Feed Item
·
Added a post

ஒரு கிராமத்தில் முருகன் என்று ஒருவர் இருந்தார். அவருக்கு வயது 56. வாழ்க்கை முழுக்க மற்றவர்களுக்காகவே உழைத்தவர். பிள்ளைகளைப் படிக்க வைத்தார். குடும்பத்தைக் காப்பாற்றினார். ஆனால் தனக்காக ஒன்றையும் செய்துகொள்ளவில்லை. அவருக்கு இருசக்கர வாகனம் ஓட்டத் தெரியும். ஆனால் ஓட்டுநர் உரிமம் மட்டும் இல்லை.

ஒருநாள் அவர் யோசித்தார். “இத்தனை வயசுக்கு அப்புறம் போய் உரிமம் எடுத்தா ஊரு சிரிக்குமே” என்று வெட்கப்பட்டார். அந்த வெட்கத்தால் பல நாட்கள் தள்ளிப் போட்டார். ஆனால் ஒருநாள் அவர் மனது சொன்னது, “ஊர் சிரிப்பதற்காக நம் வாழ்க்கையை நிறுத்த முடியுமா? கற்றுக்கொள்ள வயதே இல்லை” என்று.

மறுநாள் காலையில் தைரியமாகப் போய் விண்ணப்பித்தார். 8 போடுவதைப் பலமுறை பழகினார். முதலில் கால் கீழே பட்டது. இரண்டாவது முறை கோடு தாண்டியது. ஆனால் விடவில்லை. மூன்றாவது முறை அழகாக 8 போட்டார். சோதனையில் வெற்றி பெற்று, உரிமத்தைக் கையில் வாங்கினார்.

அன்று அவர் ஊருக்குள் வண்டியில் வரும்போது, யாரும் சிரிக்கவில்லை. எல்லோரும் கை தட்டினார்கள். ஒரு பாட்டி சொன்னார், “பாருங்க, இந்த வயசுலயும் கத்துக்கிட்டாரு. நமக்கெல்லாம் இது ஒரு பாடம்” என்று.

அன்று முருகன் புரிந்துகொண்டார். வெட்கப்பட வேண்டியது கற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்பதற்குத்தான். கற்றுக்கொள்வதற்கு இல்லை.

நீதி: கற்றுக்கொள்ள எந்த வயதும் தாமதம் இல்லை.

  • 98