என் பேரு பாண்டி. வயசு 52. மதுரை. தொழில் ஆட்டோ டிரைவர். 30 வருஷமா இதே மீனாட்சி அம்மன் கோயில் வாசல் தான் ஸ்டாண்ட்.

வாழ்க்கைல ஒரே ஒரு விதி வச்சிருந்தேன். ராத்திரி 10 மணிக்கு மேல ஆட்டோ எடுக்க மாட்டேன். குடும்பம். பொண்டாட்டி காமாட்சி. ஒரே பொண்ணு தேவி. +2 படிக்கிறா. அவளுக்கு சோறு ஊட்டி, கதை சொல்லி தூங்க வைக்கணும். அதான் சத்தியம்.

2024 டிசம்பர் 31. நைட் 11:45. கடைய சாத்திட்டு கிளம்புறேன். மழை.

"அண்ணா. ஆட்டோ."

திரும்பினா ஒரு கிழவி. 80 வயசு இருக்கும். கையில ஒரு மஞ்ச பை. நடுங்கிட்டே நிக்கிறா. சேலை முழுக்க ஈரம்.

"இல்லமா. நேரமாச்சு. வீட்டுக்கு போறேன்."

கிழவி கையெடுத்து கும்பிட்டா. "ராசா. கோரிப்பாளையம். என் மகன் வீடு. போன் பண்ணினான். 'அம்மா உடனே வா. மருமகளுக்கு பிரசவ வலி'னு. 3 மணி நேரமா ஆட்டோ கிடைக்கல. பஸ் இல்ல. தயவு செஞ்சு கொண்டு போய் விடு ராசா."

மனசு கேக்கல. "ஏறுமா."

வண்டி எடுத்தேன். கிழவி பின்னாடி உட்கார்ந்து ஏதோ முணுமுணுத்துட்டே வந்தா. "மாரியாத்தா. என் மருமகள காப்பாத்து. பேரன் பொறக்கணும்."

கோரிப்பாளையம் வீடு. இறங்கினா. பை திறந்து 50 ரூபா எடுத்தா. கை நடுங்குது.

"வேணாம்மா. பேரன் பொறந்துட்டு கொடு. போய் பாருமா."

கிழவி அழுதுட்டா. "ராசா. நீ நல்லா இருப்ப. உன் பொண்ணு ராசாத்தி மாதிரி வாழ்வா."

வீட்டுக்கு வந்தேன். மணி 12:30. தேவி தூங்கிட்டா. காமாட்சி சோறு வச்சா. "ஏங்க. இவ்ளோ லேட்."

"ஒரு கிழவி. பேரன் பொறக்க போகுதாம். விட்டுட்டு வந்தேன்."

தேவி தூக்கத்துல சிரிச்சா. "அப்பா தான் ஹீரோ."

அடுத்த நாள் காலைல 6 மணி. போன். ஒரு புது நம்பர். "பாண்டி அண்ணனா. நான் முத்து. நேத்து ராத்திரி என் அம்மாவ கொண்டு வந்து விட்டீங்களே."

"ஆமா தம்பி. என்ன ஆச்சு. குழந்தை பொறந்துடுச்சா."

அந்த பக்கம் மௌனம். அப்புறம் அழுகை சத்தம். "அண்ணே. அம்மா... அம்மா காலைல 5 மணிக்கு... போய்ட்டாங்க அண்ணே. ஹார்ட் அட்டாக். பேரன பார்துட்டு. 'என் ராசா'னு சொல்லிட்டு. அப்படியே சிரிச்சுட்டே போய்ட்டாங்க."

என் கையில இருந்த போன் நழுவுச்சு.

"அண்ணே. நீங்க மட்டும் நேத்து கூட்டிட்டு வரலனா, என் அம்மா பஸ் ஸ்டாண்ட்லயே செத்து போயிருப்பாங்க. பேரன பார்க்காமயே போயிருப்பாங்க. நீங்க கடவுள் அண்ணே. அம்மா கடைசியா சொன்ன வார்த்தை 'அந்த ஆட்டோக்கார ராசாவ பார்த்தா கும்பிட்டு சொல்லுப்பா. அவன் பொண்ணு நல்லா இருக்கணும்'னு."

