1000 ஆண்டுகளாக விஞ்ஞானத்திற்கே சவால் விடும் ஜெகந்நாதரின் அதிசயம்!

"இன்னும் ஏழு நாட்களில் மழை பெய்யப் போகிறது..."

வானத்தில் மேகமில்லை.

காற்றில் ஈரப்பதமில்லை.

வானிலை அறிக்கைகளும் எதையும் கூறவில்லை.

ஆனால் ஒரு சிறிய கிராமத்தில் வாழும் மக்கள், இந்த வார்த்தையை உறுதியாகச் சொன்னார்கள்.

அவர்களிடம் எந்த நவீன கருவியும் இல்லை.

எந்த வானிலை மையத்தின் தகவலும் இல்லை.

அவர்களிடம் இருந்தது ஒரே ஒரு நம்பிக்கை...

அது ஆயிரம் ஆண்டுகளாக அவர்களை ஏமாற்றாத ஒரு புனிதக் கோயில்!

உத்திரப் பிரதேசத்தின் கான்பூர் மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள பென்தா என்ற சிறிய கிராமம். விவசாயத்தை நம்பி வாழும் மக்கள் அதிகம் வாழும் அந்தப் பகுதியில், ஒவ்வொரு ஆண்டும் பருவமழை வருவது உயிர் வாழ்வின் அடிப்படை நம்பிக்கையாக இருந்தது.

அந்தக் கிராமத்திலிருந்து சுமார் மூன்று கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்திருந்தது ஜெகந்நாதர் ஆலயம்.

பழமையான அந்தக் கோயிலை முதன்முறையாகப் பார்க்கும் யாருக்கும் அது சாதாரண ஆலயமாகத் தோன்றாது.

காலத்தின் சோதனைகளைக் கடந்து நிற்கும் கருங்கல் சுவர்கள்...

பதினான்கு அடி தடிமன் கொண்ட பிரம்மாண்ட சுற்றுச்சுவர்...

முழுவதும் சுண்ணாம்புக் கற்களால் கட்டப்பட்ட வித்தியாசமான அமைப்பு...

மற்றும் அதன் உச்சியில் அமைந்திருந்த மர்மமான வட்ட வடிவ அமைப்பு...

அனைத்தும் ஏதோ ஒரு ரகசியத்தை மறைத்துக் கொண்டிருப்பது போல இருந்தது.

ஒரு கோடை காலம்.

வெயில் கொடூரமாகக் கொளுத்தியது.

வயல்களில் விரிசல்கள் தோன்றியிருந்தன.

கிணறுகளில் நீர் குறைந்து கொண்டே இருந்தது.

விவசாயிகளின் முகங்களில் கவலை தெரிந்தது.

அப்போது ஒரு அதிகாலையில், கிராமத்து மூதாட்டி ஒருவர் பரபரப்பாக ஓடிவந்து கூறினார்.

"கோயிலில் தண்ணீர் சொட்ட ஆரம்பிச்சிருக்கு!"

அந்த ஒரு செய்தி போதும்.

கிராமம் முழுவதும் உயிர் பெற்றது.

"உண்மையா?"

"இந்த வருடமும் வந்துடுச்சா?"

"அப்படின்னா மழை நிச்சயம் வரும்!"

என்று மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் பேசிக்கொண்டனர்.

அன்று மதியம் பலர் கோயிலுக்குச் சென்றனர்.

அவர்களுள் இளம் விவசாயியான மோகனும் இருந்தான்.

அவன் வியப்புடன் கோயிலின் மேற்கூரையைப் பார்த்தான்.

அங்கு யாரும் தண்ணீர் ஊற்றவில்லை.

மேலே எந்தத் தொட்டியும் இல்லை.

சுற்றிலும் மரங்களும் இல்லை.

மலைகளும் இல்லை.

ஆனால்...

கோயிலின் மேற்கூரையிலிருந்து சிறு சிறு நீர்த்துளிகள் கீழே விழுந்துக் கொண்டிருந்தன.

