ஒரு கிராமத்தில் ஆலமரத்தடியில் இரண்டு சிறுவர்கள் நண்பர்களாக இருந்தனர். ஒருவன் பணக்கார வீட்டு பள்ளி பையன், மற்றொருவன் ஏழை விவசாயி மகன். தினமும் மாலை ஒன்றாக விளையாடுவார்கள். ஒரு நாள் பணக்கார பையன் தன் வீட்டு டிபன் பாக்ஸில் பிரியாணி கொண்டு வந்தான், ஏழை பையனிடம் ஒன்றும் இல்லை.பணக்கார பையன், “வா, பகிர்ந்து சாப்பிடலாம்” என்று வாழை இலையில் இருவருக்கும் சமாக பரிமாறினான். ஏழை பையன் தயங்கி, “நான் நாளை உனக்கு ஏதாவது தருவேன்” என்றான். மறுநாள் அவன் வயலில் இருந்து இரண்டு சுடச்சுட வடைகளை தன் சட்டை பையில் மறைத்து கொண்டு வந்து, அதே வாழை இலையில் வைத்தான்.

வருடங்கள் ஓடின, பணக்கார பையன் வெளிநாடு சென்று பெரிய அதிகாரி ஆனான். ஒரு நாள் அவனது அப்பா உடல்நிலை சரியில்லாமல் ஊருக்கு வந்தபோது, யாரும் உதவவில்லை. அப்போது அதே ஏழை நண்பன், இப்போது ஊர் மருத்துவ உதவியாளராக, இரவு பகலாக அருகில் இருந்து கவனித்தான். அதிகாரி கண்ணீருடன் கேட்டான், “ஏன் இவ்வளவு செய்கிறாய்?” நண்பன் சிரித்து, “அன்று நீ வாழை இலையில் பாதி சோறு பகிர்ந்தாய், இன்று நான் வாழ்க்கையில் பாதி துன்பத்தை பகிர்கிறேன். நட்பு என்பது கணக்கு பார்ப்பது அல்ல, கஷ்டத்தில் கூட இருப்பது.”

நீதி: நல்ல நட்பு பணத்தை பார்க்காது, மனதை பார்க்கும். பகிர்ந்த உணவு போல, பகிர்ந்த துன்பமும் இனிமையாகும்.