ஒரு அழகான கிராமத்தில் செல்வி என்ற எளிய பெண் வசித்து வந்தாள். அவளிடம் பெரிய செல்வம் எதுவும் இல்லை; ஆனால், எப்போதும் பிறருக்கு உதவ வேண்டும் என்ற நல்ல மனமும், தூய்மையான எண்ணமும் கொண்டவள். அவளுக்குக் கஷ்டங்கள் வந்தபோதெல்லாம், "எந்தக் கெட்டதும் என்னை அணுகாது, இறைவன் பார்த்துக் கொள்வான்" என்ற உறுதியான நம்பிக்கை அவளிடம் இருந்தது.

ஒருமுறை கோடை காலம் கடுமையாக இருந்தபோது, கிராமத்தில் கடுமையான பஞ்சம் ஏற்பட்டது. செல்வியின் வீட்டிலும் சாப்பாட்டிற்கு அரிசி மிகவும் குறைந்துவிட்டது. ஆனாலும், தன் வீட்டு வாசலுக்கு வரும் முதியவர்களுக்கும், ஆதரவற்றவர்களுக்கும் தன்னால் முடிந்த சிறிதளவு உணவையும் தண்ணீரையும் தராமல் அவள் இருக்க மாட்டாள்.

அன்று மதியம், ஒரு வயதான மூதாட்டி மிகவும் பசியோடு செல்வியின் வீட்டு வாசலுக்கு வந்தார். தன் பசியைப் பற்றிச் சொல்லக் கூடத் திராணியில்லாமல் கைகளைக் கூப்பினாள். செல்வி துளி கூட யோசிக்கவில்லை; தன் பங்கிற்கு இருந்த ஒருவேளை உணவையும், குடிநீரையும் அந்த மூதாட்டிக்கு அன்போடு எடுத்துக் கொடுத்தாள்.

மூதாட்டி சாப்பிட்டு முடித்ததும், அவள் முகத்தில் ஒரு நிம்மதியான புன்னகை தோன்றியது. அப்போது அவள் செல்வியின் கையைப் பற்றிக் கொண்டு, "மகளே! உன் மனம் போல உனக்கு நல்லதே நடக்கும். நினச்சதை முடித்துக் கொடுக்க ஆண்டவன் எப்போதுமே உன்னுடன் இருப்பான்," என்று வாழ்த்திவிட்டுச் சென்றாள்.

மறுநாள் காலையில், செல்வி தன் வீட்டின் கதவைத் திறந்தபோது வாசலில் ஒரு பெரிய அரிசி மூட்டையும், அவளது அன்றாடத் தேவைகளுக்குத் தேவையான பொருட்களும் யாருமില്ലാത്ത நிலையில் வைக்கப்பட்டிருந்தன. அதைப் பார்த்த செல்வியின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வந்தது. அவள் செய்த எளிய அறமும், நல்ல எண்ணமும் தெய்வத்தின் வடிவமாக வந்து அவளுக்குத் துணையாக நின்றது என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.

இன்றைய சிந்தனை:

"மனதில் எப்போதுமே நல்ல எண்ணங்களை விதைப்போம்; நாம் செய்யும் நல்ல காரியங்களுக்குக் கடவுள் எப்பொழுதும் அருட்ஜோதியாய்த் துணை நிற்பார்!"