சமீபத்தில் தஞ்சை பயணத்தின் போது, ஒரு பொறியாளர் பகிர்ந்துகொண்ட தகவல் ஒன்று மனதை அசைத்தது. அது வெறும் வரலாறு அல்ல… ஆயிரம் ஆண்டுகளைத் தாண்டியும் நின்று பேசும் அறிவியல் சாதனை.

தஞ்சை பெரியகோவில்— அதன் கோபுர உச்சியை உற்று நோக்குங்கள். அங்கே இருக்கும் ஸ்தூபிக்கல் (பிரம்மாண்ட கல்).

ஒரே கல்லோ, பல கற்களின் சேர்க்கையோ—எடை சுமார் 80 டன்.

அதைத் தாங்கும் சதுரக் கல்—அதுவும் 80 டன்.

அதன் மேல் அமர்ந்திருக்கும் எட்டு நந்திகள்—ஒவ்வொன்றும் 10 டன்.

மொத்தம் 240 டன்!

வியப்பு இங்கேதான் ஆரம்பம்.

பொதுவாக அஸ்திவாரம் என்றால் அடியில் இருக்க வேண்டும். ஆனால் இங்கு…

அஸ்திவாரம் உச்சியில்!

216 அடி உயரம் கொண்ட முழுக் கற்கோவிலுக்கு, அடியில் வெறும் 5 அடி மட்டுமே ஆழமுள்ள அடித்தளம்.

இது எப்படி சாத்தியம்?

இதற்குப் பின்னால் இருக்கும் ரகசியம்—“இலகு பிணைப்பு” (Loose Joint).

ஒவ்வொரு கல்லும் நூலளவு இடைவெளியுடன் அடுக்கப்பட்டுள்ளது. ஏன்?

நம் ஊர்க் கயிற்றுக் கட்டில் நினைவுக்கு வரட்டும்.

ஆரம்பத்தில் தளர்வாக இருக்கும் கயிறுகள், மேலே எடை வந்ததும் ஒன்றோடொன்று இறுகி, மிகப் பலமாக மாறும்.

அதே தத்துவம் தான் இங்கே.

மேலே இருக்கும் 240 டன் எடை, கீழே உள்ள ஆயிரக்கணக்கான கற்களை மெதுவாக இறுக்கி, ஒரே உடலாய் மாற்றுகிறது.

அதனால் பூகம்பம் வந்தாலும் கல் அசையாது. காலம் கடந்தாலும் கோவில் நிலைத்திருக்கும்.

இது வெறும் கட்டிடம் அல்ல.

இது சோழர்களின் அறிவியல், பொறியியல், தொலைநோக்கு.

“சூரியன், சந்திரன் இருக்கும் வரை இக்கோவில் இருக்கும்”

என்ற நம்பிக்கையை விதைத்தவர்—

ராஜராஜ சோழன்.

ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தும், அந்த நம்பிக்கை இன்று கூட நம் முன் கல்லாய் நின்று பேசுகிறது.

அறிவியலும் ஆன்மீகமும் கை கோர்த்து நிற்கும் அதிசயம்— தஞ்சை பெரியகோவில்.