ஒரு சிறிய கிராமத்தில் முருகன் என்ற இளைஞன் வாழ்ந்தான். அவனுக்கு பணம், புகழ், பெரிய வீடு எல்லாம் வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தது. அதற்காக அவன் சென்னைக்கு சென்று, பல வருடங்கள் கடுமையாக உழைத்தான். பணம் சேர்ந்தது, புதிய கார் வாங்கினான், பெரிய வீடு கட்டினான். ஆனால் அவன் மனதில் எப்போதும் ஒரு வெறுமை இருந்தது.

ஒரு நாள் அவன் ஊருக்கு திரும்பி வந்தபோது, அவன் பாட்டி படுத்த படுக்கையில் இருந்தாள். அவள் அவனை பார்த்ததும் கண்களில் கண்ணீருடன், “முருகா, நீ வந்துட்டியா? உன் கை பிடிச்சா போதும், எனக்கு வேற எதுவும் வேண்டாம்” என்றாள். அந்த நேரத்தில் தான் முருகனுக்கு புரிந்தது. பணம் கரைந்து போகும், புகழ் மறைந்து போகும், வீடு பழசாகும். ஆனால் பாட்டியின் அன்பு மட்டும் இத்தனை வருடங்களாக மாறாமல் இருந்தது.

அன்று முதல் முருகன் தன் குடும்பத்தோடு அன்பாக இருக்க தொடங்கினான். அண்டை வீட்டாருக்கு உதவினான், யார் மனதையும் புண்படுத்தாமல் பேசினான். அவன் உணர்ந்தான், இந்த உலகில் எல்லாம் மாறும், அன்பு மட்டும் தான் நிலையானது. அன்பை கொடுத்தால் அது பல மடங்காக திரும்ப வரும்.