அந்த கிராமத்தின் பெரிய ஆலமரத்தடியில் தான் ராமசாமி தாத்தா தினமும் உட்கார்ந்திருப்பார். வயது எழுபத்தைந்தை தாண்டியும், அவர் கண்களில் ஒரு சிறு பையனின் குறும்பு இருந்தது. அன்று மாலை, பள்ளி முடிந்து ஓடி வந்தான் சுட்டி கண்ணன். கையில் ஒரு கிழிந்த பட்டம்.

"தாத்தா, இது பறக்க மாட்டேங்குது. எல்லாரும் என்னை கிண்டல் பண்றாங்க. இந்த கிழிந்த பட்டத்தை வச்சு என்ன பண்ண முடியும்?" என்று முகம் வாட கேட்டான்.

ராமசாமி தாத்தா சிரித்தார். பட்டத்தை வாங்கிப் பார்த்தார். "கண்ணா, பட்டம் கிழிந்திருக்கலாம், ஆனால் அதை பறக்க வைக்கிற காற்று கிழியலையே? வா, சரி பண்ணலாம்" என்றார்.

தாத்தா தனது வேட்டியில் இருந்து ஒரு சிறு நூல் கண்டை எடுத்தார். கண்ணனின் சட்டை பையில் இருந்து வண்ண காகிதத்தை எடுத்தார். இருவரும் சேர்ந்து அந்த பட்டத்தின் கிழிந்த இடத்தில் ஒரு அழகான சிவப்பு வாலை ஒட்டினார்கள். அந்த வால் கிழிசலை மறைக்கவில்லை, மாறாக அதை இன்னும் அழகாக காட்டியது.

"இப்ப பார், இந்த கிழிசல் தான் இப்ப அதோட அடையாளம். எல்லா பட்டத்தையும் விட உன் பட்டம் வித்தியாசமா தெரியும்" என்றார் தாத்தா.

கண்ணன் பட்டத்தை எடுத்து ஓடினான். காற்று வீசியது. முதலில் தடுமாறிய பட்டம், தாத்தா கட்டிய அந்த சிவப்பு வாலுடன் சேர்ந்து வானத்தில் சீறி பறந்தது. மற்ற பட்டங்களை விட உயரமாக, அழகாக பறந்தது. ஊர் பிள்ளைகள் எல்லாம் "ஏய், கண்ணன் பட்டம் சூப்பரா பறக்குதுடா!" என்று கத்தினார்கள்.

மாலை சூரியன் மறையும் வரை அந்த பட்டம் வானத்தில் ஆடிக்கொண்டிருந்தது. கண்ணன் தாத்தாவின் அருகில் வந்து உட்கார்ந்தான். "தாத்தா, நான் கூட இந்த பட்டம் மாதிரி தானா? சில நேரம் கிழிஞ்சு போன மாதிரி தோணுது" என்றான்.

தாத்தா அவன் தலையை தடவி, "நம் வாழ்க்கையும் இந்த பட்டம் மாதிரி தான் கண்ணா. சில நேரம் கிழியும், சில நேரம் காற்று அடிக்காது. ஆனா, கிழிஞ்ச இடத்துல ஒரு புது வண்ணத்தை ஒட்டினா, அதுவே நம்மை உயர பறக்க வைக்கும். உன் குறை தான் உன் அழகு, அதை மறைக்காதே, அலங்கரி" என்றார்.

அன்று இரவு கண்ணன் நிம்மதியாக தூங்கினான். அவன் கனவில் அவன் மட்டுமல்ல, அந்த கிராமமே வண்ணமயமான பட்டங்களாக வானில் பறந்து கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு பட்டத்திலும் ஒரு சிறு கிழிசல் இருந்தது, ஆனால் ஒவ்வொன்றிலும் ஒரு அழகான வால் இருந்தது.

மனம் தளர்ந்து போகும் போதெல்லாம், நாம் அந்த ஆலமரத்தடியை நினைத்துக்கொள்ள வேண்டும். கிழிந்தது முடிவல்ல, அது புதிய அழகின் தொடக்கம். பறக்க தயாரா?