ஒரு சிறிய கிராமத்தில் முருகன் என்ற முதியவர் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் வீட்டில் பெரிய செல்வம் இல்லை. ஆனால் ஒவ்வொரு மாலையும் தன் வீட்டு வாசலில் ஒரு மண் விளக்கை ஏற்றி வைப்பது அவரது வழக்கம். காற்று அடித்தாலும், மழை தூறினாலும், அந்த விளக்கு அணையாமல் பார்த்துக்கொள்வார். ஊரில் உள்ள சிறுவர்கள் அதைப் பார்த்து, “தாத்தா, ஏன் தினமும் இந்த விளக்கை ஏற்றுகிறீர்கள்?” என்று கேட்பார்கள்.

ஒரு நாள் அவரது பேரன் கண்ணன் அதே கேள்வியைக் கேட்டான். முருகன் சிரித்தபடி சொன்னார், “இந்த விளக்கு வெளிச்சத்துக்காக மட்டும் இல்லடா. வழி தெரியாமல் இருட்டில் நடக்கிற யாராவது ஒருவருக்கு இது வழி காட்டும். நாம் செய்யும் சிறிய நல்ல செயல்கூட, யாரோ ஒருவரின் இருட்டைப் போக்கும்.” அன்றிலிருந்து கண்ணனும் தினமும் மாலையில் அந்த விளக்கைத் தானே ஏற்றத் தொடங்கினான்.

பல ஆண்டுகள் கழித்து முருகன் இல்லாமல் போனாலும், அந்த வீட்டு வாசலில் விளக்கு இன்னும் எரிந்துகொண்டிருக்கிறது. இப்போது அதை ஏற்றுவது கண்ணன். அவன் மகனும் அருகில் அமர்ந்து அந்த ஒளியைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான். ஒரு நல்ல பழக்கம், ஒரு தலைமுறையிலிருந்து அடுத்த தலைமுறைக்கு விளக்கைப் போலவே கடந்து செல்கிறது.