சோமு' என்பவர் ஒரு மாட்டு வண்டி ஓட்டுபவர். அவர் மிகவும் நேர்மையானவர். ஒரு நாள் இரவு, பக்கத்து ஊர் சந்தைக்குப் பொருட்களை ஏற்றிக்கொண்டு தன் வண்டியில் சென்று கொண்டிருந்தார். அன்று மழை பெய்து ஓய்ந்திருந்ததால் சாலை மிகவும் வழுக்கலாக இருந்தது.

திடீரென்று, ஒரு வளைவில் செல்லும்போது வண்டியின் அச்சு முறிந்துவிட்டது. வண்டி அங்கேயே நின்றது. சோமுவிற்கு மிகவும் கோபம் வந்தது. "ஈசா! உனக்குக் கண்ணே இல்லையா? இந்த நேரத்தில் பார்த்து இப்படி வண்டி உடைய வேண்டுமா? இப்போது நான் எப்படி சந்தைக்குப் போவேன்? என் பிழைப்பு என்னாகும்?" என்று புலம்பினார்.

வண்டியைச் சரி செய்ய வழியில்லாததால், வேறு வழியின்றி சாலையோரம் அமர்ந்துவிட்டார். தான் செய்த ஏதோ ஒரு பிழைதான் வண்டி உடையக் காரணம் என்று அவர் வருந்தினார்.

அறியாமல் செய்த செயலின் (தவற்றின்) பின்னணி

சோமு அங்கேயே அமர்ந்திருந்தபோது, ஒரு அரை மணி நேரம் கழித்து அந்த வழியாக வந்த ஒரு வழிப்போக்கர் மூச்சிரைக்க ஓடி வந்தார்.

சோமு அவரிடம், "ஐயா, மெதுவாகச் செல்லுங்கள், என் வண்டி உடைந்து நடுரோட்டில் நிற்கிறது, பார்த்துப் போங்கள்" என்றார்.

அதற்கு அந்த வழிப்போக்கர், "நல்லது செய்தீர்கள் ஐயா! உங்கள் வண்டி இங்கே உடைந்ததால் நீங்கள் பிழைத்தீர்கள். இதோ சில அடி தூரத்தில் இருக்கும் பெரிய பாலம் மழையினால் இடிந்து ஆற்று வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டுவிட்டது.உங்கள் வண்டி ஓடிக்கொண்டிருந்தால், இந்த இருட்டில் நீங்கள் அதை கவனிக்காமல் ஆற்றில் விழுந்திருப்பீர்கள்!" என்றார்.

விளைவு

சோமுவின் உடல் சிலிர்த்தது. தன் வண்டி உடைந்ததை ஒரு 'சாபம்' என்று நினைத்த அவர், அதுதான் தன் உயிரைக் காக்க இறைவன் போட்ட 'வேலி' என்பதை உணர்ந்தார்.

அவர் அங்கேயே நின்று, அந்த வழியாக வந்த மற்ற வண்டிகளையும் தடுத்து நிறுத்தி, அவர்களைப் பெரும் விபத்திலிருந்து காப்பாற்றினார்.

நீதி: நம் விருப்பம் தடைபடும்போது வருந்தத் தேவையில்லை. நம் விருப்பத்தை விட மேலான ஒரு நன்மையை இறைவன் நமக்காக வைத்திருப்பான்.