சோமபுரி ராஜ்ஜியத்தில் ராஜா சோமசுந்தரன் ரொம்பவே பெருமை பிடித்தவர்.

ஒரு நாள் அரசவையில், "எனது தங்கக் கிரீடம் தான் உலகத்திலேயே மிகவும் கனமானது, மிகவும் மதிப்புமிக்கது!" என்று பெருமையடித்தார்.

அருகில் நின்ற விகடகவி தெனாலி, "அரசே, அதை விட கனமான ஒன்று நமது சந்தையில் இருக்கிறது!" என்றான்.

ராஜாவுக்கு கோபம். "என்ன? என் கிரீடத்தை விட கனமானதா? கொண்டு வா பார்ப்போம்!"

மறுநாள் தெனாலி ஒரு பெரிய வெங்காய மூட்டையை அரசவைக்கு இழுத்து வந்தான். எல்லோரும் சிரித்தனர்.

ராஜா, "இதுவா கனமானது? இது வெறும் வெங்காயம் தானே?" என்றார்.

தெனாலி சொன்னான், "அரசே, உங்கள் கிரீடம் தலையில் இருக்கும்போது மட்டும் தான் கனம். ஆனால் இந்த வெங்காய மூட்டையை விவசாயி வயலில் இருந்து சந்தைக்கு, சந்தையில் இருந்து வீட்டுக்கு சுமக்கிறான். அதில் அவன் வியர்வை, உழைப்பு, குடும்பத்தின் பசி எல்லாம் இருக்கிறது. அதன் கனம் தங்கத்தை விட அதிகம். உங்கள் கிரீடம் பெருமைக்கு, இது பசிக்கு!"

அரசவை அமைதியானது. ராஜாவுக்கு புரிந்தது. அன்று முதல் ராஜா விவசாயிகளின் வரியை குறைத்தார்.

கருத்து: பெருமை பேசும் பொருளை விட, உழைப்பில் வரும் பொருளே உண்மையில் கனமானது, மதிப்பானது.