ஒரு சிறிய கிராமத்தின் மலைச்சரிவில், பெரிய பாறை ஒன்றின் நிழலில் ஒரு சின்ன விதை விழுந்து கிடந்தது. மண்ணுக்குள் இருட்டாக இருந்தது. மேலே பாறையின் எடை அழுத்தியது.

ஒருநாள் மழை பெய்தது. விதை மெதுவாக முளைவிட்டது. அந்தச் சின்னஞ்சிறு முளை வெளிச்சத்தைத் தேடி மேலே நகர்ந்தது. ஆனால் பாறை அதன் வழியை அடைத்திருந்தது.

அருகில் இருந்த பழைய ஆலமரத்தின் வேர் கேட்டது: "குழந்தாய், இவ்வளவு பெரிய பாறையை உன்னால் எப்படித் தள்ள முடியும்? திரும்பிப் போய்விடு."

முளை சிரித்தது: "நான் பாறையைத் தள்ளப் போவதில்லை. அதைச் சுற்றிக்கொண்டு போவேன். எனக்கு ஒரே ஒரு வழி போதும்."

அது ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு விரல் அளவு மட்டுமே வளர்ந்தது. பாறையின் ஓரத்தில் ஒரு சிறு இடுக்கைக் கண்டுபிடித்து, அதன் வழியாக மெல்ல மெல்ல மேலே ஏறியது. சில நாள் காற்று அதை வளைத்தது. சில நாள் வெயில் வாட்டியது. அப்போதும் அது நிறுத்தவில்லை.

ஒரு சில வாரங்கள் கழித்து, ஒரு காலை நேரத்தில் இரண்டு இளம் இலைகள் பாறையின் இடுக்கிலிருந்து வெளியே எட்டிப் பார்த்தன. கிழக்கே சூரியன் தங்க நிறத்தில் உதித்துக் கொண்டிருந்தது. முதல் கதிர் அந்த இலைகளின் மேல் பட்டது. முளை மெல்லிய குரலில் சொன்னது: "நான் வந்துவிட்டேன்."

ஆலமரத்தின் வேர் புன்னகைத்தது: "நீ பாறையை வெல்லவில்லை. உன் பொறுமையால் வழியைக் கண்டுபிடித்தாய். அதுவே பெரிய வெற்றி."