என் பக்கத்து வீட்டுப் பெண்மணிக்கு 74 வயது; பல மாதங்களாகவே அவர் என்னிடம் சிறிய உதவிகளைக் கேட்டு வந்தார். குப்பைப்பையை கீழே கொண்டு போய்க் கொடுப்பது, டிபன் வாங்கித் தருவது, புரியாத கடிதத்தைப் படித்துக் காட்டுவது அல்லது மருந்தகத்திற்கு அவருடன் செல்வது போன்ற உதவிகள் அவை. ஆரம்பத்தில் எனக்கு அதில் எந்தச் சிரமமும் தெரியவில்லை, ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் அவர் என் உதவியைச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்கிறாரோ என்று எனக்குத் தோன்றியது.

ஒரு நாள், எல்லாவற்றிற்கும் அண்டை வீட்டாரையே சார்ந்திருக்கக் கூடாது என்று அவரிடம் சொல்லிவிட்டேன். அவர் அமைதியாகி, எனக்கு நன்றி தெரிவித்துவிட்டு, அதன்பிறகு என்னிடம் உதவிகள் எதையும் கேட்பதை நிறுத்திக்கொண்டார். இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு, கட்டிடத்தின் பொதுப் பகுதியில் அவரைச் சந்தித்தேன்; அப்போது அவர் சொன்ன ஒரு விஷயம் என்னை மிகவும் குற்ற உணர்வில் ஆழ்த்தியது...

இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு, கீழே நடைபாதையில் அவரைச் சந்தித்தேன்.

அவர் ஒரு கையில் குப்பைப்பையையும், மறு கையில் மருத்து சீட்டையும் வைத்திருந்தார்.

நான் அவரிடம் சற்றே கேலியாகச் சொன்னேன்:

—உங்களால் தனியாகவே இதையெல்லாம் செய்ய முடிகிறது போலிருக்கிறதே.

அவர் என்னைப் பார்த்துப் பதிலளித்தார்:

—என்னால் எப்போதும் தனியாகச் செய்ய முடியும்.

நான் ஒருவித விசித்திரமான பார்வையுடன் நின்றிருந்தேன்; அதனால் அவர் உடனே தொடர்ந்து பேசினார்:

—என் கணவர் இறந்ததிலிருந்து, சில நாட்களிலெல்லாம் நான் யாருடனும் பேசுவதே இல்லை. குப்பை, டிபன் அல்லது தபால் போன்றவை வெறும் சாக்குப்போக்குகள் மட்டுமே; அவற்றைக் காரணம் காட்டி யாராவது ஒருவரின் கதவைத் தட்டி, ஒரு ஐந்து நிமிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கலாம் என்பதுதான் என் நோக்கம்.

நான் பேச்சற்று நின்றேன்.

பிறகு அவர் புன்னகைத்தார்:

—ஆனால் கவலைப்படாதீர்கள். நீங்கள் சொன்னதை நான் புரிந்துகொண்டேன். இனி நான் யாரையும் தொந்தரவு செய்யமாட்டேன்.

அவர் தன் வீட்டிற்குள் சென்று கதவை மூடிக்கொண்டார்.

நான் அந்த வீட்டை பார்த்தபடி அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தேன்.

பல மாதங்களாக, அந்தப் பெண்மணி தனியாகச் செய்ய முடியாததால்தான் என்னிடம் உதவிகளைக் கேட்கிறார் என்று நான் நினைத்திருந்தேன்.

ஆனால் உண்மையில், அவரால் அவை அனைத்தையும் தனியாகவே செய்ய முடிந்தது.

அவருக்குத் தெரியாததெல்லாம், அந்த தனிமையுடன் பல நாட்களை எப்படிக் கடப்பது என்பதுதான்.