ஒரு சிறு கிராமத்தில் ராமுவும் சோமுவும் சிறுவயது முதல் உயிர் நண்பர்கள். இருவரும் ஒரே பள்ளியில் படித்து, ஒரே ஆலமரத்தடியில் விளையாடி வளர்ந்தவர்கள்.

காலம் சென்றது. ராமுவுக்கு நகரத்தில் நல்ல வேலை கிடைத்து, பட்டணம் சென்றுவிட்டான். சோமு கிராமத்திலேயே விவசாயம் பார்த்துக் கொண்டான். வருடங்கள் 30 ஓடிவிட்டன. தொடர்பு மெல்ல மெல்ல அறுந்து போனது.

ஒரு நாள் சோமுவுக்கு உடல்நிலை சரியில்லை. மருத்துவமனையில் இருந்தபோது, பழைய பெட்டியை எடுத்துப் பார்க்கச் சொன்னான் மனைவியிடம். அதில் 30 வருடத்துக்கு முன் ராமு எழுதிய ஒரு கடிதம் இருந்தது.

"சோமு, நான் பட்டணம் போனாலும், நம் ஆலமரத்தடி பெஞ்சு எப்போதும் உனக்காக காலியாகவே இருக்கும். நான் வரும் வரை அதை யாருக்கும் கொடுத்துவிடாதே."

சோமு அழுதுவிட்டான். அந்த பெஞ்சை அவன் உண்மையிலேயே 30 வருடமாக யாருக்கும் கொடுக்கவில்லை, தினமும் துடைத்து வைத்திருந்தான்.

இந்த விஷயம் ஊர் வழியாக ராமுவின் மகனுக்கு தெரிய வர, அவன் தன் தந்தையிடம் சொல்கிறான். 60 வயதான ராமு உடனே கிராமத்துக்கு ஓடி வருகிறான்.

மாலை நேரம். அதே ஆலமரம், அதே பெஞ்சு. சோமு கையில் அந்த பழைய கடிதத்தை வைத்துக்கொண்டு கண்ணீருடன் உட்கார்ந்திருக்க, ராமு வந்து அவன் தோளில் கை போடுகிறான்.

"பெஞ்சை பத்திரமா வச்சிருந்ததுக்கு நன்றிடா... ஆனா நான் பத்திரமா வச்சிருந்தது இந்த பெஞ்சை இல்லடா, உன் நட்பை தான்" என்று ராமு சொல்ல, இருவரும் கட்டிப்பிடித்து அழுகிறார்கள்.

நட்பு என்பது தினமும் பேசுவது அல்ல, 30 வருடம் பேசாமல் இருந்தாலும், அதே இடத்தில், அதே அன்புடன் காத்திருப்பது.