இந்தியா முழுவதும் பாட்டிகள் சொல்லும் மிகவும் பிரபலமான பஞ்சதந்திரக் கதை இது.

ஒரு ஊரில் ஒரு பெரிய குளம் இருந்தது. அதில் ஒரு ஆமை வசித்தது. அந்த ஆமைக்கு இரண்டு அன்னப்பறவைகள் நல்ல நண்பர்கள்.

கோடை காலம் வந்தது. குளம் வற்ற ஆரம்பித்தது. அன்னப்பறவைகள் சொன்னது, "நண்பா, இந்த குளம் வற்றிவிட்டால் நீ இறந்துவிடுவாய். நாங்கள் வேறு ஒரு பெரிய குளத்திற்கு போகிறோம். உன்னையும் கூட்டி செல்கிறோம்."

ஆமை கேட்டது, "எப்படி? எனக்கு பறக்க தெரியாதே!"

அன்னங்கள் ஒரு யோசனை சொன்னது, "ஒரு குச்சியை கொண்டு வருகிறோம். நாங்கள் இருவரும் இரண்டு முனையை வாயில் பிடித்துக் கொள்வோம். நீ நடுவில் உன் வாயால் கெட்டியாக பிடித்துக் கொள். ஆனால் ஒரே ஒரு நிபந்தனை, வழியில் யார் என்ன கேட்டாலும், என்ன சொன்னாலும் நீ வாயை திறக்கவே கூடாது. திறந்தால் கீழே விழுந்து இறந்துவிடுவாய்."

ஆமை "சரி" என்று ஒப்புக்கொண்டது.

படத்தில் இருப்பது போல, இரண்டு அன்னங்களும் குச்சியை தூக்க, ஆமை நடுவில் தொங்கிக் கொண்டு வானத்தில் பறந்தது.

கீழே கிராமத்து மக்கள் இந்த அதிசயத்தை பார்த்து கத்தினார்கள், "அடேய் பாருங்கடா, ஆமை பறக்குது! ஆமை பறக்குது!"

இதைக் கேட்ட ஆமைக்கு கோபம் வந்தது. "நான் பறக்கவில்லை, என் நண்பர்கள் என்னை தூக்கி செல்கிறார்கள் என்று சொல்ல வேண்டும்" என்று நினைத்து வாயை திறந்தது.

அடுத்த நொடி, "ஆ..." என்று சொல்ல முயல, குச்சியை பிடித்திருந்த வாய் திறந்து, ஆமை நேராக கீழே விழுந்து இறந்து போனது.

நீதி:

இந்திய பாரம்பரியம் சொல்லும் பெரிய உண்மை - வாயை மூடிக் கொண்டிருப்பது தான் பல நேரங்களில் உயிரை காக்கும். பேச வேண்டிய நேரத்தில் பேசாமல் இருப்பதும் தவறு, பேசக்கூடாத நேரத்தில் பேசுவதும் ஆபத்து. நண்பர்களின் அறிவுரையை கடைசி வரை கேட்க வேண்டும்.