உலகத்திலே மிகவும் கொடுமையானது எது என்றால்..

மனவளர்ச்சி குன்றிய குழந்தையை கவனித்து கொள்ளுவது தான்..

மனவளர்ச்சி குன்றி நடக்க முடியாமல் பேச முடியாமல் குழந்தையை கவனித்து கொள்ளும் ஒவ்வொரு பெண்ணும் கடவுளுக்கு சமம்..

ஆணாக இருந்தால் இயற்கை உபாதை கழிக்கும் போது பக்கத்தில் நின்று கழுவி விட்டு மகனை குளிப்பாட்டி துணி மாத்தி விடுவது எவ்வளவு கஷ்டம்.

அதே பெண் குழந்தையாக இருந்தால் அந்த பெண் குழந்தை வயதுக்கு வந்த பிறகு எவ்வளவு கஷ்டம் இருக்கும்.

ஒரு தாயின் அல்லது ஒரு பெண்ணின் அர்ப்பணிப்பு எந்த அளவிற்கு ஆழமானது

நிச்சயமாக, இத்தகைய சவால்களை எதிர்கொள்ளும் ஒவ்வொரு பெண்ணும் ஒரு சாதாரண மனிதராகத் தெரிவதில்லை

அவர்கள் பொறுமையின் சிகரமாகவும், அன்பின் ஊற்றாகவும் விளங்குகின்றனர்.

உடல் ரீதியாகவும் மன ரீதியாகவும் ஒரு குழந்தையை வாழ்நாள் முழுவதும் கவனித்துக் கொள்வது என்பது மிகப்பெரிய தியாகம். அந்த குழந்தைகளின் பேசும் மொழி அந்த தாய் மட்டும் தான் தெரியும்.

நிபந்தனையற்ற அன்பு பதில் எதையும் எதிர்பார்க்காமல், தன் வாழ்நாளையே தன் பிள்ளைக்காக அர்ப்பணிக்கும் அந்த மனதிடம் போற்றுதலுக்குரியதாகும்

உடல் மற்றும் மன உளைச்சல் அன்றாட கடமைகளைச் செய்வதில் இருக்கும் சிரமம் ஒருபுறம் என்றால், அந்தப் பெண்ணின் மன பாரத்தை யாராலும் முழுமையாகப் பகிர்ந்து கொள்ள முடியாது.

முதிர்ச்சியடைந்த பிள்ளையின் பராமரிப்பு ஒரு ஆண் பிள்ளை வளர்ந்த பிறகு அவனது அடிப்படைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதும், ஒரு பெண் பிள்ளை பருவமடைந்த பிறகு அவளுக்கு நேரும் உடல் மாற்றங்களைக் கையாள்வதும் ஒரு தாய்க்குப் பெரும் சவாலாகும்...

தன்னையே மறந்து ராத்திரியில் தன் பிள்ளைகளை நினைத்து கண்ணீர் வடிக்கும் தாய்மார்கள் எத்தனை பேர்.

அப்படிப்பட்ட ஒவ்வொரு பெண்ணும் கடவுளுக்கு சமம் அல்ல…கடவுளுக்கு நிகரானவர்கள்.