ஒரு இளைஞன் தினமும் வேலைக்கு அவசரமாக ஓடுவான். வீட்டு திண்ணையில் அமர்ந்திருக்கும் தன் தாத்தாவிடம் பேச கூட நேரம் இருக்காது. ஒரு நாள் தாத்தாவின் கை நடுங்கியதால் சாப்பாடு கீழே சிந்திவிட்டது. இளைஞன் கோபப்பட்டான்.

அன்று இரவு தன் பழைய புகைப்பட ஆல்பத்தை பார்த்தான். அதில் சிறு வயதில் தாத்தா தான் தனக்கு சோறு ஊட்டிய படம் இருந்தது, அப்போதும் தன் கை நடுங்கி சிந்தியதை தாத்தா பொறுமையாக துடைத்தது நினைவுக்கு வந்தது. அவன் கண்கள் கலங்கின.

மறுநாள் காலை முதல் அவன் தினமும் தாத்தாவுக்கு தானே உணவு ஊட்டி, கதை பேசி, மருந்து கொடுக்க தொடங்கினான். வயதானவர்களுக்கு பணம் அல்ல, நம் கனிவான நேரம் தான் மிகப்பெரிய மருந்து என்பதை உணர்ந்தான்.