அன்று மருத்துவமனையில் இருந்து அம்மாவை வீட்டுக்கு அழைத்து வந்திருந்தேன்.

மருத்துவர் என்னை தனியாக அழைத்து,

"சிகிச்சை தொடரும்... ஆனால் இனி இவருக்கு மருந்தை விட மனநிம்மதிதான் முக்கியம்," என்றார்.

அந்த ஒரு வாக்கியம் என்னை பயமுறுத்தவில்லை.

மாறாக, ஒரு கணக்கு போட ஆரம்பித்தேன்.

வேலை...

வீட்டுக் கடன்...

குழந்தைகளின் படிப்பு...

இதில் அம்மாவின் மருத்துவச் செலவு வேறு பயமுறுத்தியது....

எல்லாமே மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

வீட்டுக்கு வந்ததும் அம்மா மெதுவாகக் கேட்டார்.

"டேய்... மாலையில் ஒரு டம்ளர் தேநீர் போட்டுத் தருவியா?"

எனக்கு எரிச்சல் வந்தது.

"அம்மா... இப்போதான் வீட்டுக்கு வந்திருக்கோம். கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுங்க."

அவர் எதுவும் பேசவில்லை.

சிரித்துக்கொண்டே உள்ளே சென்றார்.

அடுத்த சில நாட்களும் அதே கேள்வி.

"டேய்... ஒரு டம்ளர் தேநீர்..."

ஒவ்வொரு முறையும் நான்,

"இப்போ மீட்டிங்..."

"கொஞ்சம் வேலை..."

"பிறகு பார்க்கலாம்..."

என்று தள்ளிக்கொண்டே இருந்தேன்.

ஒரு நாள் என் மகள் என்னிடம் கேட்டாள்.

"அப்பா... பாட்டி தினமும் ஏன் உன்னிடமே தேநீர் கேட்கிறாங்க? நான் போட்டுத் தரட்டுமா?"

நான் சிரித்தேன்.

"அதெல்லாம் வேண்டாம்மா."

அவள் அமைதியாகச் சொன்னாள்.

"பாட்டிக்கு தேநீர் வேணும்னு தோணலை. உன்னோட ஐந்து நிமிஷம் வேணும்னுதான் தோணுது."

அந்தச் சிறிய வார்த்தை என்னை ஏதோ செய்தது.

அன்றைய மாலை, நானே சமையலறைக்குப் போய் இரண்டு டம்ளர் தேநீர் போட்டேன்.

ஒன்றை அம்மாவிடம் கொடுத்தேன்.

அவர் ஆச்சரியமாக என்னைப் பார்த்தார்.

"உனக்கு வேலை இல்லையா?"

"இருக்கு... ஆனா இது அதைவிட முக்கியம்."

வாசலில் இருவரும் அமைதியாக அமர்ந்தோம்.

அவர் தேநீரை மெதுவாகக் குடித்துக்கொண்டே,

"உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா?"

என்று கேட்டார்.

"என்னம்மா?"

"நீ பள்ளிக்குப் போகும்போது தினமும் நான் உனக்கு பால் கொடுப்பேன். நீ குடிக்க மாட்டேன்னு அடம் பிடிப்ப."

நான் சிரித்தேன்.

அவர் தொடர்ந்தார்.

"அப்போது நான் உன்னைப் பார்த்து குடித்தேன்.

இப்போ நீ என்னைப் பார்த்து தேநீர் குடிக்கிறே.

வாழ்க்கை இவ்வளவு சீக்கிரம் திரும்பி வரும் என்று நினைக்கல."

அன்று நாங்கள் அரை மணி நேரம் பேசினோம்.

எந்தப் பெரிய விஷயமும் இல்லை.

பக்கத்து வீட்டைப் பற்றி...

பழைய நாட்களைப் பற்றி...

என் அப்பாவைப் பற்றி...

என் சிறுவயதைப் பற்றி...

அதுதான்...

மறுநாள் காலை...

அன்று இரவு அம்மா தூக்கத்திலேயே அமைதியாக இறந்துவிட்டார்.

அவரது அறையை சுத்தம் செய்தபோது, மேசையின் மேல் ஒரு சிறிய காகிதம் இருந்தது.

அதில் அவர் எழுதியிருந்தது.

"என் மகனுக்கு...

எனக்கு தேநீர் மீது ஆசை இல்லை.

என்னோட மகன் என்னுடன் உட்கார்ந்து ஐந்து நிமிஷம் பேசணும்னுதான் காத்திருந்தேன்.

அந்த ஆசை நிறைவேறிச்சு.

இப்போ எனக்கு எந்தக் குறையும் இல்லை."

அந்தக் காகிதத்தைப் படித்தபோது நான் அழவில்லை.

ஏனென்றால்...

அழுகையைவிட பெரிய ஒரு வலி என் உள்ளே இருந்தது.

நாம் பெற்றோருக்கு பணம் கொடுக்கிறோம்.

மருந்து வாங்கிக் கொடுக்கிறோம்.

நல்ல மருத்துவமனைக்குக் கூட்டிச் செல்கிறோம்.

ஆனால்...

அவர்களுக்கு மிகவும் தேவைப்படுவது,

நம் நேரம்.

நம் அருகாமை.

"சாப்பிட்டீங்களாம்மா?"

என்று கேட்கும் ஒரு குரல்.

ஒரு கப் தேநீர்.

ஐந்து நிமிட உரையாடல்.

வாழ்க்கையின் கடைசிக் கட்டத்தில்,

பெற்றோர் கேட்பது பெரிய தியாகங்களை அல்ல.

"நீ இன்னும் என் பக்கத்தில்தான் இருக்கிறாய்" என்ற ஒரு சிறிய உணர்வை மட்டும்தான்.

அந்த ஐந்து நிமிடங்களை நாம் தராமல் விட்டால்...

ஒருநாள் ஆயிரம் கண்ணீராலும் அந்த ஐந்து நிமிடங்களை வாங்க முடியாது.