருத்துவமனையில் நோயாளிகளுக்குக் கொடுக்கப்படும் எளிய உணவையே தானும் உண்டு வாழத் தொடங்கினார்.

தன் ஒட்டுமொத்த கவனமும் நோயாளிகளுக்கே கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக, அவர் திருமணமே செய்துகொள்ளவில்லை. குடும்பம், வாரிசு, பந்தபாசம் என எல்லாவற்றையும் துறந்து பிரம்மச்சாரியாக வாழ்ந்தார். கொல்கத்தாவில் தனக்கு வர வேண்டிய பூர்வீகச் சொத்துக்கள் அனைத்தையும் தன் உடன்பிறந்தவர்களுக்கே தந்துவிட்டு, வெறும் ஒரு ஜோடி உடைகளுடனும், தன் ஸ்டெதாஸ்கோப்புடனும் வாரணாசியிலேயே தங்கிவிட்டார்.

2003 ஆம் ஆண்டில் அவர் பணி ஓய்வு பெற்றார். பொதுவாக, ஒரு பெரிய ஹார்ட் சர்ஜன் ஓய்வு பெற்றால், பெரிய கார்ப்பரேட் மருத்துவமனைகள் போட்டிப் போட்டுக் கொண்டு பல கோடிகளை வாரி வழங்கி தங்களோடு வைத்துக் கொள்ளத் துடிக்கும். ஆனால், இவரோ வாரணாசியை விட்டு நகர மறுத்துவிட்டார். இவருடைய உன்னதச் சேவையைக் கண்டு வியந்த பல்கலைக்கழகம், இவருக்கு "எமரிட்டஸ் பேராசிரியர்" என்ற கௌரவப் பதவியை வழங்கி, அங்கேயே தங்குவதற்குக் கட்டணமில்லா ஒரு சிறிய குடியிருப்பு வசதியையும் தந்தது.

ஓய்வு பெற்று 20 ஆண்டுகளுக்கு மேலாகியும், இன்றும் ஒரு பைசாகூடச் சம்பளம் வாங்காமல், அதே மருத்துவமனைக்கு தினமும் சென்று நோயாளிகளைப் பார்த்து வருகிறார். இவருக்கு வரும் ஓய்வூதியத் தொகையில் (Pension) தன் எளிய உணவுத் தேவைக்காக ஒரு மிகச் சிறிய தொகையை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு, மீதி முழுப் பணத்தையும் இன்றும் ஏழை எளிய மக்களின் மருந்துச் செலவிற்காகவே வாரி வழங்கி விடுகிறார்.

தன் 80 வயதைக் கடந்த நிலையிலும், தன் வீட்டிற்கு வேலைக்குக்கூட யாரையும் வைத்துக் கொள்ளாமல், தன் துணிகளைத் துவைப்பது, சமையல் செய்வது என அத்தனையையும் தன் கைகளாலேயே செய்து வருகிறார். இவருக்கு என்று ஒரு சைக்கிள்கூடக் கிடையாது. தினமும் காலையில் தன் கையில் ஒரு பழைய கருப்புப் குடையையும், ஒரு சாதாரணக் கைப்பையையும் பிடித்துக்கொண்டு, மருத்துவமனைக்குச் சாதாரணமாக நடந்தேதான் செல்வார்

2016 ஆம் ஆண்டு, பாரத நாடு இந்த நடமாடும் தெய்வத்தைக் கண்டுகொண்டது. இந்திய அரசு இவருக்கு நாட்டின் மிக உயரிய "பத்மஸ்ரீ" விருதை அறிவித்தது. டெல்லிக்கு சென்று குடியரசுத் தலைவரிடம் விருதைப் பெற்றுக் கொன்றார்.

இன்று உலகமே பணத்தின் பின்னாடியும், ஆடம்பரத்தின் பின்னாடியும் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் வேளையில், "மனிதநேயம் மட்டுமே உலகம்" என்பதைத் தன் வாழ்நாளின் ஒவ்வொரு நொடியிலும் நிரூபித்துக் காட்டியுள்ளார் டாக்டர் தபன்குமார் லாஹிரி.

"கடவுள் எங்கே இருக்கிறார்?" என்று தேடி அலைய வேண்டியதில்லை. வாரணாசியின் வீதிகளில் ஒரு பழைய கருப்புப் குடையைப் பிடித்துக்கொண்டு, கையில் ஸ்டெதாஸ்கோப்புடன் புன்னகையோடு நடந்து போகும் இந்த மாமனிதரின் ரூபத்தில் கடவுள் இன்றும் வாழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறார். மனிதநேயம் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறது என்பதற்கு இவரே ஒரு நடமாடும் சாட்சி.