ஒரு ஊரில் கண்ணன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்கு படிப்பு வரவே வராது. எழுத்துக்கள் எல்லாம் கண் முன்னே நடனமாடுவது போல் இருக்கும். ஊரார் எல்லோரும் அவனை ஏளனம் செய்தனர். ஒரு சரஸ்வதி பூஜை நாளுக்கு முதல் நாள், அவன் அழுதுகொண்டே ஊர் கோயிலில் உள்ள சரஸ்வதி அம்மன் முன் அமர்ந்து விட்டான்.

அப்போது அங்கு வந்த ஒரு வயதான பாட்டி, "ஏன் அழுகிறாய்?" என்று கேட்டார். சிறுவன் நடந்ததை சொன்னான். பாட்டி சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், "கல்வி என்பது புத்தகத்தில் மட்டும் இல்லை மகனே. நீ நாள்தோறும் செய்யும் ஒவ்வொரு வேலையும் கூட கல்விதான். நாளை சரஸ்வதி பூஜை அன்று, நீ உன் புத்தகத்தை மட்டும் அல்ல, உன் மனதில் உள்ள பயத்தையும் அம்மன் பாதத்தில் வைத்து விடு" என்றார்.

மறுநாள் சரஸ்வதி பூஜை. கண்ணன் தன் பழைய புத்தகம், எழுதுகோல், அத்துடன் ஒரு வெள்ளைத்தாளில் "என்னால் முடியாது" என்று எழுதிய தாளையும் சேர்த்து அம்மன் முன் வைத்தான். மனதார வேண்டினான். அன்று இரவு அவனுக்கு ஒரு கனவு வந்தது. வெள்ளை தாமரையில் அமர்ந்த சரஸ்வதி தேவி, வீணையை மீட்டிக்கொண்டே "பயத்தை விட்டால் தான் எழுத்து வரும்" என்றார்.

மறுநாள் காலை விழித்த போது, அவன் மனதில் பயம் இல்லை. புத்தகத்தை திறந்தான். அதுவரை ஆடிய எழுத்துக்கள் இப்போது அசையாமல் நின்றன. அவன் மெல்ல மெல்ல படிக்க ஆரம்பித்தான். ஆண்டுகள் கடந்தன. அதே கண்ணன் பெரிய புலவனாக ஆனான். அவன் சொல்வான், "சரஸ்வதி தேவி எனக்கு எழுத்தை தரவில்லை, எழுத்தின் மீதுள்ள பயத்தை எடுத்தாள்" என்று.

நீதி: கல்விக்கு முதல் தடை அறியாமை அல்ல, பயம். பயத்தை விலக்கினால் கலைமகள் தானே வந்து அமர்வாள்.