ஒரு சிறிய கிராமத்தில் கண்ணன் என்று ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்கு அவசரம் ரொம்ப அதிகம். எப்போதும் ஓடிக்கொண்டே இருப்பான். பள்ளிக்கு ஓடுவான், விளையாட ஓடுவான், சாப்பிடக் கூட ஓடுவான்.

அவன் வீட்டில் தாத்தா ராமசாமி இருந்தார். வயது எண்பத்தைந்து. மெதுவாகத் தான் நடப்பார். கை நடுங்கும். சாப்பிடும்போது சில நேரம் சோறு கீழே சிந்திவிடும்.

ஒரு நாள் கண்ணன், "தாத்தா, ஏன் இவ்வளவு மெதுவா நடக்குறீங்க? எனக்கு நேரமாச்சு" என்று சலித்துக்கொண்டான்.

தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே, "பரவாயில்லைடா கண்ணு, நீ முன்னாடி போ. நான் மெதுவா வரேன்" என்றார்.

அன்று மாலை, பள்ளியில் ஆசிரியர் ஒரு கதை சொன்னார். "நாம் சின்னப் பிள்ளையாக இருக்கும்போது, நம்மைத் தூக்கி வளர்த்தவர்கள் தான் இன்று வயதானவர்கள். அவர்கள் கை நடுங்குவது வயதானதால் அல்ல. நமக்காக உழைத்து உழைத்துக் களைத்ததால்" என்றார்.

அந்த வார்த்தை கண்ணன் மனதில் அப்படியே தங்கிவிட்டது.

மறுநாள் காலை, கண்ணன் ஓடவில்லை. தாத்தாவின் அருகில் போய், அவர் கையை மெதுவாகப் பிடித்துக்கொண்டான்.

"தாத்தா, இன்னைக்கு நான் உங்களோட மெதுவாத்தான் நடப்பேன். உங்க கையைப் பிடிச்சுக்கிட்டே போவேன்" என்றான்.

தாத்தாவின் கண்கள் கலங்கின. "என் கை நடுங்குதுன்னு நீ வெட்கப்படலையாடா?" என்று கேட்டார்.

கண்ணன் சொன்னான், "இந்தக் கை தான் தாத்தா என்னைச் சின்ன வயசுல தூக்கி வளர்த்தது. இந்தக் கையைப் பிடிக்கிறது தான் எனக்குப் பெருமை."

அன்று முதல், கண்ணன் தினமும் தாத்தாவோடு நடந்து போனான். தாத்தா கதை சொல்ல, கண்ணன் கேட்டுக்கொண்டே நடந்தான்.

வயதானவர்களை மதிப்பது என்பது அவர்களுக்காக நாம் நிற்பது அல்ல.

நமக்காக வாழ்நாள் முழுவதும் நின்றவர்களுக்காக, நாம் கொஞ்சம் மெதுவாக நடப்பது தான்.

தாத்தாவின் கையைப் பிடித்து நடப்பவனுக்குத் தான், வாழ்க்கையில் தடுமாறாமல் நடக்கத் தெரியும்.