மகாபாரதத்தில் பாண்டவர்களுக்கும் கௌரவர்களுக்கும் இடையிலான பகை அவர்கள் சிறுவயதாக இருந்தபோதே தொடங்கிவிட்டது. குறிப்பாக, பீமனின் அபாரமான பலத்தைக் கண்டு அஞ்சிய துரியோதனன், அவனை தீர்த்துக்கட்ட ஒரு வஞ்சகத் திட்டத்தைத் தீட்டினான்.

பாண்டவர்கள் சிறுவர்களாக இருந்தபோது, அவர்களை ஒரு சுற்றுலாவுக்கு அழைத்துச் சென்றான் துரியோதனன். கங்கை நதிக்கரையில் 'பிரமாணகோடி' எனும் இடத்தில் அமைக்கப்பட்டிருந்த அந்த விருந்தில், பீமனுக்கு மிகவும் பிடித்தமான உணவுகளில் கொடிய விஷத்தைக் கலந்து கொடுத்தான்.

உணவு உண்ட பீமன், விஷத்தின் தாக்கத்தால் மயங்கி ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குச் சென்றான். உடனே, துரியோதனன் பீமனை கயிற்றால் கட்டி, ஓடிக்கொண்டிருந்த கங்கை நதியில் தள்ளிவிட்டான்.

ஆற்றில் அடித்துச் செல்லப்பட்ட பீமன், நதியின் ஆழத்திலிருந்த நாகலோகத்தை அடைந்தான். அங்குள்ள நச்சுப் பாம்புகள் பீமனைத் தீண்டின. ஆச்சரியமான விஷயம் என்னவென்றால், பாம்புகளின் விஷம், பீமனின் உடலில் இருந்த உணவின் விஷத்தை முறியடித்தது (விஷத்திற்கு விஷமே மருந்து!).

மயக்கம் தெளிந்த பீமன், தன்னைச் சுற்றியிருந்த பாம்புகளைத் துவம்சம் செய்யத் தொடங்கினான். இதைக் கண்ட நாகர்களின் அரசனான வாசுகி, பீமனின் வீரத்தைப் பாராட்டி அவனை வரவேற்றார்.

நாகலோகத்தில் பீமனுக்குச் சிறப்பான உபசரிப்பு கிடைத்தது. அங்குள்ள தடாகங்களில் இருந்த அமுதம் நிறைந்த எட்டு கிண்ணங்களை பீமன் பருகினான். அந்த அமுதத்தின் சக்தியால், பீமனுக்கு ஆயிரம் யானைகளின் பலம் கிடைத்தது!

பல நாட்களுக்குப் பிறகு, முன்பை விட அதிக வலிமையுடன் பீமன் ஹஸ்தினாபுரத்திற்குத் திரும்பினான். தன் தம்பி உயிரோடு வந்ததைக் கண்டு பாண்டவர்கள் மட்டற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். துரியோதனனின் சதி, பீமனை பலவீனப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக அவனை உலகின் அசைக்க முடியாத மாவீரனாக மாற்றியது.

நீதி: அதர்மம் எவ்வளவு சூழ்ச்சி செய்தாலும், தர்மத்தின் வழியில் இருப்பவர்களை அது ஒன்றும் செய்ய முடியாது!