போன் கட் ஆயிடுச்சு. நான் அப்படியே உட்கார்ந்துட்டேன். காமாட்சி ஓடி வந்தா. "என்னங்க."

"காமாட்சி. நேத்து நான் 10 நிமிஷம் லேட் பண்ணிருந்தா, ஒரு அம்மா தன் பேரன பார்க்காம செத்து போயிருப்பா."

தேவி எழுந்து வந்தா. "அப்பா. ஏன் அழுகுறீங்க."

அவள கட்டிப்பிடிச்சேன். "இல்லடா தங்கம். அப்பா ஜெயிச்சுட்டேன்."

அன்னைல இருந்து என் விதிய மாத்திட்டேன். ராத்திரி 10 மணிக்கு மேல தான் வண்டி எடுப்பேன். ஏன்னா ராத்திரில தான் ஆபத்து. ராத்திரில தான் அழுகை. ராத்திரில தான் ஒரு உயிருக்கு ஆட்டோ தேவைப்படும்.

என் ஆட்டோ பின்னாடி இப்ப ஒரு வாசகம் எழுதி இருக்கேன்:

*_"அவசரத்துக்கு கூப்பிடுங்க. காசு முக்கியம் இல்ல. உயிர் முக்கியம்.

இது கடைசி சவாரியா இருந்தாலும் பரவாயில்ல."_*

அந்த கிழவி போட்டோ என் ஆட்டோல ஒட்டி இருக்கு. சவாரி போறதுக்கு முன்னாடி அந்த போட்டோவ பார்த்து கும்பிடுவேன். "அம்மா. இன்னைக்கு யாருக்காவது உதவணும். ஆசீர்வாதம் பண்ணுமா."

3 மாசம் முன்னாடி தேவி +2 ரிசல்ட். 590/600. டாக்டருக்கு படிக்க போறா. முதல் பீஸ் கட்ட காசு இல்ல. அன்னைக்கு ராத்திரி அதே முத்து தம்பி வீடு தேடி வந்தாரு. கையில 2 லட்சம். "அண்ணே. இது கடன் இல்ல. அம்மா கொடுக்க சொன்னா. 'அந்த ராசா பொண்ணு டாக்டர் ஆகணும்'னு. வாங்கிக்கோங்க."

நான் வேணாம்னு சொன்னேன். அவர் அழுதாரு. "அண்ணே. அம்மா ஆசை. மறுக்காதீங்க. நீங்க என் அம்மாவுக்கு பேரன காட்டினீங்க. நான் உங்க பொண்ணுக்கு வாழ்க்கைய காட்டுறேன்."

இன்னைக்கு தேவி மெடிக்கல் காலேஜ். விடுதில. வாரத்துக்கு ஒரு தடவ போன் பண்ணுவா. "அப்பா. நான் படிச்சு முடிச்சு ஊருக்கு வர்றேன். இலவசமா வைத்தியம் பார்க்க போறேன். உங்கள மாதிரி. காசு வாங்காம."

நான் ஆட்டோ ஓட்டிட்டே அழுவேன். காமாட்சி கேப்பா. "ஏங்க. இப்ப ஏன் அழுகுறீங்க."

"இல்ல காமாட்சி. நான் அன்னைக்கு 50 ரூபா வேணாம்னு சொன்னேன். ஆனா அந்த கிழவி எனக்கு 50 வருஷ புண்ணியத்த கொடுத்துட்டு போய்ட்டா."

நண்பர்களே. வாழ்க்கைல காசு சம்பாதிக்க ஆயிரம் சவாரி கிடைக்கும். ஆனா புண்ணியம் சம்பாதிக்க ஒரு சவாரி தான் கிடைக்கும். அத மிஸ் பண்ணிடாதீங்க.

ஏன்னா சில சவாரி கடைசி சவாரியா இருக்கலாம். உங்களுக்கு இல்ல. அவங்களுக்கு.

-- இது முகநூலில் வந்த கதை