ஒரு ஊரில் ராமையா என்ற பெயருடைய ஒரு துணிக்கடை முதலாளி இருந்தார். அவரிடம் முப்பது தொழிலாளர்கள் வேலை செய்தனர். ஒவ்வொரு ஆண்டும் தீபாவளி வரும், ஆனால் ராமையா தீபாவளி போனஸ் தர மாட்டார். இந்த வருடம் வியாபாரம் குறைவு என்று ஏதாவது காரணம் சொல்லி தவிர்த்து விடுவார்.

இந்த வருடமும் தீபாவளிக்கு இரண்டு நாள் முன்பு, தொழிலாளர்கள் அனைவரும் தயங்கி தயங்கி முதலாளியிடம் வந்தனர். "ஐயா, பண்டிகை வருது, குழந்தைகளுக்கு புது துணி எடுக்கணும்" என்றனர். ராமையா மீண்டும் "இந்த வருடம் கொஞ்சம் சிரமம்" என்றார்.

அன்று இரவு ராமையா வீட்டுக்கு செல்லும் வழியில், தனது தொழிற்சாலையை பார்த்தார். அங்கு விளக்குகள் அணைந்து இருட்டாக இருந்தது. ஆனால் தொழிலாளர்கள் குடியிருப்பில் மட்டும் ஒரு சிறிய அகல் விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது. அந்த ஒளியை பார்த்ததும் அவருக்கு உண்மை புரிந்தது. தொழிற்சாலையின் இயந்திரங்கள் ஓடுவதற்கு காரணம் அந்த தொழிலாளர்களின் கைகள் தான். அவர்கள் வியர்வை தான் தனது வீட்டில் ஒளியாக எரிகிறது.

மறுநாள் காலை, ராமையா தொழிற்சாலை முழுவதும் மாலை, தோரணம், விளக்கு, கோலம் என அலங்கரித்தார். அனைத்து தொழிலாளர்களையும் அழைத்து, ஒவ்வொருவருக்கும் சிவப்பு உறையில் போனஸ் பணத்தையும், இனிப்பையும் கொடுத்தார். தொழிலாளர்களின் முகத்தில் தெரிந்த அந்த சிரிப்பு, தீபாவளியின் ஆயிரம் விளக்குகளை விட பிரகாசமாக இருந்தது.

கருத்து: தொழிலாளியின் வியர்வை தான் முதலாளியின் விளக்கு. தீபாவளி அன்று அவர்கள் வீட்டிலும் விளக்கு எரிய வைப்பது தான் உண்மையான பண்டிகை. போனஸ் என்பது கருணை அல்ல, அது உழைப்புக்கான மரியாதை.