ஒரு பிடி சோற்றின் மதிப்பு

ஒரு ஊரில் ராமையா என்ற பணக்கார வியாபாரி இருந்தார். அவர் வீட்டில் தினமும் விருந்து, மீந்த உணவை குப்பையில் கொட்டுவார். ஒரு நாள் வேலைக்காரன் "ஐயா, மீந்த சோற்றை பிச்சைக்காரருக்கு கொடுக்கலாமே" என்றான். ராமையா "பசி என்றால் என்னவென்று அவர்களுக்கு தான் தெரியும், எனக்கு இல்லை" என்று சிரித்தார்.

மறுநாள் காட்டு வழியே பயணம் செய்யும் போது வண்டி பழுதாகி, ராமையா காட்டில் தனியாக மாட்டிக் கொண்டார். இரண்டு நாள் பசி, தண்ணீர் கூட இல்லை. மயங்கி விழுந்தவரை ஒரு ஏழை மூதாட்டி கண்டு, தன் கையில் இருந்த ஒரே ஒரு கம்பங்களியை பிய்த்து ஊட்டினார். அந்த ஒரு பிடி தான் அவர் உயிரை காப்பாற்றியது.

ஊர் திரும்பிய ராமையா மாறிவிட்டார். தன் வீட்டு வாசலில் "பசித்தவருக்கு இல்லை என்று சொல்லாதே" என்று எழுதி வைத்து, தினமும் அன்னதானம் செய்ய ஆரம்பித்தார். அடுத்தவர் பசியை உணராமல் நாம் மனிதனே இல்லை என்பதை அன்று தான் அவர் உணர்ந்தார்.

பசியின் வலி பட்டால் தான் தெரியும், பகிர்ந்தால் தான் குறையும் - இதை உணர்ந்து நடக்கலாமா?