சுமா வழக்கத்தை விட இரண்டு

மணி நேரம் முன்னதாக எழுந்து, வீட்டு வேலைகளை முடித்து, லட்டு மற்றும்

அவல் மிக்சர் தயாரித்தாள்.

ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தன் பிறந்த வீட்டிற்குச் செல்லவிருந்தாள்; மாமியார் மற்றும் கணவரின் சம்மதத்தை எப்படியோ பெற்றிருந்தாள்.

தான் இல்லாத பதினைந்து நாட்களில் சிரமம் ஏற்படக்கூடாது என்பதற்காக, ரசம் பொடி, சாம்பார் பொடி, ஊறுகாய் எல்லாம் தயாரித்து வைத்தாள்.

கணவர் அருண் ரயில் டிக்கெட்டை முன்பதிவு செய்திருந்தார்; துணிகளை அடுக்கிக்கொண்டிருந்தபோது, நாத்தனார் வாணி அங்கு வந்தாள்.

வாணியைப் பார்த்ததும், சுமாவின் மனதில் பயம் அலைமோதியது; தன் பிறந்த வீட்டுப் பயணம் நின்றுவிடுமோ என்ற கவலை எழுந்தது.

எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சுமா இந்த வீட்டிற்கு வந்தபோது, வாணி கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்தாள்; அளவுக்கு அதிகமாகச் செல்லம் கொடுத்து வளர்க்கப்பட்டிருந்தாள்.

வாணி சத்தமாகப் பேசுவது, அதிகாரத் தோரணையில் நடந்துகொள்வது, அடம் பிடிப்பது – இவை சுமாவுக்கு மிகுந்த எரிச்சலை ஏற்படுத்தின.

கணவரோ மாமியாரோ வாணியின் நடத்தையைத் திருத்த முயற்சிக்காததால், சுமா எல்லாவற்றையும் அமைதியாகப் பொறுத்துக்கொண்டாள்.

வாணிக்குத் திருமணமான பிறகும், அவள் தாய் வீட்டிற்கு அடிக்கடி வந்து தங்குவதை வழக்கமாக்கிக் கொண்டாள்; சுமாவின் நிம்மதி பறிபோனது.

ஒருமுறை சுமா தன் தம்பியின் திருமணத்திற்குச் செல்ல ஆர்வமாக இருந்தபோது, வாணி தந்திரமாகத் தடுத்துவிட்டாள்; சுமா மிகுந்த மனவேதனை அடைந்தாள்.

தான் கிளம்பும் நாளில் வாணி வீட்டிற்கு வந்ததும், "இந்த முறை என்ன சூழ்ச்சி செய்வாளோ?" என்ற கவலை சுமாவுக்கு எழுந்தது.

உணவுக்குப் பிறகு, மாமியார் அக்கறையுடன், "எல்லாவற்றையும் எடுத்து வைத்துக்கொண்டாயா? அங்கே சென்றதும் தகவல் சொல்" என்று கேட்டார்.

வாணி குறுக்கிட்டு, "அண்ணி, நீங்கள் ஊருக்குப் போவதை என்னிடம் சொல்லவே இல்லையே!" என்று கேட்டாள்; சுமா அமைதியாக விளக்கினாள்.

"என் தம்பிக்கு ஆண் குழந்தை பிறந்திருக்கிறது; குழந்தையைப் பார்த்துவிட்டு, பெயர் சூட்டும் விழாவில் கலந்துகொண்டு திரும்புவேன்" என்று சுமா கூறினாள்.

வாணி தன் தாயைப் பார்த்தாள்; அவரோ, "ஆமாம், நான்தான் அவளிடம் அப்படிச் சொன்னேன்" என்று உறுதிப்படுத்தினார்.

மாமியார் அருணைப் பார்த்து, "நேரம் ஆகிவிட்டது; போய் ஒரு ரிக்ஷா பிடித்து வா" என்று கூறினார்.

வாணி, "நாளைக்கு நாம் மருத்துவப் பரிசோதனைக்குச் செல்லலாம் என்று நினைத்துத்தானே வந்தேன்..." என்று சொல்லத் தொடங்கினாள்.

ஆனால் அவள் பேச்சை இடையில் தடுத்த தாய், "உன்னை மருத்துவப் பரிசோதனைக்கு அழைத்துச் செல்ல நான் இல்லையா? அருண் இல்லையா? உன் கணவர் இல்லையா?" என்று கேட்டார்.

வாணி அதிருப்தியுடன் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள்; உண்மையில், மாமியாருக்கு நெருங்கிய தோழி ரமாபாயின் வார்த்தைகள் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தன.

"முதுமைக் காலத்தில் நமக்கு அடைக்கலம் தரும் மகனையும் மருமகளையும் ஒருபோதும் பகைத்துக்கொள்ளக் கூடாது" என்று ரமாபாய் அறிவுறுத்தியிருந்தார்.

அதனால்தான், சுமாவின் தம்பிக்கு ஆண் குழந்தை பிறந்த செய்தி வந்தபோது, மாமியார் மனதார ஒப்புக்கொண்டதுடன், பயண ஏற்பாடுகளைச் செய்யுமாறு மகனிடம் கூறினார்.

ஆட்டோ வந்து நின்றதும், அருண் மனைவியின் உடைமைகளை ஏற்றினான்; சுமா மாமியாருக்கும் அருணுக்கும் மரியாதை செலுத்திவிட்டு, வாணியிடமும் சில வார்த்தைகள் பேசினாள்.

வாணிக்கு உள்ளுக்குள் பொறாமை கொதித்தாலும், அதைச் செயற்கையான புன்னகையால் மறைத்து விடைபெற்றாள்.

உள்ளே திரும்பியதும், "பதினைந்து நாட்களுக்கு நீ எப்படிச் சமாளிக்கப் போகிறாய்? ஒரு நிமிடம் கூட யோசிக்காமல் ஒப்புக்கொண்டுவிட்டாய்!" என்று தாயைச் சாடினாள்.

அப்போது தாய் குரலை உயர்த்தி, "இது என் வீடு; ஒரு முடிவை எடுப்பதற்கு முன் நான் யாரிடமும் கலந்தாலோசிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை" என்று கூறினார்.

"இதில் உனக்கு எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை; எல்லாவற்றிலும் தலையிடுவதை நிறுத்து; இதுவே கடைசி முறையாக இருக்கட்டும்" என்று மாமியார் கண்டிப்பாகக் கூறினார்.

இந்தக் கண்டிப்பான வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் வாணியின் முகம் வாடியது; அவள் மௌனமாகி, தன் அறைக்குச் சென்றுவிட்டாள்.

நீதி: மருமகளை மகளாக நடத்தும்

மாமியாரே ஒரு குடும்பத்தின் உண்மையான செல்வம்!