சுந்தரம் என்ற கோடீஸ்வரர், தனது பெரிய வீட்டைப் பாதுகாக்க ஒரு நாயை வளர்த்து வந்தார்; அந்த வீட்டின் முன்பக்கத்திலும் பின்பக்கத்திலும் கதவுகள் இருந்தன, நாய் முன்பக்கக் கதவைக் கண்காணித்து வந்தது. ஒருநாள் அவருக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது — "பின்பக்கக் கதவைப் பாதுகாக்க ஒரு சிங்கத்தை வளர்த்தால் என்ன?" என்று நினைத்து, உடனே ஒரு சிங்கத்தை வாங்கி, அதற்குத் தாராளமாக இறைச்சி கொடுத்து வளர்க்கத் தொடங்கினார்.

காலப்போக்கில், நாயைப் பராமரிப்பதற்கான செலவு குறைவு என்பதுடன், அது மிகுந்த விழிப்புணர்வுடன் இருப்பதும் தெரியவந்தது; ஒரு பறவை

பறந்து சென்றால் கூட அதைக் கவனித்துவிடும், சிறு சத்தம் கேட்டாலும் உடனே எழுந்து குரைக்கத் தொடங்கிவிடும். ஆனால், சிங்கம் இதற்கு நேர்மாறாக இருந்தது — அது நாயை விட அதிக உணவை உட்கொண்டாலும், நாள் முழுவதும் தூங்கிக்கொண்டே இருந்தது;

தன்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்பதைக் குறித்து அதற்கு எந்த அக்கறையும் இல்லை. கோடீஸ்வரருக்கு மிகுந்த ஏமாற்றம் ஏற்பட்டது; சிங்கத்தின் மீது அவர் வைத்திருந்த எதிர்பார்ப்புகள் அனைத்தும் பொய்த்துப் போயின, அது அவருக்கு ஒரு சுமையாகத் தோன்றியது.

"இது உண்மையில் சிங்கம்தானா?" என்ற சந்தேகமே அவருக்கு எழுந்தது; அதை வளர்ப்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை என்று அவர் முடிவெடுத்தார். இப்படிச் சில நாட்கள் கழிந்தன; ஒருநாள், சில திருடர்கள் முன்பக்கக் கதவு வழியாக அந்தக் கோடீஸ்வரரின் வீட்டிற்குள் நுழைந்தனர்.

நாய் குரைக்க முயன்றபோது, திருடர்கள் அதன் பக்கம் ஒரு துண்டு இறைச்சியை வீசினர்; நாய் குரைப்பதை நிறுத்திவிட்டு, அந்த இறைச்சியைச் சாப்பிடத் தொடங்கியது. இதற்கிடையில், பின்பக்கக் கதவில் இருந்த சிங்கத்திற்கு, முன்பக்கத்தில் ஏதோ நடப்பது உணர்த்தப்பட்டது; அந்நியர்களின் வாடையை அது மோப்பம் பிடித்தது, மேலும், நாய் திடீரென அமைதியானதும் அதற்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது.

சிறிதும் தாமதிக்காமல், சிங்கம் முன்பக்கக் கதவை நோக்கி விரைந்தது; அது அங்கு வந்ததும், திருடர்கள் அதன் பக்கமும் ஒரு துண்டு இறைச்சியை வீசினர். ஆனால், அந்த இறைச்சியைச் சற்றும் பொருட்படுத்தாத சிங்கம், திருடர்களை நோக்கிப் பாய்ந்தது; ஒரு திருடன் சிங்கத்தின் காலடியில் சிக்கிக்கொள்ள, மற்றவர்கள் அங்கிருந்து தப்பி ஓடினர்.

பிடிபட்ட திருடன் அலறத் தொடங்கினான்; அந்தச் சத்தம் கேட்டு வீட்டில் இருந்த அனைவரும் விழித்துக்கொண்டனர். அவர்கள் முன்பக்க வாசலுக்கு வந்தபோது, தங்களுக்கு விசுவாசமாக இருந்த நாய் இறைச்சியைச் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருப்பதையும், தாங்கள் ஒரு சுமையாகக் கருதிய சிங்கம், ஊடுருவிய திருடனின் நெஞ்சைக் கிழித்து வீழ்த்தியிருப்பதையும் கண்டனர்.

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்ததும், கோடீஸ்வரருக்கு ஒரு பெரிய பாடம் புரிந்தது — பெரிய கனவுகளைக் கொண்டவர்கள் அற்பமான விவாதங்களில் சிக்கிக்கொள்வதில்லை, தங்களைச் சந்திக்கும் அனைவரிடமும் தங்களைப் பற்றிப் பறைசாற்றிக்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் அவர்களுக்கு இல்லை.

அத்தகையவர்கள் அமைதியாகத் தங்கள் பணியைச் செய்கிறார்கள்; சரியான தருணம் வரும்போது மட்டுமே தங்கள் உண்மையான திறனை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். வாழ்க்கையில், உருப்படியான காரியம் எதையும் செய்யாமல், தங்களைப் பற்றி மிகைப்படுத்திக் கூறிக்கொள்பவர்களை நாம் அடிக்கடி சந்திக்கிறோம்; இதற்கு மாறாக, வெற்றி பெற்றவர்கள் அல்லது வெற்றியை நோக்கி உண்மையாக உழைப்பவர்கள், தங்கள் சாதனைகளை ஒருபோதும் மிகைப்படுத்திக் கூறுவதில்லை.

மற்றவர்கள் தங்களைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பது அவர்களுக்கு முக்கியமல்ல; தாங்கள் செய்யும் பணியை நேர்மையுடன் செய்கிறோமா என்பதில் மட்டுமே அவர்கள் கவனம் செலுத்துகிறார்கள். எனவே, உங்கள் வாழ்க்கையில் ஒரு பெரிய இலக்கை அடைய விரும்பினால், உங்களுக்கு எந்தப் பயனும் தராத அற்பமான விஷயங்களைப் புறக்கணிக்கக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

அமைதியாக இருப்பவர்கள் பலவீனமானவர்கள் அல்ல; சில நேரங்களில், அமைதியாக இருப்பவர்கள்தான் சரியான தருணத்தில் மிகப்பெரிய வெற்றியைத் தருகிறார்கள். அதனால்தான்

சொல்கிறேன் — ஒருவரை அவர்களின் வெளித் தோற்றத்தை வைத்து மதிப்பிடாதீர்கள், அவர்களின் செயல்களை வைத்து மதிப்பிடுங்கள்; ஏன்னா உண்மையான பலம் சத்தமாக இருப்பதில்லை, அது அமைதியாகவே இருக்கும்.