ஒரு கிராமத்தில் சுப்பையா, கமலம் என்ற முதிய தம்பதி வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்களுக்குப் பெரிய வீடோ, நிலமோ, பணமோ இல்லை. ஒரு சிறிய குடிசையும், ஒரு சிறிய தோட்டமும் மட்டுமே இருந்தன. ஆனால் ஊரே அவர்களைப் பார்த்து வியந்தது. காரணம், அவர்களிடம் இருந்த அன்பு. காலையில் எழுந்ததும் சுப்பையா கமலத்துக்குக் காபி போட்டுக் கொடுப்பார். கமலம் அவருக்குப் பிடித்த கீரையைச் சமைத்து வைப்பார். இருவரும் மாலையில் கை பிடித்தபடி ஊரைச் சுற்றி நடந்து வருவார்கள்.

ஒரு நாள் பணக்காரர் ஒருவர் அந்த ஊருக்கு வந்தார். அவர் சுப்பையாவிடம், “உங்களுக்கு ஒன்றும் இல்லையே, எப்படி இவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டார். சுப்பையா சிரித்தபடி சொன்னார், “ஐயா, பணத்தால் வீட்டை வாங்கலாம். ஆனால் அதில் இருக்கும் அமைதியை வாங்க முடியாது. பணத்தால் மருந்தை வாங்கலாம். ஆனால் நோயில் அருகில் இருந்து கவனிக்கும் அன்பை வாங்க முடியாது. எனக்கு இருக்கும் மிகப் பெரிய சொத்து, என் மனைவியின் உண்மையான அன்புதான்.”

சில நாட்கள் கழித்து சுப்பையாவுக்கு கடும் காய்ச்சல் வந்தது. கமலம் இரவு முழுவதும் தூங்காமல் அவர் அருகிலேயே இருந்து கவனித்துக்கொண்டார். கஞ்சி வைத்துக் கொடுத்தார். தலையில் துணி போட்டார். “நீங்கள் இல்லாமல் நான் இல்லை” என்று கண் கலங்கினார். அவர் குணமானதும், சுப்பையா அவர் கையைப் பிடித்துச் சொன்னார், “இதுதான் உண்மையான அன்பு. இதற்கு ஈடு இணை எதுவுமே இல்லை.”

உண்மையான அன்பு காசு கொடுத்து வாங்கும் பொருள் இல்லை. அது கஷ்டத்தில் கைவிடாமல் கூட நிற்பது. சுகத்திலும் துக்கத்திலும் கூட இருப்பது. அப்படி ஒரு அன்பு கிடைத்தவர்கள், உலகிலேயே மிகப் பெரிய பணக்காரர்கள்.