ஒரு காலத்தில் இந்தியாவின் ஒரு பகுதியில், தொலைதூர இடத்திற்கு வியாபாரம் செய்வதற்காக ஒரு வணிகர் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தார். அவருடன் நம்பிக்கைக்குரிய ஆண்கள் குழுவும் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தது. ஒருமுறை, அந்த நம்பிக்கைக்குரியவர்களில் சிலர், வணிகர் சாலையில் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது, ​​அவரிடமிருந்து எல்லாப் பணத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு ஓடிவிடுவோம் என்று முடிவு செய்தனர். அவர்கள் வாய்ப்புக்காகக் காத்திருந்தனர். வாய்ப்பு வந்தது.

வணிகர் வியாபார விஷயமாக வெளியே சென்றார். அந்த வேலைக்காரர்கள் குழுவும் அவருடன் சென்றனர். அந்த நேரத்தில், விஷயம் ஒரு பயணமாகிவிட்டது. மதியம் மிகவும் சூடாக இருந்தது, அவர்கள் ஒரு இடத்தில் தஞ்சம் புகுந்தனர். வணிகர் ஒரு மரத்தின் நிழலில் தூங்கிவிட்டார். இந்த நேரத்தில், யாரோ "பாம்பு பாம்பு!" என்று கத்தினார். வணிகரின் தூக்கம் கலைந்தது. தூரத்தில் அது ஒரு நாகப்பாம்பு என்பதைக் கண்டார். பாம்பை காயப்படுத்த வேண்டாம் என்று மக்களிடம் கூறினார், சிறிது நேரம் கழித்து பாம்பு ஏற்கனவே அதன் வழியில் எழுந்திருப்பது தெரிந்தது. அவரது ஊழியர்கள் வணிகரிடம் - நீங்கள் பாம்புகளுக்கு எப்படி பயப்படவில்லை? வணிகர் எதுவும் சொல்லவில்லை.

வணிகரின் பயணம் மீண்டும் தொடங்கியது. இரவில், அவர் ஒரு தர்மசாலையில் (சத்திரத்தில்) தூங்கினார். கொள்ளையடிக்கத் திட்டமிட்டிருந்த ஊழியர்கள், வணிகரின் அலறல் சத்தத்தால் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு ஓடிவிட்டனர். அந்த நேரத்தில், வணிகரின் ஆட்கள் சிலர் அவருக்கு அருகில் நின்று கொண்டிருந்தனர்.

வியாபாரி அவர்களிடம், - நான் ஏன் பாம்புகளுக்கு பயப்படவில்லை என்று கேட்டீர்கள்! இப்போது கேளுங்கள். பாம்புகள் விஷம் கொண்டவை என்பது அனைவருக்கும் தெரியும். எனவே அவற்றிலிருந்து தப்பிப்பது எளிது. எனவே அவற்றுக்கு எந்த பயமும் இல்லை. ஆனால் மனிதர்கள் தங்களுக்குள் விஷத்தை வைத்துக்கொண்டு அதை இனிமையாக வைத்திருப்பதால், அவர்கள் பயப்பட வேண்டும். இப்போது அதற்கான ஆதாரம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது!