காலை பொழுது. கிராமத்தின் வயல் வெளியில் பனி இன்னும் விலகாத நேரம். பெரிய ஆலமரத்தடியில் ஆறுமுகம் தாத்தா தினமும் போல் மண் பானையில் தேநீர் வைத்து அமர்ந்திருந்தார். அவரிடம் ஒன்றும் பெரிதாக இல்லை - ஒரு பாய், ஒரு தேநீர் பானை, கொஞ்சம் புன்னகை.

அன்று வயலுக்கு சென்ற ஒரு சிறுவன், "தாத்தா, ஏன் தினமும் இங்கே தனியா உட்கார்ந்து தேநீர் குடிக்கிறீங்க?" என்று கேட்டான்.

தாத்தா சிரித்தபடி சொன்னார், "தனியா இல்லப்பா. இந்த ஆலமரம், இந்த சூரியன், இந்த பறவைகள், இந்த வயல் எல்லாமே என் கூடத்தான் தேநீர் குடிக்குது. காலையில் எழுந்ததும், நமக்கு இருப்பதற்கு நன்றி சொல்ல இதைவிட அமைதியான இடம் வேற இல்ல."

சிறுவன் அமைதியாக அருகில் அமர்ந்தான். காற்றில் தேநீரின் மணம், வயலில் பனியின் குளிர், தூரத்தில் கோவில் மணி. அந்த காலை அவன் மனதுக்குள் நீண்ட நேரம் இதமாக தங்கியது.

நீதி: அமைதியை வெளியில் தேட வேண்டாம், காலையின் சிறு கணத்திலேயே அது இருக்கிறது.