ஒரு துளி...

இரண்டு துளி...

மூன்று துளி...

மெல்ல மெல்ல அவை அதிகரித்தன.

மோகன் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினான்.

"இது எப்படி சாத்தியம்?"

அவன் அருகில் நின்றிருந்த முதியவரிடம் கேட்டான்.

முதியவர் புன்னகைத்தார்.

"இந்தக் கேள்வியை உனக்கு முன்னாடி ஆயிரக்கணக்கான பேர் கேட்டிருக்காங்க மகனே..."

"ஆனா இன்னைக்கு வரைக்கும் யாராலும் பதில் சொல்ல முடியல."

இந்த அதிசயம் சாதாரண நிகழ்வு அல்ல.

அப்பகுதி மக்களின் நம்பிக்கையின்படி, கோயிலில் இருந்து சொட்டும் நீரின் அளவைப் பார்த்தே அந்த ஆண்டு எவ்வளவு மழை பெய்யும் என்பதை கணிக்க முடியும்.

நீர் அதிகமாகச் சொட்டினால் அதிக மழை.

குறைவாகச் சொட்டினால் குறைவான மழை.

அதிலும் ஆச்சரியம் என்னவென்றால்...

நீர் சொட்டத் தொடங்கிய ஏழு நாட்களுக்குள் பருவமழை தவறாமல் பெய்துவிடும்.

அது பல தலைமுறைகளாக நடந்துகொண்டே இருக்கிறது.

"ஏழாவது நாளை கவனமா பாரு," என்று கிராமத்து மூதாட்டிகள் குழந்தைகளிடம் கூறுவார்கள்.

அந்த ஏழு நாட்களும் கிராமத்தில் ஒரு திருவிழா சூழல் நிலவும்.

மக்கள் கோயிலுக்குச் சென்று பிரார்த்தனை செய்வார்கள்.

குழந்தைகள் மகிழ்ச்சியுடன் ஓடி விளையாடுவார்கள்.

விவசாயிகள் விதைகளைத் தயார் செய்வார்கள்.

மழையை வரவேற்கும் கொண்டாட்டம் ஆரம்பமாகிவிடும்.

ஏழாவது நாள் வந்தது.

காலை முதலே வானம் மாறத் தொடங்கியது.

கருமேகங்கள் திரண்டு வந்தன.

மாலை நேரத்தில் முதல் மழைத்துளி விழுந்தது.

அதன்பிறகு பெரும் மழை பெய்யத் தொடங்கியது.

விவசாயிகள் மகிழ்ச்சியில் திளைத்தனர்.

ஆனால் அதைவிட பெரிய அதிசயம் அடுத்த நாள் நிகழ்ந்தது.

மழை தொடங்கியவுடன்...

கோயிலுக்குள் சொட்டிக் கொண்டிருந்த நீர் திடீரென நின்றுவிட்டது.

ஒரு துளி கூட இல்லை.

அதைப் பார்த்த மக்கள் மீண்டும் மெய்சிலிர்த்தனர்.

இந்த மர்மத்தை அறிய பல அறிஞர்களும், ஆய்வாளர்களும் பலமுறை வந்துள்ளனர்.

அவர்கள் சுவர்களை ஆய்வு செய்தனர்.

மேற்கூரையை ஆய்வு செய்தனர்.

நிலத்தடி அமைப்புகளை ஆராய்ந்தனர்.

ஆனால் எந்த விளக்கமும் கிடைக்கவில்லை.

"நீர் எங்கிருந்து வருகிறது?"

"ஏன் மழைக்கு ஏழு நாட்களுக்கு முன்பே சொட்டுகிறது?"

"மழை தொடங்கியதும் ஏன் நின்றுவிடுகிறது?"

இந்தக் கேள்விகளுக்கு இதுவரை உறுதியான பதில் இல்லை.

