ஒரு கிராமத்துல பெரிய அறிஞர் ஒருவர் இருந்தார். அவர்கிட்ட ஒரு இளைஞன் வந்து, "ஐயா, வாழ்க்கையில அமைதியும் சந்தோஷமும் கிடைக்க ஒரே வழி என்ன?" அப்படின்னு கேட்டான்.

​அந்த அறிஞர் பேசாம ஒரு கிளாஸ் தண்ணியையும், ஒரு கைப்பிடி உப்பையும் எடுத்தாரு. "இந்த உப்பை கிளாஸ் தண்ணியில போட்டு கலக்கி குடி" அப்படின்னு சொன்னாரு.

​இளைஞனும் குடுத்துட்டு, முகம் சுளிச்சு, "அய்யோ, பயங்கர கசப்பாவும் உப்பாவும் இருக்கு!" என்றான்.

​உடனே அறிஞர் சிரிச்சுக்கிட்டே, "சரி வா" அப்படின்னு சொல்லி, பக்கத்துல இருந்த பெரிய ஏரிக்கு கூட்டிட்டு போனாரு. இன்னொரு கைப்பிடி உப்பை அதே இளைஞன் கையில கொடுத்து, "இப்போ இந்த உப்பை ஏரியில போட்டுட்டு, ஏரி தண்ணியைக் குடி" அப்படின்னு சொன்னாரு.

​இளைஞனும் உப்பை ஏரியில போட்டு ஏரி தண்ணியைக் குடிச்சிட்டு, "ஆஹா! தண்ணி ரொம்ப குளிர்ந்தும் இனிப்பாவும் இருக்கு" அப்படின்னு சொன்னான்.

​அறிஞர் கேட்டாரு, "இப்போ உப்பு கரிச்சதா?"

​"இல்லைங்க ஐயா" என்றான் இளைஞன்.

​அப்போ அறிஞர் சொன்னாரு: "வாழ்க்கையில நமக்கு வர்ற துன்பங்களும் கஷ்டங்களும் இந்த உப்பைப் போலதான். அது எல்லார் வாழ்க்கையிலயும் ஒரே அளவுக்குதான் இருக்கும். ஆனா, நாம அதை எதிர்கொள்ற மனசுதான் கிளாஸ் தண்ணியா, இல்லை பரந்த ஏரியாவானு முடிவு பண்ணுது.

உன்னோட மனசை கிளாஸ் போல சுருக்கிக்கிட்டா கஷ்டம் மட்டும்தான் தெரியும்; ஏரி போல பரந்த மனசோட இருந்தா எந்த துன்பமும் உன்னோட அமைதியைக் கெடுக்க முடியாது."

துன்பங்களின் அளவை நம்மால் மாற்ற முடியாது, ஆனால் அதை தாங்கும் நம் மனதின் எல்லையை மாற்றிவிட்டால் வாழ்க்கையில் எப்பொழுதும் அமைதி நிலைத்திருக்கும்.