ஒரு சிறிய கிராமத்தில் பாட்டி காமாட்சியும், அவள் பேத்தி மீனாவும் வசித்து வந்தார்கள்.

பாட்டிக்கு வயது எண்பது. ஆனால் தோட்டத்தில் ஒரு மாமரம் வைத்திருந்தாள். அந்த மரத்தில் காய்க்கும் முதல் மாம்பழத்தை யாருக்கும் கொடுக்காமல், தன் பேத்தி மீனாவுக்குத்தான் கொடுப்பாள்.

"என் செல்லத்துக்குத்தான் முதல் பழம்" என்று சிரித்துக்கொண்டே கொடுப்பாள்.

மீனாவுக்கு அந்தப் பழத்தை வாங்கும்போது கண்கள் மின்னும். "பாட்டி, நீ எனக்குத் தர்றதுல எனக்கு எவ்வளவு சந்தோஷம் தெரியுமா?" என்பாள்.

ஒரு நாள் மீனா பள்ளியில் ஆசிரியர் சொன்ன கதையை நினைத்துக் கொண்டாள். "அன்பைக் கொடுப்பதில்தான் உண்மையான இன்பம் இருக்கிறது" என்று ஆசிரியர் சொல்லியிருந்தார்.

அன்று மாலை, பாட்டி திண்ணையில் உட்கார்ந்திருந்தாள். மீனா தோட்டத்திற்கு ஓடினாள். அங்கே பூத்திருந்த மிக அழகான செம்பருத்திப் பூவைப் பறித்தாள். ஓடி வந்து பாட்டியின் கையில் கொடுத்தாள்.

"பாட்டி, இது உனக்காக! நீ எனக்கு மாம்பழம் கொடுக்கும்போது உனக்கு எவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்கும்? அதே சந்தோஷம் இப்போ எனக்கும் இருக்கு பாரு!" என்றாள்.

பாட்டியின் கண்கள் கலங்கின. பூவை வாங்கிக் கொண்டு, பேத்தியை அணைத்துக் கொண்டாள்.

"அடியே, நீ பூ கொடுத்ததுல எனக்கு இன்பம். நான் பழம் கொடுத்ததுல உனக்கு இன்பம். பார்த்தியா, அன்பு ஒரு பக்கம் மட்டும் போகல. அது ரெண்டு பக்கமும் போய், ரெண்டு பேரையும் சந்தோஷப்படுத்துது" என்றாள் பாட்டி.

அன்று இருவரும் சேர்ந்து திண்ணையில் உட்கார்ந்து, மாம்பழத்தைப் பகிர்ந்து சாப்பிட்டார்கள். பாட்டியின் தலையில் அந்தச் செம்பருத்திப் பூ அழகாகச் சிரித்தது.

அன்பைப் பெறும்போது மனம் மகிழ்கிறது.

அன்பைக் கொடுக்கும்போது மனம் இன்னும் அதிகமாக மகிழ்கிறது.

அன்பு கொடுக்கக் கொடுக்கக் குறைவதில்லைடா, கொடுக்கக் கொடுக்கத்தான் பெருகும்.