சென்னைக்கு வேலை தேடி போன முருகனுக்கு, கிராமத்தில் இருந்த பாட்டி வள்ளியம்மாள் தான் உலகம். அம்மா அப்பா இல்லாத முருகனை, ஒரு கிண்ணம் பழைய சோற்றை கூட பகிர்ந்து தான் வளர்த்தாள்.

வருஷங்கள் ஓடின. சென்னையில் பெரிய ஆபீஸில் வேலை கிடைத்தது. ஆனால் பாட்டிக்கு போன் கூட பண்ண நேரம் இல்லை. பொங்கலுக்கு கூட ஊருக்கு போகவில்லை.

ஒரு நாள் திடீர்னு ஊரில் இருந்து தகவல் வந்தது - பாட்டி மயங்கி விழுந்துட்டாங்கன்னு. ஓடி வந்து பார்த்தா, குடிசையில் அதே ஆலமரத்தடியில் பாட்டி படுத்திருக்கா. கையில் இன்னும் அவனுக்காக வைத்திருந்த முறுக்கு பொட்டலம்.

கண் திறந்த பாட்டி கேட்ட முதல் வார்த்தை - "சாப்பிட்டியாடா ராசா?" அன்று தான் புரிந்தது முருகனுக்கு. நாம் தேடும் பெரிய சந்தோஷம் எல்லாம் இல்லை, ஒரு கிண்ணம் சோற்றை பகிர்ந்து சாப்பிடும் அந்த அன்பு தான் வாழ்க்கை என்று.

அன்றிலிருந்து முருகன் சென்னைக்கு திரும்பவே இல்லை.