ஒரு சிறிய கிராமத்தில் முத்தையா தாத்தா வாழ்ந்து வந்தார். அவரிடம் பெரிய சொத்து இல்லை, ஆனால் ஒரு தட்டு நிறைய சோறு இருந்தால் அதை தனியாக சாப்பிட மாட்டார். மாலை நேரத்தில் தெருவில் விளையாடும் குழந்தைகளை அழைத்து, வாழை இலை வைத்து, தன் கையாலேயே பரிமாறுவார். அந்த ஒரு பிடி சோற்றில் அவர்களுக்கு வயிறு நிறைவதை விட, மனம் நிறைந்து விடும்.

ஒரு நாள் பக்கத்து வீட்டு பையன் கேட்டான், "தாத்தா ஏன் உங்கள் சாப்பாட்டை எங்களுக்கு கொடுக்கிறீர்கள்?" தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், "அன்பு காட்டுங்கள் என்பது வார்த்தை அல்லடா, செயல். நீ சாப்பிடும் போது இன்னொருவருக்கு ஊட்டினால் தான், அந்த சாப்பாட்டுக்கு ருசி வரும். அன்பை வைத்துக்கொண்டால் குறையும், கொடுத்தால் தான் வளரும்."

அன்று முதல் அந்தக் குழந்தைகளும் தங்கள் வீட்டில் இருந்து ஒரு பழத்தையோ, ஒரு பிஸ்கட்டையோ கொண்டு வந்து மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள ஆரம்பித்தனர். அந்த தெரு முழுவதும் அன்பு பரவியது.ஒரு சிறிய கிராமத்தில் முத்தையா தாத்தா வாழ்ந்து வந்தார். அவரிடம் பெரிய சொத்து இல்லை, ஆனால் ஒரு தட்டு நிறைய சோறு இருந்தால் அதை தனியாக சாப்பிட மாட்டார். மாலை நேரத்தில் தெருவில் விளையாடும் குழந்தைகளை அழைத்து, வாழை இலை வைத்து, தன் கையாலேயே பரிமாறுவார். அந்த ஒரு பிடி சோற்றில் அவர்களுக்கு வயிறு நிறைவதை விட, மனம் நிறைந்து விடும்.

ஒரு நாள் பக்கத்து வீட்டு பையன் கேட்டான், "தாத்தா ஏன் உங்கள் சாப்பாட்டை எங்களுக்கு கொடுக்கிறீர்கள்?" தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், "அன்பு காட்டுங்கள் என்பது வார்த்தை அல்லடா, செயல். நீ சாப்பிடும் போது இன்னொருவருக்கு ஊட்டினால் தான், அந்த சாப்பாட்டுக்கு ருசி வரும். அன்பை வைத்துக்கொண்டால் குறையும், கொடுத்தால் தான் வளரும்."

அன்று முதல் அந்தக் குழந்தைகளும் தங்கள் வீட்டில் இருந்து ஒரு பழத்தையோ, ஒரு பிஸ்கட்டையோ கொண்டு வந்து மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள ஆரம்பித்தனர். அந்த தெரு முழுவதும் அன்பு பரவியது.