அந்தக் கிராமத்தில் அமைதி நிலவிக் கொண்டிருந்தது. அதிகாலை 5:00 மணி. பறவைகளின் மெல்லிய கீச்சொலியும், காற்றில் அசையும் தென்னை மரங்களின் சலசலப்பும் தவிர வேறு எந்தச் சத்தமும் இல்லை.

ராமன் தினமும் காலையில் மெதுவாகக் கண் விழிப்பான். அவனுக்குக் காலை நேரத்தை விடப் பிடித்தமானது எதுவுமில்லை. கிழக்கு வானத்தில் தங்கச் நிறத்தில் சூரியன் உதயமாகத் தொடங்கும் போது, அவன் தன் வீட்டின் முன்றிலில் வந்து நிற்பான்.

மண்ணில் தெறிக்கும் அந்த முதல் சூரியக் கதிர்களும், ரோஜா இதழ்களில் சிந்தியிருக்கும் பனித்துளிகளும் அவனுக்கு ஒரு புதிய நம்பிக்கையைத் தரும். காற்று சுத்தமாகவும், மனதிற்குள் ஒரு புதுவிதமான அமைதியையும் தரும்.

அவன் ஒரு நீண்ட மூச்சை உள்ளிழுத்தான். சில்லென்ற காற்று அவன் நுரையீரலை நிரப்பியது. நேற்றைய சோம்பலும், மன உளைச்சலும் அந்த நொடியே காற்றில் பறந்துபோயின.

"ஒவ்வொரு விடியலும் நமக்குத் தரப்படும் ஒரு புதிய வாய்ப்பு. நேற்றைய கவலைகளை மறந்து, இன்றைய நாளைப் புத்துணர்ச்சியோடு தொடங்குவோம்!" என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டான்.

அவன் முகத்தில் ஒரு புன்னகை மலர்ந்தது. ஒரு கப் சூடான டீயுடன், சுறுசுறுப்பாகத் தன் புதிய நாளைத் தொடங்கினான்!

இன்றைய சிந்தனை:

"அதிகாலை விடியல் வெறும் நேரத்தின் மாற்றம் மட்டுமல்ல, அது நமது எண்ணங்களைப் புதுப்பிக்கும் இயற்கையின் அற்புதம்!"