ஒரு சிறிய ஊரில் கோயில், மசூதி, தேவாலயம் மூன்றும் ஒரே தெருவில் இருந்தன. அந்த தெருவின் முனையில், மழையில் நனைந்து, பசியோடு, காய்ச்சலோடு ஒரு முதியவர் கிடந்தார். அவர் எந்த மதம் என்று யாருக்கும் தெரியாது. அவர் பெயர் கூட யாருக்கும் தெரியாது. அவர் ஒரு மனிதர் என்பது மட்டுமே உண்மை.
முதலில் கோயில் அர்ச்சகர் வந்தார். “இவர் நம் கோயிலை சேர்ந்தவர் இல்லையே” என்று தயங்கினார். பிறகு மசூதியில் இருந்து வந்த இளைஞர், “இவர் நம் மதத்தை சேர்ந்தவர் இல்லையே” என்று நின்றார். தேவாலயத்தில் இருந்து வந்த சகோதரி, “இவர் நம் சபையை சேர்ந்தவர் இல்லையே” என்று யோசித்தார். மூவரும் தங்கள் மதத்தின் பெயரை சொல்லி, அந்த மனிதரை கடந்து போக முயன்றனர்.
அப்போது ஒரு சிறுமி ஓடி வந்தாள். அவள் தன் கையில் இருந்த ஒரே ஒரு ரொட்டியை அந்த முதியவருக்கு கொடுத்தாள். “தாத்தா, சாப்பிடுங்க” என்றாள். அவள் அவர் மதத்தை கேட்கவில்லை. அவர் பெயரை கேட்கவில்லை. அவர் பசியை மட்டுமே பார்த்தாள். அதை பார்த்த மூவருக்கும் வெட்கமாக இருந்தது. மூவரும் சேர்ந்து அந்த முதியவரை தூக்கி, மருத்துவமனைக்கு கொண்டு சென்றனர்.
அன்று இரவு அந்த முதியவர் கண் திறந்து, “நான் யார் என்று தெரியாமலேயே என்னை காப்பாற்றினீர்களே... நீங்கள் தான் உண்மையான கடவுள்” என்றார். அப்போது தான் அவர்களுக்கு புரிந்தது. கோயிலில் இருப்பது சிலையல்ல, மசூதியில் இருப்பது சுவரல்ல, தேவாலயத்தில் இருப்பது சிலுவையல்ல. கடவுள் இருப்பது மனிதனின் நெஞ்சில் தான். மதங்கள் மனிதனுக்காக வந்தவை. மனிதன் மதங்களுக்காக வந்தவன் இல்லை.
நீதி: மதத்தை கேட்டு உதவாதே. மனிதனை பார்த்து உதவு. மனிதநேயம் தான் மிகப்பெரிய மதம்.