நன்னிலம் என்ற கிராமத்தில் அறுவடை முடிந்த மறுநாள், ஊரே சேர்ந்து கூட்டாஞ்சோறு சமைக்கும் வழக்கம். ஒவ்வொரு வீட்டிலிருந்தும் ஒரு பிடி அரிசி, ஒரு காய், ஒரு கரண்டி எண்ணெய் கொண்டு வருவார்கள். ஆலமரத்தடியில் மூன்று அடுப்பு மூட்டி, பெரிய மண் பானையில் சோறு கொதிக்கும்.

அன்று செல்வி பாட்டி, "என் வீட்டில் அரிசி கம்மியா இருக்கு, நான் வரலை" என்று ஒதுங்கினார். ஊர்ப் பெரியவர் சொன்னார், "பாட்டி, கூட்டாஞ்சோறு என்பது அரிசியை எண்ணுவது இல்லை, மனசை எண்ணுவது. நீ கொண்டு வரும் ஒரு பிடி உப்பு கூட இந்த சோற்றுக்கு ருசி."

மாலையில் எல்லோரும் வாழை இலையில் உட்கார்ந்து ஒரே குழம்பை ஊற்றி சாப்பிட்டபோது, தனியாக சாப்பிட்டால் கிடைக்காத ஒரு நிறைவு கிடைத்தது. அன்று தான் சிறுவர்களுக்கு புரிந்தது, பகிர்ந்து சாப்பிடும் சோறு தான் மிகவும் சுவையானது.

கருத்து: தனித்தனியாக இருந்தால் பற்றாக்குறை, சேர்ந்து வாழ்ந்தால் நிறைவு. பகிர்வில் தான் வாழ்வின் உண்மையான சுவை இருக்கிறது.