கோயிலின் மற்றொரு மர்மம் அதன் உச்சியில் அமைந்துள்ள வட்ட வடிவ அமைப்பு.

பலர் அதை ஆய்வு செய்தனர்.

அது எந்த உலோகக் கலவையால் உருவாக்கப்பட்டது என்பதை கண்டறிய முயன்றனர்.

ஆனால் அதற்கும் தெளிவான விளக்கம் கிடைக்கவில்லை.

காலம் கடந்தும் அதன் ரகசியம் அப்படியே உள்ளது.

இந்தக் கோயில் எப்போது கட்டப்பட்டது?

யார் கட்டினார்கள்?

இதற்கும் முழுமையான பதில் இல்லை.

ஆனால் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலான பழமை கொண்டதாகக் கருதப்படுகிறது.

11-ஆம் நூற்றாண்டில் இது புனரமைக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்று வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் கூறுகின்றனர்.

கருவறைக்குள் நுழைந்தால் பக்தர்களின் மனம் அமைதியடைகிறது.

ஆறு முதல் ஏழு அடி உயரம் கொண்ட கருங்கல் ஜெகந்நாதர் கம்பீரமாகக் காட்சி தருகிறார்.

அவரது இருபுறங்களிலும் சுபத்ரா தேவி மற்றும் பாலபத்ரர் அருள்பாலிக்கின்றனர்.

சுவர்களில் தசாவதாரச் சிற்பங்கள் உயிர்ப்புடன் செதுக்கப்பட்டுள்ளன.

அரிதாகக் காணப்படும் பஞ்சமுக விநாயகர் சிலை பக்தர்களை வியப்பில் ஆழ்த்துகிறது.

மகாவிஷ்ணுவின் இருபத்து நான்கு அவதாரங்களும் இங்கு அமைக்கப்பட்டுள்ளன.

நூறு அடி ஆழமுள்ள கிணறும் கோயிலின் பெருமையைப் பேசுகிறது.

ஒரு மாலை நேரத்தில் மோகன் கோயில் வாசலில் அமர்ந்திருந்தான்.

மழை மெதுவாகப் பொழிந்து கொண்டிருந்தது.

வயல்களில் நீர் நிரம்பியிருந்தது.

அவன் மனதில் ஒரு சிந்தனை எழுந்தது.

"நாம் அறிவியல் எல்லாவற்றையும் விளக்கிவிட்டது என்று நினைக்கிறோம். ஆனால் இன்னும் புரியாத எத்தனையோ ரகசியங்கள் இந்த உலகத்தில் இருக்கின்றன."

அந்த நேரத்தில் கோயில் மணியொலி ஒலித்தது.

அவன் கைகளை கூப்பினான்.

மனதில் ஒரு வியப்பு...

ஒரு பக்தி...

ஒரு பணிவு...

அனைத்தும் ஒன்றாக கலந்திருந்தன.

இந்த ஜெகந்நாதர் ஆலயம் நமக்கு ஒரு முக்கியமான உண்மையை நினைவூட்டுகிறது.

மனிதன் எவ்வளவு உயர்ந்த அறிவைப் பெற்றிருந்தாலும், இயற்கையின் அனைத்து ரகசியங்களையும் இன்னும் முழுமையாக அறிந்துவிடவில்லை.

சில மர்மங்கள் நமக்கு வியப்பைக் கற்பிக்கின்றன.

சில மர்மங்கள் பணிவைக் கற்பிக்கின்றன.

சில மர்மங்கள் இறைவனின் படைப்பின் மகத்துவத்தை உணர்த்துகின்றன.

வாழ்க்கைப் பாடம்:

அறிவு வளர வேண்டும். ஆனால் அதே நேரத்தில் பணிவும் வளர வேண்டும். ஏனெனில் மனிதனுக்குத் தெரிந்ததைவிட தெரியாதவை இந்த உலகத்தில் இன்னும் அதிகம் உள்ளன.