ஒரு கிராமத்துல ராஜானு ஒரு பையன் இருந்தான். சின்ன வயசுல இருந்து, "நான் பட்டணம் போய் பெரிய ஆளா ஆகணும்"னு கனவு கண்டான்.

பட்டணத்துல தான் சொர்க்கம் இருக்கு, கிராமத்துல ஒண்ணும் இல்லைனு நினைச்சான்.

படிச்சு முடிச்சதும், பட்டணத்துக்கு ஓடிப் போயிட்டான். அங்க பெரிய கட்டிடம், பெரிய சம்பளம், கார், ஏசி எல்லாம் கிடைச்சது.

ஆனா கொஞ்ச நாள்லயே அவனுக்கு மூச்சு முட்ட ஆரம்பிச்சிடுச்சு.

காலையில எந்திரிச்சா டிராஃபிக் சத்தம். சாப்பாட்டுல வாசனை இல்லை. பக்கத்து வீட்டுல யாரு இருக்காங்கனு கூட தெரியாது. எல்லோரும் ஓடிட்டே இருக்காங்க. யாரும் யார் கூடவும் பேசுறதில்லை.

ஒரு நாள் அவனுக்கு காய்ச்சல் வந்துச்சு. தனியா ரூம்ல படுத்திருந்தான். தண்ணி கொடுக்கக் கூட யாரும் இல்லை. அப்போ தான் அவனுக்கு கிராமம் ஞாபகம் வந்துச்சு.

கிராமத்துல காய்ச்சல்னா, பக்கத்து வீட்டு பாட்டி கஞ்சி வச்சு கொண்டு வருவாங்க. அம்மா தலையில துணி போடுவாங்க. பசங்க எல்லாம் வந்து, "என்னடா ஆச்சு?"னு கேட்பாங்க.

உடனே ஊருக்கு பஸ் ஏறிட்டான்.

ஊருக்குள்ள நுழையும்போதே, வயல் வாசனை மூக்குல அடிச்சது. குளத்து தண்ணி சில்லுனு இருந்துச்சு. ஆலமரத்தடியில பெரியவங்க உட்கார்ந்து கதை பேசிட்டு இருந்தாங்க. பசங்க வயல் வரப்புல ஓடி விளையாடிட்டு இருந்தாங்க.

அம்மா கேட்டாங்க, "ஏன்டா திடீர்னு வந்துட்டே?"

ராஜா சொன்னான், "அம்மா, பட்டணத்துல பணம் இருக்கு, ஆனா நிம்மதி இல்லைம்மா. இங்க தான் நிம்மதி இருக்கு. கிராமம் தான் சொர்க்கம்மா."

அன்னைக்கு சாயந்திரம், அவன் வயல் வரப்புல உட்கார்ந்தான். சூரியன் மறையுது. காத்து சில்லுனு வீசுது. குயில் கத்துது.

அப்போ அவனுக்கு புரிஞ்சது.

பட்டணத்துல சொர்க்கம் இல்லைடா.

கிராமத்து வாழ்க்கை தான் உண்மையான சொர்க்கம்.

இங்க சுத்தமான காத்து இருக்கு. சுத்தமான சாப்பாடு இருக்கு. மனுஷங்க கிட்ட அன்பு இருக்கு.

காசு வந்தா போயிடும். ஆனா கிராமத்து அன்பும், நிம்மதியும் என்னைக்கும் போகாது.