ஒரு துணி ஆலையின் முதலாளி தினமும் தொழிலாளிகளை அதட்டிக் கொண்டே இருந்தார். 1200 ஆடைகள் தான் தின இலக்கு என அறிவிப்பு பலகை மாட்டினார். ஒரு நாள் ஒரு பழைய தையல் இயந்திரம் பழுதானது. முதலாளி புதிய இயந்திரம் வாங்கலாம் என நினைத்தார். ஆனால் 30 வருடமாக வேலை செய்யும் ராமையா தாத்தா, ஐயா இயந்திரத்தை மாற்ற வேண்டாம், இதன் தையல் ஊசியின் சத்தத்தை வைத்தே என்ன பிரச்சனை என்று எனக்கு தெரியும் என்றார்.

முதலாளி முதலில் கேலி செய்தார். ஆனால் தாத்தா அரை மணி நேரத்தில் அந்த இயந்திரத்தை சரி செய்து ஓட வைத்தார். அப்போது தாத்தா சொன்னார், தம்பி இந்த ஆலையை நீ கட்டியிருக்கலாம், ஆனால் இந்த இயந்திரங்களின் உயிரை நாங்கள் தான் பிடித்து வைத்திருக்கிறோம். பருத்தி நூலை போல தொழிலாளியின் கையும் மென்மையானது, ஆனால் வலுவானது.

அன்று தான் முதலாளிக்கு புரிந்தது, முதலாளி இல்லாமல் ஆலை ஒரு நாள் ஓடலாம், ஆனால் தொழிலாளி இல்லாமல் ஒரு நிமிடம் கூட ஓடாது என்று. அன்று முதல் அவர் தொழிலாளிகளை மதிக்க தொடங்கினார். பாதுகாப்பு முதலில் என்ற பலகை அவர் மனதிலும் ஒட்டிக் கொண்டது.